Heimwee naar een tijd die ik niet heb meegemaakt

Eergisteren zat ik in de wachtkamer bij de tandarts. Na een paar minuten kwam een man van een jaar of 35 binnen met een grijs gestreept pak aan en een smetteloos wit overhemd. Hij was op veel te luide toon aan het bellen en pakte tegelijkertijd een kopie van het tijschrift Quote, waar hij verveeld doorheen begon te bladeren. Iedereen kon meegenieten van het telefoongesprek met zijn collega: "Nee jochie, die hebben geen prio. Jeroen bereidt alles voor zodat we het tee zet tee kunnen afstrepen, zeg maar. Den Haag heb ik afgestemd met de vervoerder en de vooruitzichten zijn echt goud. Alleen Rotterdam is nog een dingetje. Zit je achter je Excel? Helemaal top. Thanks, yo, later."

Grappig genoeg moest ik meteen denken aan je brief van vorige week. Je schreef dat het grote verschil tussen ons is dat ik opgroei in een tijd van identiteitspolitiek en beginnende herzuiling, terwijl jullie in de jaren 70 veel meer geïnteresseerd waren in de vraag of je sociaal-democraat, pacifist, trotskist of maoïst was. Terwijl ik naar die gozer met zijn babyblauwe stropdas keek, kreeg ik voor het eerst heimwee naar een tijd die ik zelf nooit heb meegemaakt. Jullie zetten je ten minste nog in om de wereld te veranderen, mijn generatie is vooral bezig met ingewikkelde managementtaal om de eigen status te verhogen en prio's af te strepen (dat zijn prioriteiten, voor de duidelijkheid). Misschien vind ik dat wel een veel groter probleem dan beginnende herzuiling.

Was jij vroeger provo of nozem? Dijker of pleiner? Trotskist of leninist? Hoe waren die avonden vroeger bij De Algemene Studenten Vereniging Amsterdam? Zaten jullie echt tot vier uur 's nachts in het café om plannen te beramen voor de revolutie? En waar ging die revolutie eigenlijk over?

Twee weken geleden was ik samen met mama bij de manifestatie van Ieder1. We liepen met tienduizend man in een optocht om onze stem te laten horen voor een inclusieve samenleving. Op zich heel leuk, al stelde het denk ik niet veel voor in vergelijking met de vroegere demonstraties tegen Vietnam of kernbommen waar honderdduizenden mensen aan deelnamen.

Van de middelbare school herinner ik me dat je skater, kakker of hoogstens gothic was. In de 5de klas werd ik na lang zeuren eindelijk toegelaten tot de 'heilige tempel der creatieven'. Daar hadden we het als zeventienjarigen over werken van Kafka of de 'Ulysses' van James Joyce, maar politiek kwam ook daar nooit ter sprake. Het lukte niet om mijn klasgenoten te enthousiasmeren voor betogingen tegen discriminatie. Zelf deed ik daar voor het eerst aan mee op mijn zevende. Enigszins gedwongen door mama, dat wel. Ze maakte het goed door een knuffel voor me te kopen die ik de exotische naam Mizamir gaf, omdat hij gemaakt was door een vluchteling uit voormalig Joegoslavië.

Volgens mij hebben jullie een oude hippie van mij gemaakt, maar dan wel een hippie in een totaal verkeerde tijd. Hoe kijk jij eigenlijk naar de dertigers van nu, die vooral graag Netflix kijken, afhaalmaaltijden eten en holle frasen als 'top' gebruiken?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden