Heel therapautisch, die puinhoop

En dan lig je dus gewoon nog te slapen als een van de grootste tv-momenten van de Europese geschiedenis daar is: de bekendmaking van de verrassende Brexit-referendumuitslag. Maar, mijn kater daarvan is een schattig poesje vergeleken bij wat de Engelse studente Mandy Suthi dacht bij het wakker worden: oh no, dit is serieus, had ik nu toch maar 'remain' gestemd. Het interview met haar werd door journaals over de hele wereld uitgezonden.

Mandy was niet de enige die zich achteraf afvroeg wat ze had gedaan: Google meldde dat 'wat is de Europese Unie?' meteen na de uitslag een van de meest gestelde vragen was.

Kortom: de overwinning van het Vertrek-kamp sloeg bij voor- én tegenstemmers in als een bom en de Britse tv-journalisten trokken meteen de kraters in.

De eerste dag althans. Want die vrijdag zagen we allerlei soorten Britten voor de camera's van BBC en ITV verschijnen. Mistroostige jonge mensen in een ontbijttentje, sniffend boven hun ham-and-eggs omdat alles nu verloren was. Opgewekte oudere mensen op een bankje, blij dat ze hun land eindelijk weer terug hadden.

Een pokdalige man op een scootmobiel die verwachtte dat hij nu nooit meer 4 of 5 uur lang in de wachtkamer van de dokter zou hoeven zitten. Een onbevreesde groenteboer die zei: wij kopen 20 procent van het Europese groente en fruit op, tegen die klandizie zeggen ze heus geen nee. Een mevrouw zó teleurgesteld in de democratie, dat ze misschien wel nooit meer gaat stemmen. Een Schotse moeder die overwoog te gaan verhuizen.

We zagen een redelijk zonnig land met een totaal mistig toekomstbeeld. Of zoals oud-vicepremier Michael Heseltine - een 'remainer' - zei bij ITV: "We weten waartegen ze hebben gestemd, maar niet waarvoor."

Een ouder dametje, ergens op straat, zat er niet echt mee: 'It's very therapeutic that we have a mess now'. Dat is waarschijnlijk de beste samenvatting. Laat alles nu maar op tafel komen. Als er toch dingen moeten veranderen, dan kan ook maar beter alles nu gezegd worden.

Helaas, vrij snel na de day after waren de 34 miljoen stemmers zelf al niet meer interessant en richtten de meeste Engelse camera's zich weer volledig op dat ene kleine wereldje: dat van de nationale politiek en haar gesteggel. Met vooral op zondag als hoofdthema: wordt Labour-leider Jeremy Corbyn de grote zondebok, komt het allemaal door hem omdat hij geen contact kan maken met het electoraat?

Al met al was er nog weinig aandacht voor een van de lastigste vragen rond dit referendum: in hoeverre is de uitslag mede bepaald door die befaamde onderbuikgevoelens, de migrantentoestroom, de sluimerende vreemdelingenhaat. Er kwam wel een paar aardige Poolse serveersters voor de camera, maar daar zit de kern van het probleem waarschijnlijk niet.

Maar, de zomer is nog lang. En de komkommertijd was nog nooit zo snel voorbij.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden