Heel Europa deint mee op 3JS

21 deelnemers aan het Eurovisie Songfestival traden zaterdag op in Amsterdam. Eerder op de dag waren ze in Volendam te gast bij de 3JS.

De burgemeester van Volendam is in zijn toespraak lekker duidelijk tegen zijn gasten, een twintigtal deelnemers aan het Eurovisiesongfestival, grotendeels afkomstig uit Midden- en Oost-Europa. Hij hoopt dat de 3JS winnen, in de finale op 14 mei in Düsseldorf. "Gewoonlijk is maar één de beste, laten het er nu drie zijn."

De kleurrijke artiesten zitten paling te eten in Spaander, zich vast niet bewust van de muzikale historie van dit hotel. BZN kondigde hier het afscheid aan en The Cats hun tijdelijke comeback.

Nu is het podium van de eetzaal voor de lokale helden Jan Dulles, Jaap Kwakman en Jaap de Witte. Als de 3JS brengen ze 'Never Alone' ten gehore, het in het Engels vertaalde 'Je vecht nooit alleen'.

Niet alleen de leden van de Turkse rockband Yüksek Sadakat deinen mee op de Nederlandse inzending, ook de fragiele Anastasia Vinnikova uit Wit-Rusland, zo dik in de make-up dat gevallen wimpers op haar wangen plakken.

Misschien herinnert Dulles' tekst over golden gardens haar aan haar eigen nummer, waarin ze zingt over fields of gold. Haar liefdesverklaring 'I Love Belarus' heeft de censuur van dictator Loekasjenko vast probleemloos doorstaan.

Vinnikova zegt dat het logisch is om over je geboorteland te zingen. "Alicia Keys zingt toch ook over Amerika? Of denk aan 'Barcelona' van Montserrat Caballé en hoe The Beatles over Liverpool schreven." Vinnikova's I love Belarus-refrein is zo'n oorwurm dat je het steeds weer iemand hoort zingen.

Na hun optreden vertrekken de 3JS naar Assen voor een uitverkocht concert. "Omdat het wat genant zou zijn als vanavond bij Eurovision in Concert eenentwintig landen optreden, en de gastheren afwezig zijn, hebben we deze lunch georganiseerd", zegt 3JS-manager Jaap Buijs, bekend sinds de docusoap rond Jan Smit.

Zijn mannen zijn klaar voor de repetities in Düsseldorf. Daar hebben ze straks anderhalve week om te wennen aan het podium, de kostuums en de camera's in een hal voor twintigduizend man. "Ik hoop dat we winnen. Ik heb daar een heel goed gevoel over. Maar je weet het natuurlijk nooit", zegt Buijs even stellig als onzeker.

Lopend naar de bus vertelt gitarist De Witte dat de 3JS de concurrentie beluisteren met de oren van liedjesschrijvende muzikanten. "Wij genieten het meest van nummers die heel mooi in elkaar zijn gezet, en waarbij het niet zozeer om de beats of de toeters en bellen gaat." Zoals die van Frankrijk, of Italië, na vele jaren weer van de partij. "En België heeft een moedige inzending, a capella, en muzikaal goed gedaan."

Die drie landen zijn er 's avonds net niet bij in Amsterdam, als club Air (voorheen de iT) vol Eurovisieliefhebbers staat. De concertavond wordt gekleurd door de tenenkrommend slechte geluidsinstallatie. Voormalig deelneemster Esther Hart moet haar openingslied 'One More Night' nogmaals zingen omdat haar microfoon niet werkt, en de fluitende luidsprekers maken het presentator Cornald Maas bepaald niet makkelijk.

Maar nu schijnt de zon nog op de dijk. Wat is iedereen blij, zegt de Finse zanger-gitarist Paradise Oskar, die om zijn uiterlijk net met Justin Bieber werd vergeleken maar in zijn muziek meer aan Gilbert O'Sullivan doet denken. "Eurovisie is een fijne kleine gelukkige gemeenschap. Niemand doet gemeen of verwaand." In de gewone muziekindustrie is dat anders.

De artiesten zijn omringd door internationale cameraploegen. De kleine Alexandra Jovanovska maakt een item voor het tv-journaal van Macedonië. Trots vertelt ze dat hun deelnemer Vlatko Ilievski niet alleen een groot zanger is, maar ook tv-presentator en acteur. "Binnenkort speelt hij Julia in Romeo en Julia bij het nationale toneel." Een multitalent dus, net als zijzelf. "Ik zing erg goed. Dat doe ik in mijn tv-shows." Dan moet ze met de cameraman mee, achter Blue aan, de Britse groep die voor veel opwinding zorgt.

Deze boyband scoorde in Nederland een nummer 1 hit met 'Sorry seems to be the hardest word', in duet met Elton John. Ze verkochten miljoenen cd's en stopten in 2005, waarna vooral Simon Webbe succesvol bleef. Nu ze weer beginnen, als mannengroep, is het songfestival een geschikt podium om dat aan de wereld te vertellen.

"Strippen jullie je een weg naar het succes?", vraagt een Engelse journalist over hun fotosessie voor een gay-blad. Ze lachen erom. Blue noemt de 3JS een grote kanshebber, en daarbij verwarren ze de palingsound met country. "Alsof het in Nashville is opgenomen", zegt Lee Ryan over 'Never Alone'. Ze hopen dat Engeland nu eens niet onderaan eindigt. Verder zien ze het songfestival vooral als handige springplank naar het grote publiek.

Dat geldt ook voor de wonderbaarlijke Rus Alex Sparrow. Hij heeft een contract getekend bij RedOne, de Zweeds-Marokkaanse producer achter Lady Gaga, en later dit jaar verschijnt zijn cd.

Sparrow heeft het hoofd van James Dean en een T-shirt van Elvis Presley, zijn grootste idool. Zijn levensverhaal is dat van een held uit een jongensboek. De 23-jarige artiest uit Tula, afkomstig uit een arm gezin, won elke accordeon, zang- en danscompetitie waaraan hij meedeed, staat in zijn biografie. Hij won 'Idols' en ondanks een gebroken been ook een tv-schaatsshow, ijsdansend met olympisch kunstschaatskampioene Tatyana Navka.

Hij heeft veertien hoofdrollen in films gespeeld en elf soundtracks gecomponeerd. Hij doet zijn eigen stunts, zo sprong hij van een zeventiende verdieping af. Het gerucht gaat dat hij in zijn Eurovisie-act door een glasplaat duikt, net als in zijn voorlaatste film.

Ondertussen is hij als ambassadeur voor de Verenigde Naties verantwoordelijk voor het Russische anti-AIDS-programma. Toen hij vrijdag tegen Paul de Leeuw zei in de rosse buurt te gaan kijken, doelde hij op die functie, zegt zijn manager.

Glorie komt voort uit arbeid, staat als tatoeage op zijn pols. En nu is hij klaar voor Europese roem.

Tussen al die artiesten met carrièreplannen, bespeur je bij een enkeling nog het traditionele songfestivalgevoel. Zoals Antony Costa van Blue, deelnemend voor Engeland maar van Grieks-Cypriotische komaf. Het festival was in zijn familie altijd heel belangrijk. Hij doet extra zijn best omdat zijn oma op Cyprus zal kijken. "Zij is enorm trots haar kleinzoon op tv te kunnen zien."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden