Heimwee naar Tel Sell is het enige spoor dat de televisie heeft achtergelaten.

Sommige experimenten gebeuren bij toeval. Dat maakt ze zo geslaagd. Een proef waarbij vanaf het begin duidelijk is dat er iets uitgeprobeerd wordt, is eigenlijk geen eerlijke proef. Dat gaat vooral over de vraag hoe makkelijk je kunt vergeten dat er iets bijzonders aan de hand is, of hoe snel je je aanpast aan de nieuwe omstandigheden.

Het experiment waar het nu om gaat heeft zich pas vorige week ontpopt.

Toen na de verhuizing alles op zijn plaats stond, bleek dat we ons vergist hadden in de televisie. Die is te groot voor de plek die we ervoor in gedachten hadden. Het ding kwam in een andere hoek van de kamer te staan, waar geen aansluiting voor de kabel is. Het lukte niet om de televisie aangesloten te krijgen, en we lieten het maar zo. Een keer nog deden we een poging om met een lange, losse kabel beeld te krijgen, maar het enige dat het scherm wilde prijsgeven waren de letters Ned 1.

Daar raak je snel op uitgekeken. Uit met dat ding. Vier weken verder heerst er in de woonkamer een weldadige rust. Alle tijd om te zitten en naar buiten te kijken of een boek te lezen. Voorzichtig vragen onze buren of het om principiële redenen is, dat we geen tv hebben. Al snel begrijpen ze dat het voortkomt uit pure onhandigheid.

Met de blik op buiten bedacht ik me dat dit leven zonder tv een mooi experiment is, dat zuiverder verloopt dan wanneer we welbewust het scherm grijs hadden gelaten. In dat geval moet je je eerst bevrijden van de gedachte dat de situatie anders is dan anders, voordat je precies kunt opmerken wat een leven zonder omroep zo anders maakt dan een leven met.

Nu het pas na een week of vier begint door te dringen, is het eerlijker. Zoals zovelen in onze omgeving verbeeldden we ons dat we nauwelijks tv keken.

De gemiddelde Nederlander heeft, volgens onderzoek, de tv drie uur per dag aanstaan, maar kijkt er maar de helft van die tijd naar. Anderhalf uur per dag. Een half uur journaal, steeds een paar minuten teletekst, rubrieken als Nova en Netwerk en af en toe een film. Dat is er allemaal niet meer.

Het gaat niet speciaal over die anderhalf uur, of over dingen missen. Twee wereldkampioenen hebben we, las ik bij het ontbijt. Geweldig. In de tijd dat iedereen naar Ireen en Sven keek, las ik. Het lezen over het wereldkampioenschap duurde vijf of tien minuten.

Het gaat om andere dingen. Het gevoel dat je iets kan missen wat nu uitgezonden wordt. Steeds even kijken of er iets is dat de moeite waard is. Even teletekst kijken, even alle zenders langs. Nu dat allemaal zinloos is, daalt de rust neer. Ruimte om in stilte achterover te leunen.

In stilte, want de radio doet het ook al niet.

Het enige geluid dat soms klinkt is muziek van een cd en verder gepraat. Soms denk ik nog wel eens aan de uitzendingen van Tel Sell, altijd goed voor tien minuten lachen. Zet iemand voor de camera, geef hem of haar een of ander apparaat dat ze nog nooit gezien hebben in handen, met als opdracht om een half uur nonstop dat apparaat aan te prijzen. Een combinatie van adhd-cabaretier Jochem Myjer en het irreële reality-programma de Gouden Kooi.

Dus dat is eigenlijk alles.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden