help eens een ander/vissen

Vluchtelingenwerk


Goed artikel van Ernest van der Kwast


Mijn variant: Ik ben 74, barst van de energie, beschik bij het vrijwilligerswerk dat ik al doe nog over vrije tijd. Sinds een paar maanden werk ik als jobcoach bij Vluchtelingenwerk in Barendrecht. Daar probeer ik statushouders naar een baan te begeleiden. Vroeger was dat mijn dagelijks werk, zij het dan voor een andere doelgroep.


De hulpverlening bij Vluchtelingenwerk is zeer veelomvattend. Ik heb groot respect voor al die collega's om mij heen en groot respect voor al die cliënten die wij statushouders (wat een woord!) of soms nog gewoon 'vluchtelingen' noemen.


Ad Besems, Barendrecht

Buurten

Vanaf de top van de piramide van Maslow keek ik uit over het gewoel beneden. Ik was bezig aan mijn eerste boek. De crisis was voorbij. Alles was weer zoals het hoorde. Ik keek naar beneden en voelde een vaag heimwee. Wat voelde ik eigenlijk nog meer? Vragend staarde ik naar mijn navel, ik voelde me eenzaam. Schuldig. Een week later zat ik in een buurthuis. Het was mijn buurt niet eens en iedereen vond mij wel een beetje raar, zelfs daar. Maar na drie weken meldde zich een Marokkaanse. Vierenvijftig, zat dertig jaar binnen. We doen nu alweer drie maanden rijexamentheorie, het wordt haar achtste poging. Ze gaat het halen ditmaal.


Lied van de Loo, Vlijmen

Van lab naar kliniek

De afgelopen vier jaar ben ik bezig geweest met mijn promotie-onderzoek in analytische chemie. Dat was een relatief individueel proces waarbij ik voornamelijk in het laboratorium te vinden was. Als wetenschapper zie ik het als mijn morele plicht iets terug te doen voor de maatschappij die mij zoveel geeft.


Ik ben daarom al een aantal jaar met veel plezier kerkvrijwilliger in een tbs-kliniek. Ik ben bij de kerkdienst, speel piano en we drinken koffie. Je ziet dat het de cliënten goed doet contact te hebben met mensen 'van buiten'; je bouwt een band met ze op. Iedere maand kijk ik er naar uit de jongens weer te zien.


Anne Vissers, Wageningen

Tijd leek de Kampioen wel!

Al een jaar of dertig zeggen mijn beste vriend en ik tegen elkaar: als we ons echt nog eens vervelen, kunnen we altijd nog gaan vissen. U begrijpt dus dat ik het nogal traditioneel gestelde stuk van Jan van Mersbergen met het grootste onbegrip heb gelezen. Hierna een artikel over een autobeurs in Genève dat begint met 'Autorijden blijft leuk. Hoe dan ook.' Het leek de Kampioen wel! Het werd niet beter met een verhaal over een rodeo in Calgary. Ik ben een bijna gepensioneerde man, maar na deze stukken kwam de titel van een voorstelling van Jeroen van Merwijk bij me naar boven: 'Ik ben een vrouw'. En gelukkig maar!


Leo Willemse, Amsterdam


Hoezo?


Als reactie op 'Kalm zijn en toch scherp' van Jan van Mersbergen: hoezo vissen niet voor vrouwen?


Joanne Verheij, Utrecht


Vorige week schreef Ernest van der Kwast over het vrijwilligerswerk dat hij doet, ondanks zijn drukke leven als zzp'er met een jong gezin. Hij vindt dat zijn leeftijdgenoten dat ook zouden moeten doen. Jan van Mersbergen ging vissen. En u reageerde.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden