Heeren laat klagers gang gaan en loopt zelf wereldtijd

ENSCHEDE - Altijd hebben ze wat te klagen, die hardlopers. Ze staren zich blind op tijden en zijn uit hun evenwicht bij de geringste verstoring van de weerselementen. Onder triatleten signaleert Irma Heeren veel meer een onbevangen benadering, een hardere opstelling voor zichzelf ook.

Heeren kan het weten, als regelmatig deelneemster in beide sportwerelden. Gisteren baarde ze in Enschede opzien met haar Nederlandse titel halve marathon in een tijd (1.10.30) die er in internationaal opzicht zijn mocht. Bijna vijf minuten was de kloof die ze sloeg met de meest volhardende concurrentie en ook de prestaties bij het NK mannen en de jubileummarathon (vijftig jaar) van Twente vielen erbij in het niet.

Heeren was gisteren in alle opzichten een uitzondering. Als iedereen zegt dat de tijd waarmee ze Carla Beurskens (1986) uit de recordboeken had verdreven van uitstekende kwaliteit is, “dan zal dat wel zo zijn”. Ze weigerde daarbij plaats te nemen in het koor dat een klaagzang inzette over dat vochtige, benauwde weer waartegen het vochtregulatie-systeem van het lichaam weinig kan uitrichten. Opvallend was, dat met Heeren ook de 45-jarige Beurskens luchtig over het probleem heenstapte (“Ik ben blij met dit weer, met de omstandigheden van zaterdag was het een onmogelijke survival geweest”). Beurskens die met haar winnende debuut in de Twente Marathon haar 36ste en mogelijk laatste race over 42 kilometer en 195 meter heeft gelopen.

Waar velen in het Diekmanstadion strompelend de finishlijn overschreden, daar stormde Heeren haast dartel de goed bezette arena binnen. Terstond had ze in startplaats Beckum de kop genomen om aan een lange solo te beginnen. Ze wilde recente desillusies van de NK cross (waar ze zich mentaal had opgeblazen) en de EK Run-Bike-Run (slechts vierde door materiaalpech) met een triomf van zich afschudden. Om de eindtijd maalde ze niet, die zou slechts het resultaat zijn van het constante eigen tempo dat ze vast wilde houden.

“Ik heb hier bewezen dat ik geen eendagsvlieg ben”, zoals het wisselvallige talent dat in het verleden in de duatlon (Europees kampioene) en cross (nationale kampioene) overigens al vaker had aangetoond. Geconfronteerd met de klaagzang rondom haar, is Heeren met de mond even gedecideerd als ze in haar race met haar benen was. “Hardlopers hebben vaak wat te klagen. Al blijft het natuurlijk persoonsgebonden hoe mensen op warm weer reageren. Toch zijn triatleten harder voor zichzelf. Die beulen zich af op de fiets tegen de wind in, ze passen zich aan. Bovendien tellen tijden in de triatlon niet, daarop is men niet gefixeerd. Hier gaat het altijd om snelle tijden.”

John Vermeulen (achter Marco Gielen tweede op de NK halve marathon) moet hard lachen als hij wordt geconfronteerd met de uitspraken van Heeren. “Zij heeft hier gewoon een wereldtijd gelopen onder deze omstandigheden”, aldus de Zeeuw. “Als je hier aan de kant staat, lijkt het lekker weer. Maar dat is het niet, we hadden nog mazzel met die regen.”

Pijn doen

Het was opvallend dat juist ook voor Beurskens een snelle tijd niet het streven was. In de nadagen van haar zestien jaar lange marathoncarrière heeft de Nederlandse recordhoudster (2.26.34, 1987) zich erbij neergelegd dat het vederlichte lichaam aan snelheid heeft ingeboet. In Enschede had ze zich meer gespannen gevoeld dan voorheen, door tegenvallende prestaties in voorgaande wedstrijden en het besef dat ze het daarin niet meer had kunnen opbrengen zichzelf pijn te doen. “Ik was bang dat ik mentaal niet sterk genoeg meer zou zijn.” Haar uiteindelijke (vijftiende) triomf zal het besluit om te stoppen er niet makkelijker op maken. In de wetenschap dat ze zo op drie internationale wedstrijden terecht kan.

In de rijke historie van de Twente Marathon, is het met topprestaties de laatste jaren behelpen. Misschien is de tocht over de lange, kaarsrechte wegen die de driehoek Enschede-Haaksbergen-Hengelo-Enschede vormen wel een wedstrijd bij uitstek om niet naar de chronometers te kijken. Twente had zich als jubileumgeschenk een snelle tijd (2.10) toebedacht en had daarvoor extra in de buidel getast. Maar een marathon lopen in de zomer blijft een gok. Heeren is kennelijk goed bestand tegen drukkende warmte, anderen raken door overvloedig zweten uitgedroogd en beginnen te zwabberen, of de kramp schiet in de benen. Velen behoefde na de finish ondersteuning of zelfs medische hulp.

Bondscoach Gerard Nijboer, die in 1979 in Enschede op de marathon debuteerde, gaf gisteren aan dat Twente meer een heroïsche strijd past dat het streven naar een snelle status. Maar dan moet ook worden gestreefd naar een meer evenwichtig deelnemersveld. Weliswaar bleef lange tijd een kopgroep van tien man bijeen, in de straten van Hengelo werd die haast bij traditie uiteen geslagen. De Rus Dimitri Kapitonov voerde het tempo op. Slechts de 42-jarige wereldkampioen der veteranen John Maundu kon hem volgen, tot na 36 kilometer de bestijging van een brug als scherprechter fungeerde.

En zo kreeg het vroeger zo gerenommeerde Enschede een winnaar uit het voormalige Oostblok, die wel een beetje bij de huidige C-status past. De man uit St. Petersburg finishte in de nog alleszins redelijke 2.12.09, bijna twee minuten voor Maundu. Maar eigenlijk was de beroepsloper naar Nederland gekomen om op dit vlakke land een tijd te lopen van 2.09, waarmee zijn marktwaarde sterk zou oplopen. Voor dit soort atleten moet er domweg brood op de plank komen, zeker in het geval van Kapitonov die investeert in langdurige trainingskampen in Frankrijk. Gevraagd naar zijn toekomstplannen, werden titeltoernooien als EK, WK of Olympische Spelen niet genoemd. Het draait hem slechts om die 2.09 en bijbehorende opwaardering van zijn beurskoers.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden