Hé, Dylan is nu te verstaan

Op het nieuwe album 'Shadows in the Night' speelt Bob Dylan andermans nummers. De rode draad: Frank Sinatra vertolkte ze eerder al eens.

Country- en blueslegende Bob Dylan weet op zijn 73ste nog steeds te verrassen. Op zijn kersverse album 'Shadows in the Night' speelt de oude rocker alleen maar covers. Tien stuks. Alleen maar nummers die Frank Sinatra (1915-1998) ooit vertolkte. Een opmerkelijke keuze van His Bobness, die zijn hele carrière succes had met eigen muziek en nooit schroomde zichzelf tot enig middelpunt te verheffen.

Dylan zou Dylan dan ook niet zijn als hij geen eigen draai zou geven aan crooner-klassiekers als 'Some Enchanted Evening', 'Stay With Me' en 'I'm a Fool to Want You'. Met een rustige vijfmansband kiest de ster zijn eigen sfeer en muzikale omlijsting. Het levert prachtige, kleine versies op van de nummers die Sinatra groot en orkestraal neerzette. Het resulteert in een ontroerende, treffende plaat. Romantiek, spijt en weemoed komen ruim aan bod. Dit is topkwaliteit, muzikaal en vocaal. Het beheerste 'The Night We Called It A Day' geeft een brok in de keel. 'Where Are You' bezorgt kippenvel.

Dylan stelt: ik cover de nummers niet, ik 'uncover' ze, leg ze bloot. Ik speel hier de hoofdrol en niemand anders, lijkt hij daarmee te zeggen.

Inspiratiebron

Toch kan Dylans jongste werk niet anders worden gehoord dan als een soort ode aan de componisten uit de jaren veertig en vijftig. In gesprek met muziekblad Rolling Stone - zijn eerste interview in drie jaar - zei Dylan deze maand dat hij al heel lang van plan was om dit werk op te nemen. Met als inspiratiebron niet primair Sinatra maar collega-countryzanger Willie Nelson, die in de late jaren zeventig 'Stardust' opnam. Dat was ook een album gevuld met covers van klassiekers, waaronder 'Georgia On My Mind' en 'All Of Me'. Sinatra, die door Dylan weliswaar wordt neergezet als een grootheid die hij nooit kan evenaren, is 'slechts' het bindmiddel van 'Shadows in the Night'.

De keuze van Dylan om op eigen wijze andermans werk te zingen, past in een veel bredere trend. Meer dan eens blijken gevierde muzikanten nog zin te hebben om een coverplaat in elkaar te draaien. Ze hebben zich toch al lang en breed bewezen.

Neem Brian Wilson met 'Reimagines Gershwin' (2010). Wilson, de inmiddels 72-jarige frontman van de beroemde Beach Boys vulde dat werk enkel en alleen met nummers van George and Ira Gershwin. 'I Love You, Porgy' en 'Love Is Here To Stay' werden door Wilson zo nieuw leven ingeblazen.

Ook het wilde rockicoon Iggy Pop (67), bekend om zijn beestachtige dans- en schreeuwwerk, kwam in 2012 met een coverplaat op de proppen. Hij verraste vriend en vijand door op 'Après' (met ongegeneerd Amerikaans accent) hoofdzakelijk Franse nummers ten gehore te brengen zoals 'La vie en rose' van Edith Piaf, maar ook 'Michelle' van The Beatles.

Wijlen Johnny Cash (1932-2003) is het bekendste voorbeeld van een gelauwerd muzikant die in zijn nadagen aan de slag gaat met muziek van anderen die hem nauw aan het hart ligt. Zijn cd-reeks 'American Recordings' is op dat gebied een waar begrip geworden. Het laat op wonderschone wijze zien dat elke grote artiest muziek van anderen koestert. Grappig in dat licht: Dylan sluit zijn album af met 'That Lucky Old Son' van Haven Gillespie en Beasley Smith uit 1949, die Cash ook imponerend vertolkte op 'American III: Solitary Man' (2000).

Grote controle

Op 'Shadows in the Night' gebeurt iets bijzonders. Elk woord dat Bob Dylan zingt, is te verstaan. Hij zingt nauwkeurig en met grote controle, rauw maar zuiver. Dat was op Dylans laatste platen, met het denderende 'Tempest' (2012) wel even anders. Steeds meer bestonden zijn zinnen uit samengesmolten woorden. Dylan snauwde en spuwde. Die zangwijze kostte de cowboy veel fans. Hij was te oud. Hij kon maar beter inpakken. Nooit heeft Dylan gereageerd, laat staan dat hij zich zou verdedigen voor de manier waarop hij zijn nummers tegenwoordig op onnavolgbare en eigengereide manier speelt.

Deze nieuwe cd is, vrijwel zeker onbedoeld, het mooiste antwoord dat Dylan kon geven. Hij is niet uitgerangeerd of muzikaal afgedwaald. Blijft wel de vraag waarom de muzikant nu, met het werk van anderen onder zijn hoede, zo netjes zingt. Waarom kiest hij elke noot plots zo opvallend secuur? De verklaring: met zijn eigen nummers mag Dylan doen wat hem als geestelijk vader goeddunkt, maar op 'Shadows in the Night' moet hij voorzichtig zijn. De muzikale sieraden waarmee hij pronkt, zijn geleend. 'Ik hou van deze nummers', zei Dylan tegen Rolling Stone, 'ik zou er nooit respectloos mee omspringen'.

POP

Bob Dylan

Shadows in the Night (Columbia/Sony)

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden