Held De 13de etappe

Wim van Est is trots. Hij wint de 12de etappe en is (in 1951) de eerste Nederlandse gele-truidrager in de Tourgeschiedenis. Die trui wil hij houden. Er één probleem: de 13de etappe gaat over de col d'Aubisque. De Brabander is oersterk, maar zwaar. Zoals verwacht moet hij op de berg de klimmers laten gaan. Eenmaal boven ziet hij Fiorenzo Magni, de beste daler, de Samuel Sanchez van zijn generatie. In zijn wiel kan ik tijd terugwinnen, denkt Van Est. Het is een gevaarlijk plan. Van Est stuurt notoir slecht. Wat volgers vrezen, gebeurt: Van Est gaat onderuit. Maar 'Wimme' is geen man die zich laat afschrikken door een smak en wat schaafwonden. Hij gaat in de achtervolging. Hij rijdt nog sneller dan Magni. Dan mist hij een bocht en kiepert in een ravijn. Met aan elkaar geknoopte banden wordt hij omhoog gehesen.

In een klap is Van Est beroemd. En een held. Vreemd eigenlijk. Van Est deed het domste wat hij kon doen en verloor er bijna zijn leven door. Maar een wielrenner dom noemen, dat is ongepast. Bovendien past Van Est naadloos in de definitie die de schrijver W.F. Hermans ooit gaf van een held: iemand die straffeloos onvoorzichtig is geweest.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden