Hart van vader klopt sneller dan hart van technisch directeur

Nooit eerder zal een technisch directeur van een Nederlandse sportbond zo geroerd zijn geweest over een triomf van een Belg. En het betrof in dit geval ook nog eens een Belg die een Nederlander van Europees goud afhield.

Cor van der Geest zag afgelopen weekeinde zijn zoon Elco oprijzen uit zijn sportieve graf met de overwinning op Henk Grol in judoklasse tot 100 kilogram. Normaal gesproken zou dat bij de extraverte leidsman gepaard zijn gegaan met enorm kabaal. Dit keer kwam tijdens de finale geen geluid uit zijn mond. Zelfs na afloop in de catacomben ontbrak zijn dominante aanwezigheid.

De vorig jaar naar België uitgeweken Dennis van der Geest had al lang en breed een groep Nederlandse journalisten en die ene Belgische freelancer te woord gestaan, toen zijn vader timide naderde. De zwijgende omhelzing duurde lang en was innig.

Cor van der Geest heeft zijn zonen Elco en Dennis veel zien winnen, maar nog veel meer zien lijden. Als vader leed hij mee, vooral toen Elco ten onder dreigde te gaan aan de sport die binnen het gezin centraal staat.

Halverwege het vorige decennium zag hij zijn jongste zoon gebukt gaan onder zware knieblessures en mentaal achteruit gaan. „Hij zat als mens zó slecht in zijn vel, dat heeft me enorm verdriet gedaan.”

Cor van der Geest schrok dan ook, toen zijn zoon hem rond de Olympische Spelen van Peking meedeelde met topjudo te willen doorgaan. „Waar begin je aan, was mijn reactie. Je moet wel hele rare dingen doen wil je tegen Henk Grol nog een kans krijgen.” Dat deed Elco, hij werd Belg.

Acht jaar na de Europese titel in Maribor, toen voor het eerst twee broers op hetzelfde toernooi Europees judokampioen werden, zag Cor van der Geest zijn zoon uit de as herrijzen. Op het moment dat Elco de armen in triomf spreidde, keerde zijn vader zich op de hoogste rij van de arenatribune ineengedoken huilend af van het strijdtoneel. Nooit eerder liepen de emoties bij hem zo hoog op.

En wat had hij het moeilijk gehad. Het liefst had hij zijn zoon naar de titel geschreeuwd, meer nog dan als coach acht jaar eerder. „Als technisch directeur van de Nederlandse judobond moest ik een neutrale houding aannemen. Daarvoor ben ik diep met mezelf aan de slag moeten gaan.”

Op zijn zeventiende kwam Henk Grol naar Kenamju, de club waar Cor van der Geest hem nog wekelijks op de training bijstaat. Veelvuldig sparde Grol met Elco, maar vóór Wenen vochten zij nooit een wedstrijd uit. Dat maakte de finale extra beladen.

„Ik ben helemaal niet tegen Henk Grol”, zegt Cor van der Geest. „Integendeel, hij is een groot kampioen die ik heel hoog in het vaandel heb staan. Maar ik ben wel de vader van Elco. Iedereen begrijpt toch dat ik het liefst had dat hij won?”

Het hart van een vader klopt nu eenmaal sneller dan het hart van een technisch directeur.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden