Heerlijke vlucht in het verleden

Midnight in Paris
Regie: Woody Allen. Met Owen Wilson, Rachel McAdams, Marion Cotillard, Adrien Brody, Kathy Bates. In 41 bioscopen.

Op zijn rondgang langs Europese filmlocaties deed Woody Allen vorig jaar Parijs aan, waar hij de Franse presidentsvrouw Carla Bruni strikte voor een bijrolletje. De Franse hoofdstad figureerde al vaker in zijn romantische komedies, en behoort duidelijk tot zijn favorieten, maar niet eerder inspireerde de stad tot zo'n heerlijke fantasie.

'Midnight in Paris' is zelfs de populairste Woody Allen-film in jaren, een kleine kaskraker. In Amerikaanse vakbladen werden na de première in Cannes, eerder dit jaar, opeens weer serieuze artikelen geschreven over de 75-jarige New Yorker die Europa tegenwoordig verkiest boven Amerika. Deze zomer nam hij met Roberto Benigni een nieuwe film op in Rome, 'The Bop Decameron'.

Een van de grote troeven van zijn Franse avontuur is hoofdrolspeler Owen Wilson die als aspirant-schrijver op vakantie in Parijs, en geen kopie probeert neer te zetten van Woody Allen, iets wat Kenneth Branagh en John Cusack ooit wel deden.

Wilson is de zomerblonde Californiër, de scenarist die een grote roman wil schrijven, en zich steeds meer begint te distantiëren van zijn flanerende verloofde (Rachel Mc-Adams) en pompeuze, ultra-rechtse schoonouders.

Op een van zijn middernachtelijke wandelingen belandt hij opeens in het Parijs van de jaren twintig, tussen de surrealisten, de schilders en schrijvers die de stad ooit zo beroemd maakten. Hij maakt kennis met Scott Fitzgerald en zijn Zelda, met Cocteau en Hemingway. Hij heeft ontmoetingen met Getrude Stein en Pablo Picasso. Hij wordt verliefd op een zwoele Française (Marion Cotillard) die het niet zo nauw neemt met de liefde, en lustig fladdert van Modigliani naar Braque. Hij zit in het café met Buñuel, Man Ray en Dalí, wat leidt tot een van de meest fantastische onderonsjes in de film. Buñuel: 'I see a film'. Man Ray: 'I see a photo'. Dalí: 'I see a rhinoceros'. Lautrec, Degas en Gauguin moeten dan nog volgen. En de ontdekking dat al die mensen in de jaren twintig, precies zoals onze 21ste- eeuwse schrijver, verlangen naar een andere tijd, in dit geval de Belle Epoque.

Woody Allen brengt het hilarisch en hartveroverend, de vlucht van het heden in het verleden, en het toenemende besef dat het verleden vooral in de verbeelding allure krijgt, en dat het met de werkelijkheid niet veel van doen heeft. Het is een thema dat met een verkwikkende energie en magie wordt gebracht, op een oud liedje van Cole Porter, zoals het hoort, en een van Allens meest magische films 'The Purple Rose of Cairo' indachtig.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden