Heb je wat sperma voor me?

Onzekerheid en levensangst in de 'Big Apple' waren ooit het exclusieve domein van Woody Allen. Maar sinds hij zijn blik overzee richt, is zijn gebied in bezit genomen door zijn vrouwelijke collega's. En hoe.

Al bijna twee decennia worden wij met enige regelmaat op de hoogte gesteld van het reilen en zeilen van de haperende vrouw in New York, meestal op zoek naar een man, soms ook alleen maar naar schoenen, uiteindelijk vooral naar een baby.

Het begon met Marijke Jongbloed die in 1996 een documentaire maakte over onvrijwillige vrijgezel Laura Slutsky. Daarna waren er vijf lange seizoenen van Candace Bushnells 'Sex and the city'. Documentairemaker Jennifer Fox trok met haar persoonlijke problemen de wereld over in 'Flying confessions of a free woman' (2006). En afgelopen jaar was er 'Girls' van Lena Dunham.

Er zullen mensen zijn die dit boek liever dicht laten, maar ik kan er eigenlijk geen genoeg van krijgen, van die welsprekende New Yorkers die het navelstaren tot hogere kunst verheffen - al zijn er uiteraard amusantere en irritantere varianten.

De nieuwste loot aan de boom is van documentairemaker Nina Davenport. Zij won eerder de KNF-prijs (Prijs van de Nederlandse Filmkritiek) voor haar zeer vermakelijke 'Operation: filmmaker' over een charmante Iraakse gelukszoeker. Dit jaar is in Rotterdam haar nieuwste film te zien: 'First comes love'; over haarzelf en haar kinderwens.

'Heb je wat sperma voor me?' luidt de eerste dialoogzin van Nina in de film, op zijn Frans Bromets vanachter de camera die ze richt op haar beste vriend Eric. Eric schrikt. Hij is homo en hij heeft nooit kinderen overwogen. Nina heeft heus haar best gedaan om haar wens op de gebruikelijke manier te verwezenlijken. Ze laat het zien in een reeks kiekjes van haar met steeds een andere man ernaast. Maar nu is ze 41 en de tijd dringt.

In 'First comes love' volgen we Nina's stappen richting alleenstaand moederschap inclusief bozige opa die een abortus aanraadt en betrokken beste vriendin die bang is voor te veel verantwoordelijkheden. (Waarna de vriendinnen heel New Yorks samen een relatietherapeut bezoeken!)

De camera is overal bij maar Davenport doseert perfect, van het eerste gesprek met de donor tot en met de eerste verjaardag van het kind.

Heb je zelf de camera vergeten mee te nemen naar je bevalling, kijk dan naar dit onbeschroomde zelfportret en het komt allemaal weer boven: het walrussengevoel, die kokosnoot die eruit moet, het glibberige wurm. De zuchtjes, kuchjes, geeuwtjes. Heerlijke film.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden