Hekje

Er staat inmiddels een hekje om. De zandbak bevindt zich op een prachtig pleintje in de grachtengordel van Amsterdam. Het is een pleintje dat echt de sfeer uitstraalt van een plein: schoon, ruim, rustig. Het is er aangenaam vertoeven. Twee kerken - een voormalige en een echte - kijken erop uit. Maar dat er ooit vanuit die gebouwen een poging werd gedaan er bij de kerkgangers normen en waarden in te stampen, is aan de hondenbezittende omwonenden van het plein niet te merken. Vandaar dat hekje.

Het hekje moest er komen omdat de mevrouwen en meneren die in de grachtenwoningen hun boterhammetjes eten, boeken lezen, muziek luisteren en hun kunst aan de muur hangen, in de zandbak op het pleintje hun honden uitlieten.

Kinderen die opgroeien in de grachtengordelwoningen zijn zeldzaam geworden. Het gebrek aan parkeerruimte, het falende openbaar vervoer en de knallende duurte van taxi's hebben niet alleen de bedrijven het stadshart uitgejaagd, maar ook de gezinnen met kinderen. Maar de kinderen zijn niet helemaal uit het centrum verdwenen. Vandaar die zandbak. Maar spelen in de zandbak deden niet de kinderen, maar de honden. De mevrouwen en meneren vonden het vanzelfsprekend dat hun honden piesten en poepten in de zandbak. 'Dan moet de gemeente maar een hekje neerzetten.' En om te onderstrepen hoe keurig zij wel zijn, werden de opruimzakjes getoond waarin zij de hondenstront van hun allerliefste stronthondje mee naar huis nemen (als ze ze niet stiekem in de gracht gooien of in de altijd volle openbare vuilnisbakken die tegenwoordig als etensbord voor de zwervers fungeren). De 'gemeente' is de schuld. Tja. De hondenbezitters behoren niet tot de stand der onopgevoeden. Het zijn welgebekte lieden met redelijke tot goede banen, althans, ze maken in alle opzichten de indruk dat ze in hun professionele leven verantwoordelijkheid dragen. Mensen die weten hoe de wereld in elkaar steekt en hun antwoord klaar hebben voor kritiek die henzelf betreft: de gemeente is schuld, want die heeft geen hekje geplaatst.

De merkwaardige paradox waarvan het moderne leven is doortrokken wordt het duidelijkste zichtbaar aan de uitwassen van de Amerikaanse maatschappij. De Amerikaan huldigt de opvatting dat iedereen voor alles in het eigen leven verantwoordelijk is. Succes schrijf je op eigen conto, mislukking ook. Een opvatting die in ieder geval de daadkracht van een mens mobiliseert. Omdat niet alles in de hand te houden is: ziekte, dood, natuurrampen of de overweldiging door anderen (dieven, verkrachters, moordenaars, oplichters) wordt er voor de reflexieve burger een filosofie-hamburger aangeboden, waarin hapklare plakken oosterse filosofie (maakt niet uit wat er gebeurt, maar hoe je er tegenover staat en mee omgaat) geklemd worden tussen het geroosterde broodje laat-kapitalisme.

Maar als het even kan klaagt dezelfde burger iemand aan. Struikelen over een nauwelijks zichtbaar 'loszittende' tegel, je mond verbranden aan 'te hete' koffie en de advocaat moet voor bingo-goochelaar spelen. Uit je doppen kijken? Niks daarvan, schadevergoeding moet er komen.

Tussen de nieuwe vleugel van het Van Goghmuseum en het oude gebouw gaapt een diep gat, waardoor het buitenlicht door de ramen van de kelderverdieping kan vallen. Een soort rond zwembad van licht met een muurtje erom heen. Hond Pip sprong over het muurtje, maakte een smak en brak een poot. Zijn bazinnetje weet hoe de moderne filosofie in elkaar steekt. Ze heeft ontslag genomen om voor Pip te zorgen en klaagt de gemeente aan voor de financiële gevolgen. Die hond kan het museum geen donder schelen, maar wat als er een kind over het muurtje klimt en naar beneden stort? Vandaar dat het museum de architect laat nadenken. Over een hekje.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden