Column

Heesto san terug in Japan: Normale stoelgang

Schrijver Detlev van Heest reist kort na de kernramp door Japan, het land waar hij twaalf jaar woonde. In deel 11 krijgt familie Zevenzeeën aardbevingsalarm.

"De afgelopen dagen heb ik gedacht dat ik weer hier zou willen wonen. Door die catastrofes kom ik tot de ontdekking dat ik hier gelukkig ben. Dat is natuurlijk een idiote gedachte."

"Ik begrijp u heel goed", zei Zevenzeeën verheugd. "U komt weer in Tokio wonen."

"Detlev san, ik heb een shawl voor u gekocht. Kijkt u eens of de kleur naar uw smaak is."

Ze gaf me een zakje.

"Elke kleur is goed als je kleurenblind bent. Heel mooi. Ik heb ook wat bij me!" Ik ritste mijn rugtasje open. "De kaas kunt u het beste twee dagen buiten de ijskast bewaren. Voor de rijping."

"En u had mijn man die olijfhouten altfluit reeds gegeven!"

"Een lichte fluit", zei hij, "met een mooie klank."

Een week tevoren had ik de fluit aan hun voordeurknop gehangen. Ze bleken niet thuis, toen ik onaangekondigd aanbelde. "Als u de fluit oliet, kunt u olijven ruiken", zwetste ik.

"Helaas mogen we hier niet musiceren."

Ze reikte me een kopje thee op een houten schoteltje. "Alstublieft. Dit is een flatgebouw van de stad voor arme mensen zoals wij. De regels zijn hier strikt. Maar de huur is verwaarloosbaar laag."

Toen zij wat later in de keuken het avondmaal bereidde, schoof Zevenzeeën een stukje in mijn richting. "Wat fijn dat die boeken van u uitgegeven zijn. Maar Daisoeke heeft ons helaas niets over de inhoud verteld." De zoon kon Nederlands lezen. Hij was in Nederland opgeleid tot concertpianist. Ik had hen 'De verzopen katten en de Hollander' gestuurd, onder verwijzing naar het hoofdstuk over hen.

"Nee?", reageerde ik ongelovig. Had ik me voor niets zenuwachtig gemaakt? Ik had me voorgesteld dat mevrouw Zevenzeeën kwaad was over de nauwkeurige beschrijving van de maaltijden die we bij hen genoten en de steeds daarop volgende buikloop.

Een zaktelefoon trilde. Ze holde de keuken uit. "Een aardbeving!"

Zevenzeeën krabbelde overeind, stelde zich op in de deuropening. "De telefoon van mijn vrouw waarschuwt altijd een paar seconden voor de trillingen te voelen zijn."

Geamuseerd bleef ik zitten. "Moet ik onder het tafeltje kruipen? Of is dat gevaarlijk als er een tsunami de kamer binnenkomt?" Er was niets te voelen.

Ze keek in het schermpje van haar telefoon. "Vier komma vijf. Epicentrum in Ibaragi."

Hij ging weer zitten. "De deuropening is de veiligste plaats in huis."

"Maar dit flatgebouw is van beton!"

"De plafondplaten kunnen naar beneden komen. Op elf maart schudde het flatgebouw alsof het een schip in een storm was." Zevenzeeën schommelde langzaam heen en weer.

Ik keek naar een rek aan de muur. Daaraan hingen acht hoedjes. "Uw hoofddeksels vielen van de muur?"

"Ja! Dat was de enige schade hier in huis." Hij grinnikte.

Bij mijn vertrek aaide ik over de deurtjes van de keukenkast. Die kast hadden ze zeven jaar geleden van ons geërfd. "Deze kast heeft al heel wat meegemaakt", zei ik. "Ik krijg heimwee naar Japan als ik hem aanraak. Hartelijke dank voor de heerlijke maaltijd!"

De volgende dag verkeerde ik in spanning, maar mijn stoelgang vertoonde geen abnormaliteiten.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden