Heb je bloedgroep A? Houd je van bergbeklimmen?

Een partner zoeken is een serieuze zaak in Zuid-Korea. Via gearrangeerde afspraakjes moet iedereen bij voorkeur voor zijn dertigste onder de pannen zijn.

Mijn tante heeft een san geregeld, een afspraakje met een potentiële huwelijkskandidaat. Hij is de zoon van de vriendin van een vriendin van de tante, met wie ze samen naar de kerk gaat.

De ouders van de man willen eerst een paar dingen weten. Wat doen mijn ouders? Op welke universiteiten zaten ze? Wat doe ik voor de kost? Wat is mijn netto-inkomen per jaar? Heb ik broers en zussen? Wat is hun beroep? Dan pas volgt de ontmoeting met een kleine, bazige piloot met een arsenaal aan vragen, die hij professioneel afwerkt. Achtergrond ouders, godsdienst, en zelfs bloedgroep. Want veel Koreanen koppelen karaktereigenschappen aan bloedgroepen: iemand met bloedgroep B is een individualist en een egoïst. Iemand met bloedgroep A is gevoelig en verlegen.

De piloot wil graag trouwen omdat het ’tijd’ is. Hij heeft wel vaker een san gedaan, maar hij wil niet zeggen hoeveel. Na precies dertig minuten stapt hij weer op. Hij lijkt mijn uitgelatenheid en mijn lengte verontrustend te vinden. Ik hoor niets meer van hem.

Zo zitten alle zondagen de cafés in de hoofdstad Seoul stampvol met mensen die een san afwerken of, iets minder serieus, een sogaeting. Een san is geregeld door ouders of familie met slechts één doel: trouwen. Een sogaeting is een ’gewone’ blind date, verzorgd door vrienden.

De volgende zondag een volgende san, weer door tante geregeld. Dit keer is het een vriendelijke, verlegen accountant, die linea recta uit de kerk komt. Hij hoopt dat zijn toekomstige vrouw, net als hij, van bergbeklimmen en verhalen schrijven houdt. Ook de accountant gaat na precies een halfuur weg. Naar een volgende date, vermoed ik. Via tante hoor ik later dat hij een vervolgafspraak goed vindt, als ik daarmee instem. Ik bedank vriendelijk.

In Korea is het niet eenvoudig om op eigen houtje iemand te vinden. Koreanen zijn erg gericht op een kleine groep - familie, collega’s, mede-studenten. Het is ongebruikelijk om kennis te maken met iemand buiten die kring. „Als een vreemde iets tegen me zegt, denk ik: dat is of een gek, of een Jehova-getuige”, zegt een kennis.

Een andere reden is dat de partner de goedkeuring moet hebben van de ouders. Een huwelijk in Korea is namelijk niet zozeer een verbintenis tussen twee individuen, als wel tussen twee families.

Kim ziet evenwel ook dat de Koreaanse samenleving aan het veranderen is.

„Steeds meer vrouwen werken en worden zelfbewuster. Het aantal vrouwen dat niet meer tevreden is met zichzelf in de rol van moeder of echtgenote, stijgt. Het aantal vrijgezellen neemt toe, het aantal huwelijken daalt.”

Intussen gaan mensen vrolijk door met sannen en sogaetingen. Met wisselend succes. Een universiteitdocente, midden veertig, vertelt hoe ze via een san haar huidige man heeft ontmoet.

„Dat was in januari. In februari zijn we verloofd, en in april getrouwd. Pas daarna leerden we elkaar kennen.” Mie-Yeong, die begin veertig is en directeur bij een cosmeticabedrijf, heeft in totaal 38 sans achter de rug. Uiteindelijk trouwde ze haar baas – niet via een san. Met hem heeft ze nu twee kinderen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden