Hartverscheurende hoop in de jungle van Calais

Elke nacht zijn er ongelukken. "Vannacht bijvoorbeeld, werd er iemand geëlektrocuteerd. Er was een harde knal en heel veel licht, iedereen schrok. Hij was meteen dood"

Ik schrik. "What happened?" - "De vrachtwagens staan op een trein die door de tunnel rijdt. Een van ons was bovenop een truck geklommen, maar hij wist niet dat er elektriciteitskabels boven de trein hangen en dat je tussen de wagens in moet gaan zitten. Hij werd geraakt en toen was het afgelopen."

Mijn hart gaat tekeer. "Gebeurt dit vaak?" - "Yes, almost every day, people get killed." Wat wordt bevestigd wanneer ik de volgende dag hoor dat er díe nacht drie mensen zijn die de poging niet hebben overleefd.

"But also four people made it."

"Look, we've built our own church!" Ik sta voor een bouwwerk van palen en bouwplaten. De vloer van houten pallets - 'Schoenen uit als je naar binnen gaat!' - Een deel van het dak van golfplaten, zodat het licht (God!) naar binnen kan komen. Ik voel dat ik verstijf, maar de twee vriendinnen met wie ik ben trekken hun schoenen uit en knielen op de pallets. 'Hallelujah' zegt een van hen: "Buiten in het kamp voelde ik alleen maar godverdommes, maar hier op deze pallets denk ik 'hallelujah'."

God bestaat. "Wie heeft ons anders helemaal vanuit Ethiopië naar Calais gebracht? We zijn gevlucht voor onze regering, we hebben gelopen, helemaal naar Libië, gevaren naar Italië, gelopen, gelopen en gelopen naar een station ergens waar we op een trein konden stappen. Zes maanden waren we onderweg, zijn we gevlucht, beroofd, vernederd, verwond en uitgeput. En nu zijn we hier, in Calais. Het station vóór het eindstation: Engeland. Het beloofde land. En daarom hebben we deze kerk gebouwd. To thank the Lord and to pray for our brothers and sisters."

Veel tenten en hutjes in het vluchtelingenkamp 'The Jungle' zijn verlaten. Er verblijven hier maar zo'n 2000 mensen. "Zie je, het is hier nu bijna leeg. Vorige maand, met de stakingen, toen alle trucks hier stilstonden, is het wel duizend mensen gelukt om in Engeland te komen."

"Er is trouwens een medische post in het kamp, fijn he? Elke dag worden hier de circa zestig gewonden (en eventuele zieken) geholpen, zodat ze weer snel opnieuw kunnen proberen op de trein te springen."

Ik hoor mezelf hardop rekenen: Dagelijks zestig gewonden en bijna elke dag een dode op 2000 mensen. Dat is een behoorlijk percentage ongelukken.

"Als we in Engeland zijn, dan krijgen we papieren en een woning. De mensen zijn er aardig en gastvrij. We mogen werken en studeren omdat we de taal al spreken. Iedereen die de overkant heeft gehaald sms't ons dat alles daar fantastisch is."

Ik krijg de woorden amper over mijn lippen. De Syriërs, daar zal het wel goed mee komen. Die zijn voorbereid, vaak hoog opgeleid en ze hebben papieren en bewijs waarmee ze hun afkomst aantonen. Dat in combinatie met dat er geen discussie is over het feit dat Syrië zeer onveilig is, zal waarschijnlijk voldoende zijn voor een verblijfstatus, waar dan ook in de EU. Hún reden om naar Engeland te gaan is de Engelse taal die ze al spreken, waardoor het aanzienlijk makkelijker lijkt om een tijdelijk bestaan op te bouwen ver van hun vaderland. Tijdelijk ja. Want ze willen zo snel mogelijk weer naar huis.

De Eritreeërs hebben in principe meestal ook recht op asiel, want ook dáár is het gevaarlijk. Maar ze zijn halsoverkop op de vlucht geslagen. Hebben geen papieren. Geen bewijs van afkomst, zodat een immigratiedienst alltijd zal proberen hun verhaal in twijfel te trekken.

Maar dan de Ethiopiërs, ik vertel het ze voorzichtig, ook zij zijn bijna allemaal hier zonder papieren, zonder bewijs. Gevlucht uit een land waar het volgens óns best veilig is.

"Hoezo is het bij ons veilig? Weet je hoe de politieke situatie is? Het is de hel!" roept een van de jongens uit. En "We leggen de mensen van de immigratiedienst wel uit dat je je papieren meestal verliest onderweg in de woestijn of in een bootje, dat snappen ze heus wel!"

De hoop in deze jungle.

De kennis die wíj hebben over de zeer waarschijnlijke afwijzing van asielaanvragen.

Hartverscheurend.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden