helweek

Karin Sitalsing leefde een week volgens het regime van een Noorse ex-marinier, die diepe inzichten belooft. 'Naarmate de Helweek vordert, stel ik de vraag steeds vaker: Waaróm?'

KARIN SITALSING

Waarom doe je dit? Die vraag is me heel vaak gesteld. En van tevoren zei ik steeds: "Omdat ik wil weten of ik dit kan. Omdat ik een stoer wijf met ballen wil zijn."

Naarmate de Helweek vordert, stel ik De Vraag steeds vaker aan mezelf. Waaróm?

De 'Helweek' is de ijzeren leefregelverzameling van de Noorse mental coach Erik Bertrand Larssen. Na zijn ontgroeningsweek in het leger dacht hij: dit zou iedereen moeten meemaken. Een week amper slapen, veel sporten en extreme focus liet hem het licht zien: zijn leven was veranderd. Larssen schreef een boek over zijn beproevingen en ontwikkelde een variant voor brave burgers: 'Helweek' (2014) werd een internationale bestseller.

Over de hele wereld zetten mensen een week lang hun wekker op vijf uur, sporten dagelijks, laten de tv uit en halen zelfs een hele nacht door. De helweek, zo is de bedoeling, trekt je uit je comfort zone. Leert je je grenzen kennen om ze te verleggen. Je ontdekt dat je meer kunt dan je denkt en rekent af met slechte gewoontes, zoals uitstellen en tijd verdoen aan futiliteiten. Je leert gerichter af te gaan op je doel. Geef toe, dat willen we allemaal wel, toch?

Het laatste duwtje kwam van mijn sportschool, die vlak voor Kerst aankondigde een Helweek te organiseren in de derde week van januari. Ik gaf me op en ging daarna twijfelen. Want: ik heb mijn slaap nodig. En: ik ben best hard voor mezelf, en een enorme streber bovendien. Dus ik wist: als ik dit ga doen, haak ik niet af, ook niet als ik er dood bij neerval.

Was dit wel slim?

Smoesjes, zegt Larssen, en op zijn boekomslag kijkt hij zo boos dat ik niet durf te protesteren. En afhaken is een no go. Dus we gáán dit doen. Ook als sportinstructeur Radjin aankondigt dat we maandagochtend beginnen met een bootcamp. Ook als ik nog nooit heb gebootcampt. Ook als ik de weersvoorspellingen zie.

Ik lees het boek. Maak aantekeningen. Elke dag heeft een aandachtspunt. Ik prent ze in. Ik vraag mijn dierbaren naar mijn goede en slechte eigenschappen. Ze kleden hun lijstjes in met fluweel - "Och, slecht, slecht, wat is slecht?"

undefined

Maandag: vaste gewoontes

Drie voor vijf word ik wakker. Vóór de wekker. "Succes, bikkel!", mompelt de heer des huizes, en draait zich weer om. Een uur later ren ik met dertien andere Helwekers door de straten van Groningen. Het is min vier. Ik kan dit, besluit ik.

De stad is een soort speeltuin, we lungen de Oude Ebbingestraat door, trekken sprintjes in de Herestraat en doen push-ups op de Grote Markt. Er ligt sneeuw. De straatveger steekt zijn duim op terwijl hij de laatste restjes Noorderslag wegspoelt, de tenten staan er nog, de popliefhebbers slapen hun roes uit. Wij hebben de macht overgenomen. Vanuit mijn ooghoek zie ik de klok van de Martinitoren. Het is kwart over zes.

Gloeiend kom ik thuis. Wat. Was. Dit. Tof.

En dan: aan het werk. Afleiding mag niet, privédingen moeten wachten tot de avond.

Ik doe de gordijnen dicht en zet sociale-media-meldingen uit.

Ik ben me erg bewust van mijn gewoontes. Ik weersta de verleiding om snel achter de computer te lunchen en bak een omeletje met heel veel groenten en eet dat keurig aan de eettafel op. Larssen mag trots zijn.

Dinsdag: modus en focus

De groten der aarde doen aan modus en focus, zegt Larssen. Verschillende situaties vergen andere plannen van aanpak, bedoelt hij: soms moet je aanvallend zijn, dan weer meegaand. Ik besluit dat doortastendheid de beste modus is voor mijn bezigheden van vandaag: de omzetbelasting en verder schrijven aan mijn boek.

Nog vóór de lunch heb ik af wat ik gepland had, en dan heb ik ook al een uur gepilatest. Modus, focus, pilates pas, wat een dag! Van schrik draai ik ook nog drie wassen, stofzuig ik het hele huis én doe ik boodschappen - waarbij ik als een baas de rekken met Tony Chocolonely weersta.

Ik verschoon het bed, kook, nog lekker ook. Vijf minuten nadat ik de stofzuiger heb opgeborgen, staan er drie meisjes voor de deur. Of ik een heitje voor karweitje voor ze heb. Ik mag niet mopperen van Larssen, dus ik knarsetand zo zachtjes dat ik het zelf bijna niet kan horen. Bijna niet.

undefined

Woensdag: time management

Mijn benen zijn nog dood van de bootcamp. "Je loopt als een orang-oetan", zegt mijn altijd complimenteuze geliefde. Maar ik heb besloten dat ik dit kan, dus even later zit ik gewoon op de spinningfiets. "Hiervoor ben je je bed uit gekomen!" roept Radjin. Ik wil hem slaan. Moet hij nu echt over mijn bed beginnen?

Houd je doel voor ogen, zegt Larssen. Denk groots. En vraag je bij alles af: brengt dit me dichter bij mijn doel? Ik schrijf een familiegeschiedenis en besluit dat ik net zo goed en succesvol wil worden als Annejet van der Zijl. Alles wat op me af komt, leg ik langs de Annejet-meetlat. Ik schrik ervan hoe overzichtelijk deze open deur mijn leven maakt. Intussen wordt de Helweek langzaam zwaarder. Ik kom moeilijker uit mijn woorden en laat een waterflesje overstromen onder de kraan.

undefined

Donderdag: uit je comfortzone

De workout van de dag is yoga. Lekker rustig, denk ik nog, maar dan krijg ik knallende hoofdpijn en verrek ik een spiertje in mijn toch al bijna overleden bovenbeen. Vanavond lekker vroeg naar bed, denk ik, en meteen realiseer ik me dat dat niet kan: deze nacht moeten we wakker blijven.

Thuis, aan het werk, slaat de eenzaamheid toe. Toevallig heb ik net deze week geen afspraken buiten de deur. Ik werk al twaalf jaar alleen, vanuit huis, en heb nooit collega's gemist, tot nu. Gemiddeld een dag per week freelance ik bij de regionale omroep, maar deze week niet. Ik zet de radio aan om de stemmen van mijn collega's te horen en moet bijna huilen.

Ik vraag me af of Larssen zelf elke dag zijn eigen regels volgt, of dat hij stiekem elke dag tot twaalf uur uitslaapt, in bed ontbijt met een zak paprikawokkels en dan lachend naar de bank gaat. Ik geloof niet dat ik hem een heel leuke man vind.

Donderdagavond - de enige avond waarop ik níet om 22 uur naar bed hoef, hoera voor timing, heb ik een borrel. Ik snak naar mensen, laaf me aan hun woorden en energie, terwijl ik braaf Spaatjes blauw achterover tik. Best grappig om als enige broodnuchter te zijn. De ene na de andere taait af: "Morgen vroeg op", mompelen ze. Ik ben al twintig uur wakker. Nog 21 uur te gaan, dan mag ik naar bed.

Ik dacht dus: ik ga in die nacht lekker tikken, maar mijn hoofd denkt daar heel anders over. Ik krijg nauwelijks het ene woord na het andere. Van Larssen mag ik niet denken dat ik moe ben, dus blijf ik het proberen. Om half vier maak ik mijn zoveelste dubbele espresso, om die even later over mijn hand heen te gieten.

Om zes uur staan we, zoals elke ochtend, met Team Helweek in de sportschool, waar Radjin - die zelf ook heel dapper meehelweekt - een circuit heeft klaargelegd. Stoere dingen met kettle bells en halters. Maar mijn spieren zijn vloeibaar geworden, ik zucht en steun en kreun en sla de post workout smoothie, die hier elke ochtend voor ons klaar staat, over.

Stilletjes snikkend schuifel ik over de spiegelgladde stoep naar huis. Wáárom doe ik dit? Als ik nu die Noor tegenkom, denk ik, sla ik hem helemaal verrot.

undefined

Vrijdag: rust en herstel

Joh, als je je zo beroerd voelt kom ik toch een ander keertje, stelt vriendin E. voor, met wie ik vandaag heb afgesproken? Ik raak bijna in paniek. Je móet komen, zeg ik, alsjeblieft, kom, anders kom ik deze dag niet door.

E. komt, en ik eet heel opstandig chocola, meneer Larssen kan de pot op. Als ik eindelijk naar bed mag, krijg ik de slappe lach om niks.

Ik ben gek geworden.

undefined

Zaterdag: innerlijke dialoog

Bijzonder hoe je je eisen bijstelt. Als je een nacht niet hebt mogen slapen is tot vijf uur blijven liggen superdeluxe. Zo waardeer je weer wat je hebt, zegt Larssen. Vandaag is het happy day en mogen we alleen maar positief denken.

De zon schijnt als een malle, dus besluit ik vandaag als sport te wandelen naar mijn lieve collega's - kilometertje of tien, heen en terug. Vandaag moeten we onszelf een cadeautje geven. Ik trakteer mijn liefste op een lunch bij dat leuke Italiaanse tentje in de stad. Kan dat ook elke dag, een happy day? Ja hoor, zegt Larssen, want je gedachten bepalen hoe je je voelt.

undefined

Zondag: de laatste dag!

Dat is een feestje waard en daarom heeft Radjin flink uitgepakt: eten, drinken, een live optreden. We praten bij: wat vond jij het leukst en het zwaarst? Ga jij het ooit nog eens doen? Sommigen zeggen meteen nee, anderen twijfelen. "Misschien, maar dan wel in de zomer."

We krijgen een T-shirt als aandenken. "Draag het met trots", zegt Radjins vrouw Marije, die óók heeft meegehelweekt. Wat denk jezelf? Alsof ik het ooit nog uittrek!

De maandag na de helweek zit ik blij en voldaan in mijn kraakheldere kantoor (want dat heb ik deze week helemaal uitgemest). Ik heb uitgeslapen tot half acht, wat een rijkdom! Na zo'n week is maandagochtend de nieuwe vrijdagmiddag. Ik werk aan één stuk door, zonder prikkels, mijn ogen op het doel. Ik tik tweeduizend woorden, moet ook nog twee uurtjes naar een klus en ben keurig om zes uur klaar. Yay! De rekening die binnenkomt, verdwijnt niet, zoals voorheen, op een ongedefinieerde stapel, ik betaal hem meteen en besluit dat voortaan altíjd zo te doen.

Ga ik dit weer doen? No way. Moet iedereen dit doen? Dat moet je natuurlijk zelf weten. Maar ik moet toegeven dat het afzien me dingen heeft geleerd.

Dat ik meer kan dan ik denk, bijvoorbeeld. Ik voel me toegetreden tot een select groepje superhelden, en noblesse oblige: ik heb een Helweek overleefd, dus waarom ooit nog piepen over een moeilijk gesprek of een onderhandeling met een opdrachtgever?

Tegelijkertijd heb ik ook mijn zwakke punten leren kennen, en die zijn minstens zo belangrijk om de oorlog te winnen. Dat ik snel afgeleid ben bijvoorbeeld, en me laat meevoeren in dingen die tijd en energie kosten, maar míj niets opleveren. En dat ik daarmee moet kappen.

Ja, ik ben moe, Helwekers zijn de nieuwe kindjes in Afrika geworden - 'weet je wíe er moe zijn?' hoorde ik mezelf al zeggen, maar ik weet nu dat het erger kan, daarin heeft Larssen absoluut gelijk: ik waardeer en omarm hartstochtelijk wat ik zo verschrikkelijk heb gemist: slaap en lieve mensen. Zonder word ik gek, weet ik nu. Daarentegen kan ik uitstekend zonder tv, drank en sociale media. Geen seconde gemist.

Ook op sportgebied kan ik meer hebben dan ik dacht, en na een hele week intensief bewegen is het natuurlijk zonde deze nieuwe routine te laten versloffen. En dus ga ik vanavond maar weer eens iets stoers doen met halters en kettle bells. Natúúrlijk in m'n Helweekshirt.

David Bowie had gelijk. We can be heroes.

Begin maandagochtend en stop zondagavond

Sta elke ochtend om 5 uur op

Ga elke avond om 22 uur naar bed

Werk extreem hard, wees gefocust en plichtsgetrouw

Wees bewust van jouw modus en focus

Ga weloverwogen om met verschillende rollen

Wees de hele week positief en handel oplossingsgericht

Wees daadkrachtig en pro-actief

Neem kwalitatieve rust

Besteed extra aandacht aan kleding en uiterlijk

Laat alle privé-aangelegenheden tot de avond wachten

Gebruik geen social media onder werktijd

Beperk gesprekken met collega's tot een minimum

Sport minstens één keer per dag

Eet de hele week gezond

Laat de tv uit

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden