Heesto san terug in Japan: 'Ik eet nu veel spinazie'

Schrijver Detlev van Heest reist kort na de kernramp door Japan, het land waar hij twaalf jaar woonde. In deel 9 vertelt Heiland hoe hij gezond blijft.

Heiland nam een slok en schonk zichzelf bij. "Maar ik bekijk de kernramp van de zonnige kant. De spinazie kost gewoonlijk honderdvijftig yen per bos. Dezer dagen slechts dertig yen! Ik eet er nu heel veel van. Voor baby's is het ongezond, maar ik ben geen baby meer."

"Alles is te krijgen in Goenma?"

"Onze winkels zijn leeg. Zelfs het wc-papier is van de schappen verdwenen!"

"U hebt wc-papier gehamsterd?"

"Ik niet. Ik heb geen velletje meer in huis. Ik was me, met water. Is ook veel beter voor anus en geslachtsorgaan. De mensen in Goenma klagen dat ze niet meer elke dag in bad kunnen. Ik ga nooit in bad. Ik douche met koud water, heel mijn leven al. Niet elke dag, hoor. Al dat water is niet goed voor de huid. Ik zal u iets laten zien." Hij duwde de kurk terug in de fles en stond op. "We gaan zo eten in een eenvoudig restaurant. Door de aardbeving en tsunami zijn meer dan dertigduizend mensen omgekomen. Hier in Tokio, op deze plaats, hebben de Amerikanen op tien maart in het laatste oorlogsjaar brandbommen gegooid." De schrijver zwaaide om zich heen. "Meer dan honderdduizend mensen zijn die nacht omgekomen. Dit is het gedenkteken voor de doden. Ziet u? We gaan wat eten!"

In een rokerig eethuisje bestelde Heiland een 'grote kruik' sake en een bord sashimi. "Hebt u een zonnebril?"

"Nee, waarom?"

"Omdat de zon hier naar binnen schijnt. Wellicht staat deze bril u goed." Hij hield een ouderwetse zonnebril in de lucht. "Zet u eens op."

"Ik draag geen zonnebrillen."

"Even kijken of hij past." Hij boog de glazen uiteen en zette de bril op mijn neus. "Heel mooi! Houdt u die maar. Italiaans merk!"

Ik bekeek de bril. "Maar dan hebt ú er geen meer."

"Hij past mij niet goed. Ik heb een te dik hoofd."

Ik nam een stukje vis. "Hoe is het met uw gezondheid?"

"Heel goed! Onlangs kreeg ik afschuwelijke duizelingen en mijn ene oog is nu blind. Het andere oog holt ook achteruit. Ik moet veel lichamelijke oefeningen doen om die duizelingen te onderdrukken. Ik wandel urenlang. Onder het wandelen maak ik palindromen. Vanochtend in de trein hierheen heb ik er twee gemaakt." Uit zijn tas haalde hij een geel reclameblad. Achterop had hij palindromen genoteerd. Hij las ze voor. "In deze moest ik het dialect van Osaka gebruiken om hem kloppend te maken. Ik heb nog vijfhonderd palindromen nodig. Over een maand of drie heb ik ze bij elkaar. Dan gaan ze naar mijn uitgever. Het zal wel weer een boek opleveren dat niemand wil kopen."

"U eet niet."

"Ik drink sake. Sake is gemaakt van voedzame rijst. Ik neem mijn calorieën altijd in vloeibare vorm in."

"Hebt u geldzorgen?"

"Ik, geldzorgen?" vroeg hij verbaasd terug. "Ik heb haast geen uitgaven. Daardoor leef ik met mijn hoofd in de hemel en met mijn handen en voeten op de grond." Hij gooide zijn hoofd in zijn nek. "Begrijpt u dat?"

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden