Heesto san terug in Japan: Zomerkimono

Schrijver Detlev van Heest reist kort na de kernramp door Japan, het land waar hij twaalf jaar woonde. In deel 12 bezoekt hij Koemi.

De Mitsubishi-terreinwagen van Booreiland stond er nog.

"Ik ben het", zei ik door de intercom.

"Komt u maar door de achterdeur," zei ze.

Even later betrad ik de voormalige kapperszaak. "Mijn moeder woont nu bij mij. Al een jaar of twee gaat het niet zo goed met haar. Nu heeft ze ook nog griep, met koorts."

Koemi ging me voor, de huiskamer in. Haar moeder keek door een kier van de slaapkamer. De huiskamer was propvol. Een rolstoel, stofzuiger, dozen en vazen stonden tussen stoelen, tafel en zitbank. "Gaat u maar aan deze kant van de tafel zitten. Moeder, ik kom zo naar u toe!" Ze gaf me de Ochtendzon. "Ik moet mijn moeder verschonen."

Ik keek rond. Aan Booreiland herinnerde alleen nog een stoffig fotootje: met zijn gewone grimas stond hij voor de ingang van zijn kapperszaak, met het bordje 'alleen op afspraak' achter hem.

Toen ze uit de slaapkamer terugkwam, verontschuldigde ze zich voor de 'stank' in huis.

"Ik ruik niets."

"Door de koorts kan mijn moeder niet in bad," legde ze uit.

"Hoe is het leven nu? Ik bedoel, uw man is al bijna negen jaar geleden gestorven."

"Het was moeilijk wennen. Het was zo'n opgeruimde man. Als ik 's avonds laat thuiskwam van mijn werk leefde ik door hem op. Toen hij er niet meer was, ben ik een tijdje bang geweest. Voor inbrekers. In de buurt is een paar jaar geleden in vier huizen ingebroken."

"U woont in een chique buurt van Tokyo."

"Maar tegenwoordig wordt er helemaal niet meer ingebroken."

"De recessie slaat ook toe onder booswichten", begreep ik.

Ze boog. "Ik ben zo blij met uw boek en het verhaal over mijn man. Annelotte-san heeft het hoofdstuk over hem voor mij vertaald."

Ik dacht: ze zal de pijnlijkste passages wel erg summier hebben weergegeven, zoals de beschrijving van het bezoek aan Booreilands graf. Hoe we door de ontluchtingsgaten naar zijn urn kijken. "Dat is aardig van Annelotte."

"Indertijd heb ik beloofd u iets van mijn man te geven." Van een stoelzitting haalde ze een pakje. "Alstublieft. Het is een zomerkimono. De oma van mijn man heeft deze genaaid."

Op de tafel pakte ik hem uit. "Wat een mooi cadeau."

"Ik heb hem gewassen en gestreken. Omdat u naar het koude noorden gaat, wil ik u nog iets van hem meegeven." Ze stond op en beklom de trap.

De slaapkamerdeur schoof open. "Koemi!"

"Eén moment geduld, moeder!" Na een paar minuten kwam ze naar beneden. "Dit is een warm vest dat hij veel droeg. Dit is voor u."

Ik trok het aan. "Precies mijn maat."

"Koemi!"

Ze ging naar de slaapkamer. "Wat is er?"

"Laat die man weggaan. Ik voel me niet goed", hoorde ik.

"Ik bied hem sushi aan."

"Laat hij snel eten en weggaan."

Toen we een half uur later sushi aten, schuifelde haar moeder de slaapkamer uit. "Ik begroet u! De volgende keer, als ik me beter voel, kunnen we converseren!" Waarna ze weer terugschuifelde.

"Ik ga zo", verzekerde ik.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden