Column

Help, ik begrijp de televisie niet meer!

null Beeld ANP
Beeld ANP

Er is veel onbegrijpelijks op de kleurentelevisie. Neem het nieuwe, milieubewuste Vara-programma 'Kassa groen'. In de eerste uitzending werd de 'CO2-voetafdruk' van de redactie becijferd. Een meneer met een vilstift rekende het uit. Eerst tekende hij een rondje. Dat verdeelde hij vervolgens in vier partjes, en daar zette hij cijfertjes in: 28 procent, 7 procent, 37 procent en weer 28 procent. Met somber gezicht deelde de viltstiftman de uitslag mee: 8745 kg! Presentatrice Brecht van Hulten schrok zich rot: "8745 kilo? Dat is net zo veel als 1400 kilo kip of 400 kilo Nederlands rundvlees!"

De uitzending was vijf minuten op gang en ik had ongeveer 63 vragen. Waarom is 8745 kg veel? Is het per dag, per uur of per minuut? Hoe kan een groene redactie zo'n walm veroorzaken? Wat zijn de mondiale gevolgen van deze Vara-steekvlam? Welke rol speelt de viltstift? Wat kan een kip er nou aan doen? Laat een Nederlands rund meer winden dan een Vlaams? Maar antwoorden? Ho maar. Van Hulten was inmiddels al 'hulptroepen' aan het optrommelen. "Zes carnivoren gaan zes weken geen vlees eten", leek haar dé oplossing. En toen dacht ik: dus als Lutz Jacobi in Friesland achter een bord gierstsoep zit, gaat in de Vara-studio de CO2-uitstoot omlaag?

Volgende onbegrijpelijkheid: het nieuwe KRO-programma 'Eilanders'. Even ter uitleg: die omroep is wad-verslaafd. Eerst wandelde Leo Fijen wekenlang over Schiermonnikoog en nu mag Sofie van den Enk op de veerpont menselijke verhalen optekenen. Het zal wel te maken hebben met loskomen van het vasteland, dan raakt de tong misschien ook wat losser. Hoopt de KRO. En eerlijk is eerlijk, Van den Enk weet de passagiers mooie verhalen te ontlokken. Een bewijs dat in ieder mens een bijzonder relaas schuilt. Alleen moet ze stoppen met die blik vol warm begrip close up in beeld. Je mag best van mensen houden, maar zó erg hoeft nu ook weer niet.

Maar goed. Een heer vertelde dat hij in 1987 was gestopt met roken. "Onderweg naar Vlieland gooide ik mijn laatste pakje in het water. Maar ik werd tijdens die vakantie zo chagrijnig dat mijn vrouw me voor de keus stelde. Ze legde een pakje sigaretten en haar trouwring voor mijn neus." Z'n vrouw: "Zo kun je toch geen vakantie vieren, hè?" Enfin, heel verhaal over boos ringen weggooien in het bos, zoeken, niet meer kunnen terugvinden, enz. So far so good. Maar dan: "Tien jaar later hebben we op Vlieland een huisje gekocht." En de rookloze man keek in de lens met zo'n geamuseerde blik van: hoe raar dingen toch kunnen lopen, niet? Maar wat heeft het een met het ander te maken? In 1987 gooi je op Vlieland je ring weg en in 1997 koop je er een vakantiewoning? Is er een mystiek verband zo diep dat het mij ontgaat?

Confuus schakelde ik in op 'Joris' showroom' (NCRV). Een mevrouw vertelde dat ze sinds 42 jaar hutten bouwt en daarin 'allerlei dingen verzamelt die met elkaar praten.' Vervolgens ging ze zwemmen. Inmiddels het een en ander gewend dacht ik: oké, dat iemand 42 jaar hutten bouwt, begrijp ik. Dat dingen met elkaar willen praten ook. Maar dat een vrouw van 70 geheel gekleed te water gaat, met aan haar arm een opblaasbare krokodil ('voor de gezelligheid'), daar zet ik toch een klein vraagteken bij. Mag dat?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden