Column

Heesto san terug in Japan: De verjaardag

Schrijver Detlev van Heest reist kort na de kernramp door Japan, het land waar hij twaalf jaar woonde. In deel 6 legt mevrouw Kastanjeveld uit hoe ze haar verjaardag viert.

Buiten stonden twee ezels naast een onnoemelijke hoop dozen. Ik betrad de zaak. Mevrouw Kastanjeveld herkende me meteen, de ezelhandelaar, behept met een lange geestelijke remweg, had meer tijd nodig om mijn gezicht te verwerken. "Heesto-san!" riep hij opeens verheugd.

"Het is lang geleden! Hoe is het met de nering?!" schreeuwde ik.

Kastanjeveld hield een hand achter zijn oor. "Ik ben nog dover geworden!"

"De nering! Hoe is het met de ezelhandel?!!"

"We bestaan nog! Maar hoe lang nog?! Twee, hooguit drie klanten per dag! De jeugd schildert niet meer! Alleen oude mensen schilderen nog!"

"U hebt de aardbeving overleefd!"

"We moesten de zaak uit rennen! Dozen met lijsten en ramen vielen van de planken. We zijn de parkeerplaats op gevlucht."

"We zijn aardbevingen gewend," relativeerde zijn echtgenote. "Daarom raken we niet gauw in paniek."

"Maakt u zich niet ongerust over de radioactiviteit?"

Mevrouw Kastanjeveld glimlachte verlegen. "Eerlijk gezegd niet. Je kunt je over zo veel dingen druk maken, maar je verandert er niets aan."

"Hoe is het in Nieuw-Zeeland?!" vroeg hij. "We zouden u daar een keer komen opzoeken!"

"Ik woon tegenwoordig in Holland! Hoe is het met uw gezondheid?!"

"Op dit oog ben ik blind! Ik hoor niets meer! Maar ik geniet van het leven! Weet u dat ik vandaag jarig ben?! Tachtig! Vandaag geworden!"

"U geeft een feestje!" Ik maakte het me ongemakkelijk op een ondermaats krukje.

"Nee! In ons land vier je je verjaardag niet. Je slaat iemand op zijn schouder en zegt 'Tachtig! Gelukgewenst!' en dan ga je verder met wat je doet!"

"U schildert nog?!"

"Wat?!"

"Schilderen!"

"Ja! Ik schilder, ik drink sake en ik schrijf! Al kan ik helemaal niet schrijven! Ik heb een dik manuscript geschreven! Over mijn leven! Over mijn tijd in het doveninstituut! Geen uitgever voor te vinden! Een van de uitgevers stuurde het terug met de mededeling dat ik als een kind schrijf!"

"Dat lijkt me een compliment!" riep ik. "Ik heb een hekel aan mooischrijverij! U schrijft zoals u bent! U bent eeuwig jong!" Ik dacht: mijn God, Van Heest, wat draaf je weer door.

"Waar is die foto ook al weer?!" vroeg hij zijn vrouw.

"Daarin. Wacht maar." Ze grabbelde in een bakje en vond een in vieren gevouwen kleurenprint.

Hij nam het en gaf het aan mij. "Uw vrouw is hier drie jaar geleden geweest!"

"Ja." Annelotte met een pasgeboren lammetje op schoot. Ze zag er gelukkig uit. Met moeite verborg ik mijn ontroering. "Nieuw-Zeeland! Deze foto is achter ons huis genomen! Bij de kas!" Het lammetje was gitzwart.

Op straat bogen we een tijdje naar elkaar. Ik wendde me af en liep in de richting van Nieuwloofwijk. Achter me gilde de ezelhandelaar. Hij trok me naar zijn zaak terug. "Dit heb ik geschilderd! Dit krijgt u van mij!" Een monsterlijke afbeelding van een bruggetje.

"Nee, dit kan ik niet aannemen!"

Zijn vrouw tikte hem op zijn arm. "Heesto-san moet het hele land nog door! Dat kan toch niet met een schilderij onder zijn arm?"

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden