Heb jij al geregeld?

Ze zoenen niet, maar ze 'regelen'. En ze voelen zich niet rot maar 'brak'. Studenten spreken vaak een heel eigen taal. Zoals de meidenclub van de Groningse studentenvereniging Albertus Magnus. ,,Geweldig, een leuke jetser. Dat ga ik vanavond tegen de anderen blaten!''

Voor hun ouders is het een soort geheimtaal, zegt geneeskundestudent Marijn Sijtsma (22). Maar onderling hebben de meiden van jaarclub Quazer aan een half woord genoeg. 'Wat een bud is dat!' roept Marijn en haar clubgenoten snappen dan precies wat ze bedoelt. Die jongen is inderdaad een pauper, zo iemand die het niet begrepen heeft. Dat ene woord 'pauper' staat voor een compleet geheel van associaties, een gedeelde wereld vol kennissen, beelden en ervaringen. Marijn denkt even na over een uitleg, maar kan het toch niet anders zeggen dan zo: ,,Een pauper snapt gewoon niet hoe het bij ons werkt.''

Het is woensdagavond en jaarclub Quazer verzamelt op de kroeg van studentenvereniging Albertus. Die vormt het hart van een statig maar uitgeleefd pand aan de Groningse Brugstraat. Naast de oude, zwartgeblakerde haard staat een reusachtige opblaassneeuwpop, compleet met wortelneus en zwarte hoed. Kluitjes Albertianen staan rond de bar: links bestellen de ouderejaars hun biertjes en frisjes, rechts staan de sjaarsen. Het is vanavond nog drukker dan op een gewone wobo (woensdagmiddagborrel) vanwege het Winterfeest. Veel Albertianen vieren later vanavond feest, maar een deel komt nu al gezellig indrinken.

,,Silentium!'' brult de aanvoerder van het Albertiaanse mannenkoor. En dan brommen krachtige, diepe bassen de zaal in. De studenten joelen en klappen na elke vocale uitbarsting om de zangers aan te moedigen. Voor hun laatste lied - ,,De glazen hoog!'' - springt het hele koor op de bar. Iedere Albertiaan weet nu wat er komen gaat: gratis bier, de koorleden bieden een vat aan. Meteen zwelt een danklied aan in de zaal: ,,Ja dat voelen wij! Ja dat voelen wij! Aan ons hart je! Aan ons hartje!''

Jaarclub Quazer wisselt intussen de laatste nieuwtjes uit over de kennisjetsers. Dat zijn eerstejaarsleden die deze week moeten beslissen bij welk dispuut ze willen blijven. De carrière van een aanstaand dispuutslid verloopt als volgt, vertelt Simone van Norel (24): ,,Eerst ben je jetser, dan aspi, dan kandi en pas dan word je geïnaugureerd als lid.'' Sommige jetsers zijn zo populair, dat disputen een felle strijd om hen voeren. ,,O geweldig!'' roept Simone als ze hoort dat een leuke jetser zojuist voor haar dispuut heeft gekozen, ,,dat ga ik vanavond tegen de anderen blaten!''

Simone is naast Quazer-lid en student International Business and Languages ook vice-praeses van het bestuur van Albertus. Daarom ziet zij er chic uit, in een antracietgrijs jasje met een dito broek. Het is een vaste afspraak van de bestuursleden onderling, vertelt ze: ,,Het bestuur loopt in pak. Ik heb ook nog een rokje, maar dat is voor officiële gelegenheden.'' De bestuursleden hebben een voorbeeldfunctie in deze studentengemeenschap van bijna tweeduizend leden. Daarom houden zij zich nog meer dan anderen aan de mores, zegt praeses Norbert: ,,Wij zullen bijvoorbeeld nooit een glas kapot gooien.''

Maar vanavond is Simone tot een halfuur voor middernacht vrijgesteld van haar bestuursverplichtingen. Woensdagavond is de vaste jaarclubavond en aan die regel valt niet te tornen. Of ze wel eens afzegt, bijvoorbeeld omdat ze moe is of geen zin heeft? Nee, zegt Simone beslist, afzeggen doe je alleen als je een echte reden hebt.

Het is inmiddels kwart over acht en de meiden van Quazer beginnen honger te krijgen. Marijn, Simone en pabo-studente Marloes te Loo (23) verzamelen in de hal van het Albertusgebouw, onder het mededelingenbord waarop de nieuwste boetes prijken. Wie het stilte-mos overtreedt, moet vijftig euro betalen. Op het strepen van een glas staat een boete van vijftien euro.

Jas aan en hup, naar buiten, op naar de warme maaltijd. ,,Wendy is alvast vooruit om de happen klaar te zetten'', weet Marijn. De jaarclub eet vanavond bij Wendy van der Neut (23), student economie. In de GK van haar studenthuis staat de televisie op TMF; aan het plafond en de muren hangen verkeersborden en ander straatmeubilair. Marijn smeert toastjes, Marloes schenkt wijn en communicatiestudente Nienke van Voorst (23) ploft neer op de afgetrapte, bruine fluwelen bank. ,,Hè, lekker even chillen.'' Juist zo'n woensdagavond, met clubgenoten onder elkaar, leent zich daar goed voor, legt Nienke uit: ,,Televisie kijken, wijntje drinken, gewoon lekker jezelf zijn. Maar je kunt ook chillen in je pyjama, overdag, na een avond stevig drinken.''

Intussen heeft Wendy heerlijk gekookt: een pasta met spekjes, kaas, broccoli en pijnboompitten. De vijf vriendinnen klemmen het bord op schoot, eten met smaak en nemen de week even door. Over Nienke's stage bij Wehkamp praten ze, over Marijns snijzaalpracticum, over Marloes' studiekeuze en over Wendy's voorgenomen studiereis naar de Indiase stad Mumbai. Maar dan komt de annu op tafel en dwaalt het gesprek weer af naar Albertus en de Albertianen. Een gemeenschappelijke kennis is uit haar jaarclub gestapt, vertelt Nienke. Dat is knap lastig voor haar, vinden de anderen: ,,Dan moet je dus echt onderdak regelen op woensdagavond.''

Albertus is niet alleen een vereniging, maar ook een manier van leven. Maandag is het commissieavond, woensdagavond is gereserveerd voor wobo en jaarclub en donderdagavond komen de disputen bijeen. Veel tijd voor vrienden buiten Albertus is er 's avonds niet. Maar ach, zegt Simone, die zie je overdag wel: ,,Je loopt natuurlijk niet de hele dag college.'' Zelf ziet zij haar vriend, die al bijna senior Albertiaan is, hoofdzakelijk op dinsdag- en zondagavond.

Als ze elkaar tegenkomen in de stad, voeren de verenigingsleden voor de grap wel eens een begroetingsritueel uit: ,,Tik 'm aan, Albertiaan!''. En dan tikken ze even met de knokkels tegen elkaar. Niet-leden snappen lang niet alle mores. Ook tussen Albertus en studentenverenigingen in andere steden gaapt een cultuurkloof. Zo is het studentenleven in Leiden 'heel erg frisjes', terwijl in Groningen doorgaans stevig gedronken wordt. En sommige Utrechtse studenten kennen deze Albertiaanse uitdrukking niet, vertelt Simone: ,,Heb je al geregeld?'' (gezoend). Marloes wordt op de pabo nog wel eens uitgelachen om haar studentikoze woordenschat. Maar haar moeder begint de Albertustaal al aardig te leren: ,,Die zei laatst ineens ook: ik voel me zo brak.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden