Column

Heesto san terug in Japan: Weduwe Bouwput

Schrijver Detlev van Heest reist kort na de kernramp door Japan, het land waar hij twaalf jaar woonde. In deel 7 ontmoet hij een oude theeceremoniemeesteres.

Mevrouw Westboom opende de voordeur. Rudy schoot blaffend naar buiten. "Heesto-san! De hondjes zijn nogal opgewonden als er bezoek komt."

"Ik blijf maar een moment." De teckel likte mijn handen.

"Harry vliegt u zo aan", voorspelde ze. "Maar alleen kinderen bijt hij."

"Gelukkig maar."

"Harry maakt duidelijke keuzes in het leven."

De dwergschnauzer sprong grommend tegen me op. Oorverdovend geblaf begeleidde me tot in de kamer. Ik aaide de hondjes. "Kunnen ze goed opschieten met elkaar?"

"Ze dulden elkaar! Rudy is lui. Die vindt alles goed, als hij zelf maar niets hoeft te doen. Harry heeft het karakter van mijn moeder geërfd, zeggen we altijd!"

"Uw moeder beet ook alleen kinderen", begreep ik.

"Jahaha. Papa! Heesto-san is hier!"

Haar man kwam met grote stappen uit een zijkamer. "Komt u logeren? Neemt u plaats! Zou je Heesto-san niet iets aanbieden? U bent hier wegens de rampen?"

"Min of meer."

Ze zette drie blikjes koffie neer. "Heesto-san, het is maar goed dat uw huis is afgebroken. Bij die aardbeving was het zeker ingestort!"

"Ik was erg gehecht aan ons houten huisje. Iedereen heeft de beving goed doorstaan?"

"We zijn allemaal gezond. Alleen met die radioactieve rommel in de lucht durven we de hondjes eigenlijk niet meer uit te laten", verzuchtte hij. "Mijn schoonouders komen uit Hiroshima. Mijn schoonmoeder en mijn vrouw hebben de atoombom meegemaakt.

"Ik was baby. Op de dag dat de bom viel, waren we toevallig een eindje buiten de stad. Mijn moeder heeft er wel stralingsziekte aan overgehouden. Altijd problemen met haar schildklier." Ter verduidelijking duwde ze in haar hals. "Altijd medicijnen. Bent u al bij weduwe Bouwput geweest?"

"Ze deed niet open."

Een paar minuten later stond ik in de groezelige keuken van de weduwe.

"Wie is daar? Ik zie helemaal niets meer." Weduwe Bouwput schuifelde naar me toe. "Ik moet een gezicht voelen. Ik bega een onbeleefdheid!" Ze betastte mijn kop. "Een grote, knappe man!"

"In mijn land maken ze me uit voor kakkerlak." Vooral als ik mijn parkeercontroleursuniform droeg.

"Ik houd van kakkerlakken! Maar wie bent u?"

"Heesto."

"Het Hollandertje! Waar is uw vrouw?"

"Die is er niet meer."

"Dat is goed nieuws! Ik ben weduwe. We zijn voor elkaar geschapen! Hoe oud bent u?"

"Vierenvijftig."

"U komt pas kijken."

"En u?"

"Ik ben bijna negentig. Geloof ik. Gaat u zitten."

"Houdt u nog elke dinsdag theeceremonie?" Weduwe Bouwput was theeceremoniemeesteres.

"Nee, dat gaat niet meer. Als je niet meer oefent, vergeet je alle handelingen."

"Dokter Binneneiland, de haikudichter, komt die nog langs?"

"Dichtte die?", vroeg ze verwonderd.

"U had een cahier met gedichten van de dokter."

"Daar weet ik niets van. Hoe oud bent u?", vroeg ze weer.

"Eenendertig", zei ik genadeloos.

"Komt u mijn vader om mijn hand vragen?"

"U bent onveranderd in uw kwinkslagen. Zet u de bloemetjes nog buiten?"

"Och Hollandertje, zelfs roken en drinken mag ik niet meer. Slecht voor mijn ogen! De stad ga ik ook nooit meer in."

"Zou ik gebruik mogen maken van uw wc?"

Op de plee werd ik triest.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden