Column

Heesto san terug in Japan: De toorn des Heren

Schrijver Detlev van Heest reist kort na de kernramp door Japan, het land waar hij twaalf jaar woonde. In deel 5 duidt mevrouw Derdedochter de rampspoed.

"U bent niet veranderd," stelde ik vast.

"Ik ben oud geworden!"

"Ik weet een koffiehuis waar we rustig kunnen praten", zei ik. "Hoe is het met uw ogen?"

Mevrouw Derdedochter droeg een tuttig hoedje. "Veel beter sinds mijn oogoperatie."

"Ik trakteer. Hier is het."

Misnoegd keek ze naar binnen. "Daar wordt gerookt."

Ik ging naar binnen. "We gaan daar zitten. Bent u nog actief?"

"Ik verkondig het Woord nog steeds. Wat heb ik een moeite gedaan om u nader tot de waarheid te brengen, haha. Eens in de maand bezocht ik u!"

"Jarenlang." Ik heugde me haar exegetische orgasmes. "Thee? Koffie?"

"Kaneelthee."

Ik stond op, bestelde en kwam terug met de vloeistoffen. "U zult nu gehoor vinden."

"Japan is geestesziek. Zelfs onze misdadigers zijn niet meer zo onschuldig als vroeger. Tegenwoordig maken moordenaars lukraak slachtoffers. Vroeger zat er nog systeem in. Samurai doodden ook, maar dat was toch wat anders. Wat er nu gebeurt bij die kerncentrale, dat is voorzegd."

Haar boezem rustte op haar theekopje. "Het is zo jammer dat u niet openstaat voor het Woord."

Mevrouw Derdedochter haalde een bijbel uit haar tas. "Hosea vier. Vloeken, liegen, moorden, stelen en echtbreken! En al wat er in woont verkwijnt, zowel het gedierte des velds als het gevogelte des hemels; ja, zelfs de vissen der zee komen om. Dat gebeurt nu bij die kerncentrale."

"God straft Japan met die rampenstapeling", begreep ik.

"Nee, Hij straft nóg niet. Hij heeft ons slechts gewaarschuwd." Ze bladerde. "Amos twee. Zie, Ik maak, dat het onder u zal kraken, gelijk een wagen kraakt, van garven overvol. Dat is die aardbeving. Met een kracht van negen punt nul!"

"God heeft die kerncentrales niet gebouwd."

Met een kaneelstokje roerde ze in de thee. "Hij zal ons zwaar straffen. Zefanja drie. Heel mijn brandende toorn! Want door het vuur van mijn naijver zal de ganse aarde verteerd worden! Hij is boos op ons, want wij kennen onze beperkingen niet. Op de dag van Zijn toorn zal Hij Tokio vernietigen. Mogelijk reeds binnen enkele jaren. Dat geloof ik."

Een half uur met haar was meer dan ik verdragen kon. Ik voelde me een ondankbare hond - ik had haar immers benaderd om de wereldondergang van ondertitels te kunnen voorzien. "Nog een kopje?"

"Nee, dank u. Ziet u dat meisje? Ik heb medelijden met jonge mensen. Die aardbeving, tsunami en de nucleaire verschrikking? 'Niet mijn probleem', zeggen ze. Vrijwel niemand is meer in staat om te praten. Juist omdat ze zo zachtaardig zijn en zo gemakkelijk te kwetsen, trekken ze zich in zichzelf terug. 'Raak me niet aan!' zeggen ze. Ze zullen vereenzamen en nooit een partner vinden."

"Ik zal de rekening voldoen."

"Hebt u zondag tijd?"

"Zondag ben ik aan de westkust", loog ik.

Buiten, bij een bushalte, nam ze afscheid. "O wat is het toch jammer dat u de Bijbel niet bestudeert!"

"Ik ben verloren!" riep ik achterwaarts weglopend. Goddank, dacht ik erbij, want de bekoring van een eeuwig leven met mevrouw Derdedochter was geringer dan ooit.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden