Hartstochtelijke Hazesmusical stijlvol en ingetogen

Musical

'Hij gelooft in mij' Joop van den Ende Theaterproducties ¿¿¿¿

Midden op het toneel staat een grote ijskast vol bier. Die prominente plek krijgt hij niet voor niets. De talloze blikjes bier die volkszanger André Hazes (1951-2004) dronk, vormen de rode draad in de voorstelling over hem: 'Hij gelooft in mij'. Telkens wanneer de ijskast met een klap dichtslaat, galmt de klap luid na. Ook de klik en de sis van het openen van bierblikjes galmen zodanig dat het steeds naargeestiger gaat klinken. Helemáál omdat we zien dat de drank het leven van Dré en zijn vrouw Rachel ontwricht.

De musical (script: Frank Ketelaar en Kees Prins) vertelt hartstochtelijk, maar ook stijlvol en ingetogen het verhaal van Hazes vanaf het moment dat hij Rachel ontmoet. We kijken door Rachels ogen. Heel prettig, want nu is er een sympathiekere hoofdpersoon dan wanneer het perspectief lag bij de drankbeluste - en soms onbehouwen - Hazes. Rachel hield van die moeilijke man, en met haar kijken we op milde wijze naar de worstelende zanger die veel voelde, maar moeilijk kon praten.

De tientallen Hazesliedjes klinken door de gewaagde arrangementen (Jeroen Sleyfer en JB Meijers) heel uiteenlopend. Van bekende hituitvoeringen tot romantische musicalachtige versies en heel vaak: kleine en kwetsbare bespiegelingen. Zoals 'Het is koud zonder jou', dat Hazes (Martijn Fischer) heel zacht en zonder ritmische begeleiding zingt - en dat later een duet wordt met Rachel (Chantal Janzen), die dwars door dat nummer heen, ingenieus vervlochten, 'Wat is nou liefde' zingt. Fischer en Janzen zingen en spelen prachtig en lijken aangrijpend 'echt' zonder Dré en Rachel te imiteren. Je gelooft dit met-het-leven-stoeiende stel.

Er is aangrijpend relatiedrama, er zijn komische momenten - de Rotterdams ratelende ouders van Rachel, overdreven trots op Dré als schoonzoon - en er zijn gezondheidsproblemen. André wordt doof en kan eigenlijk niet meer zingen. Wie is hij dan nog? Hij krijgt steeds meer deliriums, die regisseur Ruut Weissman in abstracte scènes weergeeft. Rook kringelt over de grond, het ensemble beweegt vervreemdend met vaak kronkelende lijven, we horen spookachtige muziek en galmende zinnen van de doden die André in zijn hoofd hoort praten.

Met deze man valt nauwelijks meer te leven. Dat vindt ook Rachel, die telkens twijfelt: weggaan of blijven bij haar grote liefde? Haar dilemma's worden zó herkenbaar verbeeld, dat haar gevoelens recht het hart van het publiek in gaan.

'Was het moeilijk?', vraagt ze zich af na zijn dood. "Ja, het was een hel. Af en toe. (...) Maar ik zou het zo overdoen." Enorm aangrijpend soms, deze voorstelling. Niet gek dus dat de echte Rachel in het publiek zichtbaar ontroerd was.

Alleen te zien in DeLaMar Theater, Amsterdam, www.musicals.nl

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden