Heldendom

Op 20 december werden Barend en Van Dorp in de RTL-studio aangevallen door een tiental Hell's Angels, die woedend waren omdat hun motorclub in de talkshow van het televisieduo zou zijn afgeschilderd als crimineel. Hardhandig eisten ze dat deze verdachtmaking publiekelijk werd herroepen. Ze kregen hun zin. Henk van Dorp, met een blauw oog en een gezwollen gezicht, sprak voor de camera de rectificatie uit. Het was een smartelijk tafereel. Hij leek op een gijzelaar die onder dwang verklaart dat zijn ontvoerders hem uitstekend behandelen.

Niet bij iedereen wekten de onthutste Barend en Van Dorp deernis. Sommigen voelden leedvermaak. In de kolommen van deze krant gaf Sylvain Ephimenco zijn in het nauw gedreven collega's een trap na. Hij noemde hen ,,nepjournalisten, die bij de eerste klap hun beroep verloochenen'' en die ,,als makke honden de hielen van hun belagers schoonlikken.'' Ik ken Ephimenco niet, maar ik heb in de VPRO-gids een foto van hem gezien. Die was kennelijk genomen in de sportschool waar hij traint, want hij zat schrijlings op een fitnessapparaat. In een strak hemdje etaleerde hij zijn vierkante schouders en zijn gespierde armen, terwijl hij zijn best deed om op Arnold Schwarzenegger te lijken. Mij hoefde hij niet te overtuigen. Ik zag dadelijk dat hij over voldoende testosteron beschikt om op eigen kracht de Bastille te bestormen. Best mogelijk dus, dat Ephimenco zich door geen tien Hell's Angels klein laat krijgen. Maar we hebben er geen bewijs van. Vooralsnog heeft hij alleen maar klappen uitgedeeld aan de reeds verslagen Barend en Van Dorp. En dat is weinig dapper.

Ook Peter R. de Vries, misdaadverslaggever, keurt de houding van Barend en Van Dorp luidruchtig af. Hij vindt dat een journalist zich niet moet laten muilkorven. ,,Ik laat liever mijn ogen dichtslaan dan onder dwang excuses te maken'', aldus De Vries. Die woorden zijn, komend van hem, potsierlijk. Nog maar enkele weken geleden heeft De Vries gepoogd NRC Handelsblad-columnist Frits Abrahams een muilkorf voor te binden. Abrahams had in een interview met Vrij Nederland gezegd dat De Vries in 1999 in Kollum een voortrekkersrol heeft gespeeld bij de jacht op een asielzoeker, die ten onrechte werd verdacht van de moord op Marianne Vaatstra. Amper was het interview in druk verschenen, of De Vries spande een kort geding tegen Abrahams aan. Abrahams zou hem hebben beschuldigd van racisme en daarmee zijn reputatie hebben beschadigd. Hij eiste rectificatie, wat Abrahams weigerde.

Ik woonde de rechtszitting bij, omdat ik wel eens wilde zien hoe het er in Nederland met de meningsvrijheid van columnisten voorstaat. Kon ik hier mijn beroep blijven uitoefenen, of moest ik maar liever emigreren? De sfeer bij de rechter was grimmig. Dat lag vooral aan het provocerende gedrag van De Vries. Terwijl de advocaat van de tegenpartij het woord voerde, fluisterde hij hinderlijk luid tegen de zijne. Tussen de bedrijven door draaide hij zijn lichaam een kwartslag, om de aanwezigen in de zaal strak aan te kijken. Ook met mij maakte hij oogcontact. Zelden heb ik me zo onaangenaam gevoeld als onder zijn giftige blik. Zijn stille terreur was zeker zo dreigend als het botte geweld van tien Hell's Angels. Maar geen blikken, hoe giftig ook, konden hem redden van het vonnis van de rechtbank. Abrahams werd in het gelijk gesteld. De Vries, aldus de rechter, heeft in de zaak-Vaatstra wel degelijk een leidende rol vervuld. Daarbij heeft hij zich bediend van ,,quasi realistische constructies'' en ,,suggestieve paardenmiddelen.'' Vernietigender oordeel is nauwelijks denkbaar.

Moet nu, in de kwestie-Barend en Van Dorp, uitgerekend De Vries zich opwerpen als kampioen van de journalistieke vrijheid? Verlos ons, Heer, van zulke helden!

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden