Column

Heesto san terug in Japan: Het onderhoofd

Schrijver Detlev van Hesest reist kort na de kernramp door Japan, het land waar hij twaalf jaar woonde. In deel 18 ontmoet hij meneer Bosje uit het dorp Kariwa waar de grootste kerncentrale ter wereld staat.

De conducteur van het boemeltreintje biedt zijn excuses aan. Het perron ter rechterzijde is wegens bezuinigingen opgeheven. Ik stap uit, links. Ondanks het geringe inwonertal is Kariwa (4800 inwoners, van wie er jaarlijks honderd naar de urnenplaats verhuizen) een dorp dat het Guinness Book of Records heeft gehaald. Hier, aan de Japanse Zee, staat de grootste kerncentrale ter wereld, met haar zeven reactoren die samen een vermogen van meer dan 8000 megawatt hebben.
Ik bekijk de overzichtelijke dorpskern, met twee winkels, waarvan er een leeg staat. Ik betreed de slijterij. Op een plank staan acht flessen sake. Tien zakjes snacks liggen op een rek. Een vrouw en een man keuvelen met elkaar. Op goed geluk neem ik een zakje 'gefrituurde pijlstaartinktvisstrookjes'. Ik leg geld op de toonbank.
De vrouw kijkt me verrast aan. "U bent teruggekomen! De leraar is terug!"
De man: "Welnee, het is de leraar niet. Bent u de leraar?"
"Nee, ik ben de leraar niet." We raken aan de praat over de straling uit Fukushima.
De man verzekert mij dat de dorpscentrale veilig is. "De Japanse Zee is veel rustiger dan de Grote Oceaan. Hier hebben we geen tsunami van twintig meter. Kleintjes wel natuurlijk, van drie of vier meter. Aardbevingen zijn een punt van grotere zorg. Vier jaar geleden liep het bijna verkeerd bij een zware aardbeving, maar er kwam slechts weinig radioactieve straling vrij - een lachertje vergeleken bij Fukushima."
"U weet er veel van," constateer ik.
"Hij is het onderhoofd van het dorp," legt de vrouw uit.
Ik buig naar hem, trek mijn visitekaartje en ontvang het zijne. Hardop lees ik zijn naam: "Meneer Bosje!"
"U bent journalist!" zegt hij verrast. "De vierentwintigste hebben de verkiezingen voor de dorpsraad plaats! Kernenergie is nodig. Nodig voor Kariwa. Voor de werkgelegenheid en welvaart alhier!"
"En voor het licht." Ik wijs naar de tl-buis boven ons.
"De elektriciteit van onze centrale gaat exclusief naar Tokio! Wij krijgen onze stroom uit het noorden. Ik ben conservatief, want dat zijn wij hier allemaal. Ik ben drieënzestig. Naast mijn bestuurlijke bezigheden ben ik werkzaam in de agrarische sector. Ik moet toegeven dat het alhier een goed gebruik is om de vrouwen de akkers te laten bewerken. Van nature zijn vrouwen immers beter in staat twee zaken tegelijk te verrichten."
De vrouw knikt. "Ik moet hier inderdaad alles alleen doen."
"Daar staat tegenover dat mannen zich beter kunnen concentreren en minder emotioneel zijn."
"U bent met meneer Bosje gehuwd?" vraag ik.
"Niet met hem. Maar ik heet ook Bosje. In Kariwa heten we bijna allemaal Bosje."
De man steekt een sigaret op. "Mijn grootste zorg is Noord-Korea. We hebben een krachtige regering nodig die de rotzooi in Fukushima opruimt en die voorkomt dat Noord-Korea zijn raketten op onze kerncentrale afvuurt. Maar in Tokio zit nu een regering van slappelingen." Hij staat op, knijpt in mijn hand en verlaat de slijterij.
De vrouw lacht. "Het onderhoofd is een beetje emotioneel vandaag. Hij smeekte me op hem te stemmen. Maar hij heeft niet eens een fles sake gekocht."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden