Hartveroverende moordwijven en strakke dans in ’Chicago’

Chicago – Mark Vijn Theaterproducties, Ebb/Kander/Fosse, regie: Melissa King, tournee t/m 24 mei 2010, informatie: www.mvtp.nl

Bianca Bartels

Vuil en fel zijn de twee moordwijven om wie het in de musical ’Chicago’ draait. Roxie Hart en Velma Kelly hebben koelbloedige moorden gepleegd, maar toch ga je van ze houden. Ze zijn namelijk ook hartveroverend stoer, aandoenlijk onzeker en naar het publiek toe eerlijk over hun bedoelingen: zoveel mogelijk persaandacht slepen uit hun rechtszaken, zodat ze na hun vrijlating grote variétésterren kunnen worden. Wel lastig voor hen dat ze dat tegelijkertijd nastreven, in dezelfde gevangenis en met dezelfde advocaat (Billy Flynn), want daardoor wordt jaloezie hun belangrijkste drijfveer.

Het levert een aanstekelijke, vermakelijke show op waarin de meesterlijke choreografieën van de in Chicago geboren en getogen danser en regisseur Bob Fosse de hoofdrol spelen – net zoals in de Broadwayversies van 1975 en 1996, de film uit 2007 met Renée Zellweger, Catherine Zeta-Jones en Richard Gere, en de musicalversie van Joop van den Ende uit 1999.

Ook hier dus strakke jazzdansen met veel geïsoleerde bewegingen: terwijl lichamen schuin – schijnbaar uit balans – hangen, rollen schouderkoppen naar achter, strekken handen of alleen maar vingers zich uit of worden synchroon wenkbrauwen opgetrokken. Even later knippen vingers ritmisch en syncopisch, draaien heupen verleidelijk en fel en spreiden benen van spagaat naar spagaat.

Hoe krachtig, strak en gespierd de passen ook zijn: alles wordt zwoel, swingend en met schijnbaar gemak gedanst. Met veel dank aan de puntig en pittig gespeelde muziek van het orkest dat pontificaal midden op het podium zit in het enige decorstuk: een metersgrote, verticale orkestbak met een gouden schilderijlijst er omheen. Verder is alles zwart: de vloer, de netkousen, de minimale kostuums, de hoge hakken, de glimmende lingerie en de rekwisieten.

Op hoog tempo verschijnen korte scènes tussen de coupletten van liedjes door, die gepresenteerd worden als losse variétéacts. Het gevolg: geen inleefbaar verhaal, maar een krachtige show vol ironie en goed getimede humor in een sterke vertaling van Seth Gaaikema. Thom Hoffman is als Flynn een heerlijke charmeur die zowel zijn cliënten als de pers en dus de jury om zijn manipulatieve vingers windt. Zijn tekortkomingen als zanger masseert hij met zijn charmes weg. Peter Lusse (de bedrogen echtgenoot Amos) speelt een geweldig aandoenlijke onbeholpen loser; komisch, maar niet te vet aanzet.

Helemaal top zijn Joke de Kruijf (Velma) en Mariska van Kolck (Roxie). Ze zingen en dansen perfect. De Kruijf wordt steeds leuker naarmate ze jaloerser en dus venijniger en valser wordt. Van Kolck toont bovendien haar veelzijdigheid. Ingetogen wanneer haar variétéplannen lijken te mislukken, wraakzuchtig en jaloers tussen de andere traliesloeries, verleidelijk naar mannen en extreem komisch wanneer ze tijdens de rechtszaak de moord als een soort slapstickscène naspeelt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden