Held van de Falklands

Toen de Argentijnen zijn eilanden binnenvielen, trad hij hen trots tegemoet. Alsof hij de afloop al kende.

Op zijn 54ste kreeg hij na een lange diplomatieke loopbaan in Britse dienst een hoge functie: gouverneur van een overzees gebiedsdeel. Het vervelende was alleen dat dat deel van het koninkrijk zo ongeveer aan het eind van de wereld lag, bij de punt van Zuid-Amerika, dichtbij de Poolzee, en er weinig mensen waren die er ooit van hadden gehoord.

Als diplomaat had Rex Hunt sinds 1951 altijd in de tropen gediend, in Afrika en Azië. Hij en zijn vrouw Mavis noemden zichzelf 'tropische vogels'.

Er was enige overredingskracht nodig om hem en zijn vrouw warm te maken voor de overplaatsing naar de koude, afgelegen Falklandeilanden, met 1.800 inwoners en driehonderd keer zoveel schapen. De doorslag gaf dat hij een klein vliegtuigje mocht kopen, een Cessna 172, waarmee hij zelf zou kunnen landen op de grasbanen die elk afgelegen boerendorp min of meer bereikbaar maakten. Voor hem betekende dat vliegtuigje ook plezier. Hij zou weer werk kunnen maken van zijn vroegere opleiding tot militair piloot op Spitfires. Zo leek de plaatsing op de eilanden toch nog een genoegen te kunnen worden. Het zou anders lopen.

Overbuurman Argentinië had lang de Britse soevereiniteit over de eilanden betwist. De Malvinas, zoals zij de Falklands noemen, behoorden toe aan Argentinië, een aanspraak die ze nooit hebben los gelaten.

Toen Hunt op de eilanden arriveerde besefte hij pas hoe klein die wereld was. "Het leek alsof een zuchtje wind het allemaal kon wegblazen", herinnerde hij zich later. Toch had hij er geen zin in om de eilanders voor te bereiden op een toekomst binnen Argentinië, zoals zijn bazen in Londen van hem verwachtten. De eilanden kostten de Britten veel geld en de wol die er vandaan kwam, was niet concurrerend.

Hunt merkte al gauw dat de eilanders zich Britser dan Brits voelden. Bovendien was Argentinië in handen van een militaire junta, en dat trok de Falklanders ook niet aan. Hunt werd hun spreekbuis. "De rol van een gouverneur is tamelijk bijzonder", zei hij na zijn pensionering. "In een kleine kolonie is hij de enige stem die de kolonialen in Londen hebben. Dus de gouverneur moet deel van de kolonie worden."

Twee jaar na zijn aankomst viel Argentinië in april 1982 met een grote militaire macht de eilanden binnen. Het vliegtuigje van de gouverneur werd meteen kapotgeschoten.

Tegenover de 11.000 Argentijnse militairen waren de 69 Britse mariniers en 30 burgervrijwilligers op de eilanden geen partij. Gouverneur Hunt stuurde zijn gezin en huisbedienden weg met alleen hun dierbaarste bezittingen. Zijn huishoudster nam alleen een foto van de koningin mee en een fles gin. Vanuit zijn kantoor in Government House volgde hij het verloop van de invasie. Als er dichtbij werd geschoten, dook hij onder zijn bureau.

De mariniers en de vrijwilligers wisten de eerste aanval op zijn residentie af te slaan. Maar toen ze het gebrom van pantserwagens hoorden in het stadje, wisten ze dat het afgelopen was.

Hij nam de vitrage van een raam en knoopte die aan een paraplu bij wijze van witte vlag. Daarmee stuurde hij een medewerker op pad om over een staakt-het-vuren te spreken. Hijzelf trok zijn ceremoniële uniform aan, compleet met gevederde helm, en marcheerde naar de vijand die zich vijfhonderd meter verderop had verschanst in het gemeentehuis van Port Stanley.

Toen hij een kamer vol Argentijnen betrad, en een kleine man die de epauletten van een generaal droeg glimlachend en met uitgestoken hand op hem af kwam, hield Hunt zijn handen op zijn rug. De glimlach verdween en de camera's van de Argentijnse invasiemacht stopten.

"U bent in strijd met de wet geland op Brits territorium en ik gelast u zich onmiddellijk te verwijderen met uw troepen", sprak hij tegen de Argentijnen.

De generaal antwoordde: "U gedraagt zich niet als een gentleman door te weigeren mijn hand te schudden".

Waarop Hunt zei: "U gedraagt zich niet beschaafd door mijn land binnen te vallen".

Vier uur later zat de gouverneur in een Argentijns vliegtuig op weg naar Uruguay, van waar hij terug zou keren naar Londen.

De strijd leek gestreden, maar premier Margaret Thatcher zette alles op alles om de Falklandeilanden terug te krijgen. Rex Hunt steunde haar, als dat al nodig was. Het werd een echte oorlog.

Dat hadden de Argentijnen niet verwacht. Er vielen ruim negenhonderd doden. Na 74 dagen wisten de Britten de eilanden te heroveren.

Rex Hunt keerde terug als gouverneur, vol genegenheid voor de winderige eilanden met hun geharde bewoners. Hij was hun held.

Rex Masterman Hunt werd geboren op 29 juni 1926 in Redcar, Engeland. Hij stierf op 11 november 2012 in Stockton-on-Tees.

Rex Hunt 1926 - 2012

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden