Column

Heesto san terug in Japan: Meneer Van Tricht

Schrijver Detlev van Heest reist kort na de kernramp door Japan, het land waar hij twaalf jaar woonde. In deel 4 treft hij zijn oude buurman.

De receptioniste van de Treurwilgkliniek stuurde me naar de tweede verdieping. "Ik geloof dat hij slaapt", fluisterde een zuster. "Meneer Van Tricht!!" Hardhandig trok ze aan zijn arm. "Hij hoort vrijwel niets meer."

Hij knipperde met zijn ogen. Ik zette me in zijn rolstoel. "Herkent u me nog?!" Hij glimlachte.
"Weet u wie ik ben?! Uw Hollandse buurman! Uit Nieuwloofwijk!" Ik drukte op mijn neuspuntje. "We hebben samen bier gedronken!" Ik pakte zijn linkerhand. "Weet u nog dat u zo van bier houdt?!" "Ik drink niet!"
"U bent brouwer geweest! Al voor de oorlog! Wat vindt u het lekkerste bier?!" Hij zweeg.
"Hoe is het met uw eetlust?!"
"Goed." Hij kneep in mijn hand. "U hebt veel kracht in uw hand! Hoe is het met uw benen?!" "Goed."
"Hoe is het met uw oren?!"
"Goed."
"Met uw ogen?!"
"Goed."
"En uw hart?!"
"Goed."
"En uw hoofd?!"
Geen reactie.

"Waar woont u?!" Ik geneerde me voor mijn geschreeuw. Bij het bed schuin tegenover Van Tricht zaten een jongen en een meisje. De jongen deed of hij een boek las, het meisje voerde een stokoude, apegapende vrouw. "Nieuwloofwijk één...!"
"Eénendertig, tweeëntwintig!" vulde Van Tricht aan.
"Juist! Uw telefoonnummer! Nul drie..."
"Nul drie drie drie nul drie..." Hij stokte.
"Verder!" Hij gaf het op.
"In augustus, op de achtentwintigste..."
"Zevenentwintigste!"
"... wordt u negenennegentig! Komen uw kinderen en kleinkinderen dikwijls?!" Hij knikte. "Yoshiaki." "Uw zoon?!" "Mijn zoon!"

"Hebt u iets van die aardbeving gemerkt?! Er is een zware beving geweest en een tsunami! Hebt u gevoeld hoe het ziekenhuis bewoog?! Ze hebben het over meer dan dertigduizend slachtoffers!" Evengoed had ik hem kunnen vertellen dat de aarde de vorm heeft van een blikje bier waarin de schepper op de zevende dag verdronk.

"Ik kom uit Holland! Dat weet u nog wel! In de oorlog hebt u veel Hollanders ontmoet! Op Borneo en ook aan de Thai-Birmaspoorweg! Mijn landgenoten hebt u daar onder handen gehad!"

Een verpleegster keek om de hoek. "Meneer Van Tricht! Wie is die meneer?!"
"Dat is een Hollander!" kraste hij.
"O, dat weet u dus wel?!"
"Ik weet niets meer!"
"We gaan zo eten!"

Ik toonde hem mijn horloge. "Herinnert u zich uw horloge?! Dat was ook zo'n horloge als dit! U droeg jarenlang het horloge van een Hollander die aan de Spoorweg stierf! Uw zoon draagt het nu!" Hij reikte naar mijn pols, streek teder over het glas, wees toen naar het nachtkastje. "Mijn muts! Van Hollandse makelij!"
Ik nam de donkerblauwe nepbontmuts en stulpte die over zijn schedel. "Een mooie muts!" Op het bed lag een honkbalpetje. "Pet!" "Prachtige pet!" beaamde ik. Op het petje was een tekst geborduurd: 'golden spirit to win the race for number 1'. Van Tricht liet zijn benen uit bed zakken.

Op de gang hoorde ik een zuster vragen of 'die man nou nog steeds niet weg' was.
Ik greep hem bij zijn arm, drukte de muts steviger op zijn hoofd. "Ik ga! Maar ik kom terug!" Het klonk als een dreigement. Ik boog. "Ik heb u al veel te lang vermoeid."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden