Column

Heesto san terug in Japan: De frituursels

Schrijver Detlev van Heest reist kort na de kernramp door Japan, het land waar hij twaalf jaar woonde. In deel 8 probeert hij feit en fictie te mengen.

Heiland stond er al. Mijn omhelzing ontweek hij. "U bent afgevallen", stelde hij vast.

"Dat zegt u altijd. U bent grijzer geworden."

"U ook. Mensen die hun hoofd gebruiken, worden grijs." Hij wees. "Hebt u die toren al gezien? Zeshonderddrieënveertig meter hoog."

"Nee, die was me nog niet opgevallen. Niks voor mij."

"U hebt boven drie meter hoogtevrees", herinnerde de schrijver zich. "We gaan naar hetzelfde park als toen. Langs de rivier. Onder de bloeiende kersenbomen drinken." In het parkje vond hij twee vrije stoeltjes. "Ik heb een fles wijn bij me." Hij haalde de fles en een bakje frituursels uit zijn rugtasje. "Dit moeten we eerst eten. Wijn op nuchtere maag levert dronkenschap op. En dit is de Japanse vertaling van dat hoofdstuk over mij. Daar heb ik vorig jaar veel moeite voor moeten doen! De Nederlandse werkwoorden! Al die uitzonderingen! U vindt het niet erg om uit een papieren beker te drinken? Eerst de frituursels!" Hij schonk in.

Ik nam een slok. "Lekker."

"Bij het vertalen van uw boek ontdekte ik dat u in uw dialogen veel herhalingen gebruikt! In een Japanse roman mag dat niet."

"Als wij met elkaar praten, herhalen we ons ook," zei ik. "Iedereen herhaalt zich. Dus moet dat ook in romans zo zijn."

"Ja, de gesprekken in het dagelijkse leven! Maar in een Japanse roman mag dat niet."

"Ik geef mijn lezers graag de indruk dat alles wat ik schrijf precies zo gebeurd is. Daarvoor heb ik een paar trucjes. Bijvoorbeeld met die herhalingen. Ook geef ik in mijn romans de ik-persoon mijn eigen naam. Dat verwart de lezers. Ik was genomineerd voor een literaire prijs. De jury maakte ruzie over mijn boeken. Volgens een paar juryleden was een roman geen fictie meer als de schrijver zijn eigen naam aan een romanfiguur gaf, haha. Alsof je niet een boek bij elkaar kunt liegen als er een naamgenoot van de schrijver in rondloopt."

"Onze boeken lijken op elkaar", concludeerde Heiland. "In mijn verhalen en romans is zeventig procent non-fictie en dertig procent fictie. Dat hussel ik net zo lang totdat mijn lezers geloven dat mijn boeken getrouwe verslagen zijn van de werkelijkheid. De frituursels!"

Met mijn rechterhand veegde ik ze van mijn stoeltje. Ze rolden in het zand. "Dat overkomt me altijd. Ik heb nog niet eens één beker wijn op en ik ben al onbekwaam!"

Hij raapte ze bijeen. "U hebt zich niet geschoren."

"Ik ben lui. Hoe is het in Goenma? U woont honderd kilometer van die kerncentrale."

"Die straling is niet best voor ongeboren vruchten. Ik ben tweeënzestig." Hij hield een hand op prostaathoogte. "Natuurlijk is die straling gevaarlijk voor iedereen. Wat er nu gebeurt is veel ernstiger dan Tsjernobyl indertijd. Daar ging het om één betrekkelijk kleine reactor. Hier zijn zes grote bronnen van straling. Deze kernramp is zeker tienmaal erger dan Tsjernobyl. De radioactiviteit zal zich over het gehele land verspreiden en over een groot deel van Azië en Amerika. Volgend jaar rond deze tijd zijn we misschien allemaal dood, haha."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden