FILMRECENSIE

Heerlijke nieuwe versie van musicalklassieker ‘Mary Poppins’

Emily Blunt als Mary Poppins, met op de voorgrond Joel Dawson als Georgie, Pixie Davies als Annabel en Nathanael Saleh als John. Beeld Jay Maidment
Emily Blunt als Mary Poppins, met op de voorgrond Joel Dawson als Georgie, Pixie Davies als Annabel en Nathanael Saleh als John.Beeld Jay Maidment

Mary Poppins Returns - ★★★★☆
Regie: Rob Marshall
Met: Emily Blunt, Ben Wishaw, Lin-Manuel Miranda, Meryl Streep, Colin Firth

Alles zit erin: van de eerste dans van de straatlantaarnaanstekers tot het moment waarop de legendarische gouvernante aan haar paraplu in de wolken verdwijnt. ‘Mary Poppins Returns’ is een heerlijk onschuldig en kleurrijk spektakel, waarin zelfs de bankensector – de film speelt in 1934 – uiteindelijk het beste met iedereen voor blijkt te hebben.

Sinds het origineel van Robert Stevenson uit 1964 was Julie Andrews de koningin van Cherry Tree Lane – althans voor de kijkers die haar kuise glimlach konden waarderen.

Emily Blunt is wat mij betreft nog beter in de rol van Mary Poppins. Dat komt door de opgetrokken wenkbrauw die alle andere personages ontgaat, maar waarmee ze laat zien dat ze de boel manipuleert en zo nodig met tovenarij bijstuurt. Alles met de beste bedoelingen natuurlijk.

Het draait net als in het origineel om de kinderen van het gezin Banks, die een veilig thuis moeten hebben. En om volwassenen die moeten leren het kind in zichzelf niet te verloochenen. Niet bepaald revolutionair materiaal, maar niet elke film hoeft de wereld te veranderen. Michael en Jane, in Stevenson’s versie nog kinderen, zijn inmiddels volwassen. Door gedoe met geld dreigen Michael en Jane het ouderlijk huis kwijt te raken, al is dat natuurlijk het laatste wat bankmanager Wilkins wil, verzekert hij hun. Michael krijgt tot vrijdagnacht twaalf uur de tijd om de zaak op te lossen.

Zwaaien en zwieren

Die plot is natuurlijk bijzaak. ‘Mary Poppins’ draait om het zwaaien en zwieren aan straatmeubilair, om de vrolijke liedjes met louter gezellige wijsheden en om de overwinning van alles wat goed en lief is. De gepensioneerde admiraal Boom schiet aan Cherry Tree Lane nog steeds dagelijks zijn kanon af, de kinderen spelen nog steeds met een vlieger en ze leven nog steeds in een tijd waarin op het gras lopen het ergste was wat je in parken kon doen.

Mark Rutte zag de film waarschijnlijk in een sneak preview want de kinderen verdwijnen niet op magische wijze in een stoepkrijttekening, zoals in het origineel. Ze komen in plaats daarvan terecht op een gebarsten vaas, om daar de gebroken wereld met hulp van Mary Poppins te lijmen.

De boodschap over een vader die niet alleen voor z’n werk moet leven, maar er ook voor z’n kinderen moet zijn, was in 1964 net wat vernieuwender dan dit avontuur rond een dreigende verhuizing. Maar de energie en het plezier zijn hier net zo prominent als toen.

En alleen al de visuele effecten waarmee Disney nu kon uitpakken, maken dat de film inderdaad een eigentijdse versie verdiende.

Elke week worden de nieuwste films besproken door onze recensenten. U leest de recensies hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden