Helpt chocolade ter verlichting van ons depressieve gemoed?

„Het leven is leeg zonder chocolade.” Komt deze verzuchting van de geest of van onze tong? Anders gezegd: brengt chocolade verlichting boven, als antidepressivum van de kruidenier? Of brengt het slechts tijdelijk genot, zolang het smelt in de mond?

Laten we chocola een faire kans geven. Het bevat immers cafeïne, tyramine, theobromine, fenylethylamine en anandamine. Dat zijn psychoactieve stoffen, en als lekenchemicus knik je dan: „Als zo’n allegaartje je geest bestookt, móet het iets doen met je stemming.”

Maar die stoffen zitten, in hogere concentraties, ook in voedingsmiddelen waar we geen moord voor doen. En waarom is melkchocolade meer geliefd dan puur, dat gezien de samenstelling de grootste psychische kik hoort te geven? De echte hunkering zou dan eigenlijk moeten uitgaan naar cacaopoeder.

Laten we eens inzoomen op choco in het brein. Ze zou inwerken op signaalstoffen die van alles reguleren. Eet een reep, en de hersenen reageren met de aanmaak van extra dopamine, de beloningsstof die voor een prettig gevoel zorgt. Nu krijgen ander voedsel en snoepgoed dat ook voor elkaar, dus de dopamine-reactie is niet chocolade-specifiek.

Een andere poging: de koolhydraten in de chocolade verhogen het serotoninepeil en die breinstof vijzelt het gemoed op. Eet de somberte weg met koolhydraten. Een depressie zou je (chocolade)hongerig moeten maken, en doet dat bij sommigen ook, maar bij anderen tempert de depressie juist de eetlust. Daarbij schiet de opname van koolhydraten niet op door het vet in chocolade. Nee, anders dan een medicijn als Prozac helpt chocolade je niet uit het serotonine-dal.

We lenen deze argumentatie van biochemici die in het Journal of Affective Disorders (vol. 92, nr. 2-3) de psychomedicinale status van chocolade neerhalen. Het is een medicijn, zolang het op de tong ligt. Die zegt bij aangenaam voedsel „Dooreten!”, terwijl de maag „Stoppen!” beveelt. De positieve en negatieve feedback bevechten elkaar, tot de stem uit de maag wint. Maar sommige lekkernijen hebben zo’n heerlijk aroma en unieke smaak dat de positieve stem volhardt. Chocolade heeft zo’n hoge ’smaakt-naar-meer-kwaliteit’, schrijven de chemici. Het verschilt duidelijk van een verslavend goedje, waar de behoefte pas weer toeneemt bij onthouding.

Je hunkert er zeker niet naar vanwege caloriegebrek: dan zouden melk- en witte chocolade gelijkelijk in trek moeten zijn, wat ze niet zijn. En je hunkert er niet naar vanwege een gebrek aan magnesium: dan zou je even hard naar cacaopoeder moeten verlangen als naar melkchocolade. Of naar andere voedingsmiddelen met dezelfde substanties. Maar dat doet de chocoholic niet.

Chocolade mag dan geen antidepressivum heten, maar misschien bestaat er een behoefte om kleiner psychisch leed, zoals stress, te ’overeten’. Vast wel, erkennen de chemici, maar zo verlaag je chocola tot junk food. Dat spul verorber je uit emotionele nood, maar snacks beuren je maar kort op en geven even later nog meer verdriet en een pestgevoel. Chocolade brengt toch echt genot, maar hoe precies...

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden