Review

Helpen met aardappels rooien

De Engelse uitgever prees 'De verdenking', het debuut van de Australiër Michael Robotham, aan als zijnde een tweede Nicci French. En daarmee wordt de schrijver ernstig tekortgedaan. Want Nicci French mag dan lekker weg lezen, haar boeken zijn te conventioneel om veel enthousiasme te wekken.

Bij Michael Robotham ruik je al op de eerste bladzijde: ha, vers bloed. Dat ligt niet aan zijn intrige, die is al veel vaker verwoord, maar aan zijn aanpak. In het begin is de hoofdpersoon, de psycholoog Joseph O'Loughlin, een held, omdat hij een zieke jongen die zelfmoord wil plegen van het dak weet af te praten. En dan heeft hij ook nog een gelukkig huwelijk met een mooie vrouw en een lief dochtertje, het kan niet op. Al wordt zijn seksleven wel een beetje verstoord door het feit dat zijn vrouw met alle geweld een tweede kind wil en dat niet gemakkelijk kan krijgen. Als we even over de helft zijn is hij op de vlucht en heeft hij alles verloren. Alleen de ziekte van Parkinson, die heeft hij behouden.

Is hij schuldig? Hij heeft de moorden waarvan men hem verdenkt niet gepleegd, maar hij heeft wel een slippertje gemaakt en iets voor de politie verzwegen. Die politie wil maar niet luisteren als hij ze aan het verstand wil brengen dat een van zijn patiënten echt de dader is. En hij heeft gelijk. Of toch niet helemaal? Dit is een boek tjokvol interessante karakters en intelligente dialogen. Als u nooit een thriller leest, begin dan met deze, dan krijgt u vast de smaak te pakken.

Nog zo'n mooie: 'Tijd om te sterven' van de Finse Leena Lehtolainen. Dat is geen debuut: Leena is in haar vaderland beroemd, terecht lijkt me. In 'Tijd om te sterven' is Sade, de hoofdpersoon, een schuwe jonge vrouw, zorgelijk, zorgzaam en niet bedeeld met veel sex-appeal. Haar partner is een eenogige kat. Ze werkt in een opvanghuis voor mishandelde vrouwen. Haar baas wil alle huwelijken lijmen, die is van pappen en nathouden, maar als er weer eens een vrouw is gestorven na door haar man in elkaar te zijn geslagen, stelt Sade zich eindelijk teweer en neemt ten slotte het heft wel heel letterlijk in eigen hand. Langzaam verandert ze, ze wordt zelfverzekerder, ze gaat iets aan haar uiterlijk doen, ze sluit een soort vriendschap met haar buurman. Maar er is een geheim: er hangt een dreiging over het verhaal als onweer in de verte. Zo nu en dan menen we iets te vernemen, maar pas aan het einde wordt het ons duidelijk. Dan wordt ook de titel van het boek verklaard.

'Tijd om te sterven' is bijzonder, omdat het mysterie in stand wordt gehouden zonder de realiteit geweld aan te doen: de dingen kunnen steeds op twee manieren worden uitgelegd. Er zijn ook vleugjes Scandinavische exotiek: zo leren we dat veel stadsbewoners geacht worden hun familie op het land te komen helpen bij het hooien en aardappelrooien. Kom daar hier eens om!

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden