hedenland Jan Kuitenbrouwer / Screamer Gijs is onverslaanbaar én onverstaanbaar.

Het was stil in de wachtkamer van de KNO-arts. De enige andere wachtende was een jongen van een jaar of achttien. Hij had zwart haar tot ver over z’n schouders, een T-shirt van de metalband Gorefest, gehavende skinny jeans met veel metalen toevoegingen en witte Allstars. Hij zat voorovergebogen, z’n gevouwen handen tussen z’n knieën geklemd.

Jan Kuitenbrouwer

’Ook oorontsteking?’, zei ik, om het ijs te breken. De jongen keek op, schudde van nee. ’Neus?’ Opnieuw schudde hij het hoofd.

’Juist. De keel dus.’

Hij knikte.

’Keelontsteking?’

De jongen bracht z’n hand naar z’n keel en opende zijn mond. Het klonk alsof iemand in de verte een brommer probeerde te starten.

’Gruntblessure’, wist hij uit te brengen na een paar keer slikken. Eigenlijk kon hij alleen nog fluisteren. Hij heette Arno. Afgelopen weekend had hij meegedaan aan het NK Grunten in Den Haag. Grunten is dat dierlijke brulgeluid dat je in heavymetalmuziek hoort. Er wordt niet echt gezongen, het is meer alsof iemand zijn maaginhoud langs zijn stembanden perst. Of alsof een heel boos aardmannetje tot ons spreekt, via een rioolbuis. Je hebt ook nog screamen, dat snijdende krijsen dat ook bij heavy metal hoort. Over de hele wereld leggen metalfans zich toe op grunten en screamen. Met alle medische problemen van dien. KNO-artsen spreken van een epidemie.

Zelf had Arno last van tijdelijke blindheid bij het screamen, een bekend bijverschijnsel, en overmatige slijmvorming bij het grunten, ook geen onbekend probleem. Veel beginnende grunters drinken Chocomel, maar een oudere, meer ervaren grunter had hem ervoor gewaarschuwd. ’Want hoe meer keelslijm, hoe meer je gaat schrapen, en dan word je schor.’ Jus d’orange was beter, had hij gezegd, of tomatensap. En rust, veel rust. ’Het klinkt misschien vreemd’, fluisterde Arno, ’maar het is toch topsport. Een van de bekendste grunters, George Corpsegrinder Fisher van Monstrosity, volgt masterclasses bij de Metropolitan Opera in New York. Ze hebben hem gevraagd voor de opera Frankenstein. Voor de rol van het monster.’

Ook Nederland kent sinds vorig jaar dus een Nationaal Kampioenschap Grunten, dat afgelopen weekend weer werd gehouden in Club Bazart in Den Haag. Arno had voor het eerst meegedaan, en was geëindigd als vierde. De winnaar van vorig jaar, Gijs Hermans, won opnieuw. ’Die is zó goed. Die klinkt alsof je een wc vol bloed en ingewanden doortrekt. Je begint gewoon te shaken als je hem hoort. Zó cool.’ Bij het onderdeel screamen had Gijs Hermans voor een kleine overstroming gezorgd, toen de drankflessen achter de bar uit elkaar spatten. ’Die gast is ónverslaanbaar. Onverstaanbaar trouwens ook. Die heeft zoveel getraind, die kan niet meer normaal praten. Alleen nog maar grunten. Ja of screamen. Wat soms wel eens lastig is. Als je in de tram om een enkeltje Centraal vraagt of zo, en ze schrikken zich lam. Zo ver hoop ik ook ooit te komen.’

’Dat lijkt me vrij onhandig eigenlijk’, zei ik voorzichtig, maar dat nam Arno graag voor lief. ’Je moet iets overhebben voor je passie, weet je?’

Hij werd binnengeroepen door de KNO-arts. Hij maakte het high-five gebaar. De medicus beantwoordde het, ietwat onhandig.

’Wat hoor ik? Vierde plaats? En nu weer je stem kwijt natuurlijk. Goed, laten we maar eens kijken.’ De deur naar de spreekkamer ging dicht. Ik sloop erheen en drukte mijn oor er tegenaan.

’Zeg ’ns Aa’, zei de KNO-arts. Er klonk een huiveringwekkend raspend geluid.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden