Harrie: Je eigen ik word ondergeschoffeld

Op platte schoenen kun je je niet vertonen, vindt Anny Kabbes, dus loopt zij hooggehakt. Prachtig natuurlijk, maar niet zo praktisch. Anny heeft longkanker die is uitgezaaid naar haar botten. Haar fysieke conditie is slecht, ze hijgt bij elke stap. Straks valt ze, denkt haar man Harrie (66), straks breekt ze een arm of sleutelbeen. Maar suggereert hij makkelijker schoeisel dan is het 'foute boel', dan raakt ze geïrriteerd.

Als partner van een kankerpatiënt vervult Harrie nieuwe rollen: hij is de 'boeman' die Anny moet afremmen. Dat valt niet mee omdat ze van nature energiek is en headstrong: ze heeft 'een harde kop'. Vlak na de chemotherapie vorig jaar pakte ze haar werk in de thuiszorg weer op: mensen wassen, tillen, bukken. Veel te zwaar voor haar, wist Harrie, maar zijn vrouw had daar geen boodschap aan.

Chauffeur: ook zo'n nieuwe job van Harrie vanaf het moment dat Anny's ziekte werd ontdekt. Dat gebeurde anderhalf jaar geleden, vlak voor zijn pensioen. Het echtpaar dat zich had verheugd op reizen en leuke dingen, moest nu racen "van dokter naar dokter en van ziekenhuis naar ziekenhuis", vertelt Harrie. "Je leeft ineens van conclusies en diagnoses naar behandelplannen die je als leek probeert te begrijpen."

Kort daarvoor wisten ze niets van kanker, ineens kleurde de ziekte hun dagen en nachten. Anny reageerde heftig op de chemokuur, moest tussentijds worden opgenomen in het ziekenhuis, kreeg ook uitzaaiingen in haar botten en kan nu volgens haar man "hooguit 5 procent van wat ze vroeger kon".

Harrie's leven is óók ingrijpend veranderd. Maar voor zijn problemen en emoties heeft de omgeving veel minder oog. "Iedereen vraagt: Hoe is het met An?"

"Je krijgt een situatie waarin je eigen ik word ondergeschoffeld door het ziektebeeld van je vrouw", vertelt hij vanaf de bank van het Helen Dowling Instituut, een therapeutisch centrum voor psychologische hulp aan kankerpatiënten in Bilthoven. Daar kwamen Harrie en zijn vrouw vorig najaar samen terecht, omdat Anny de ernst van haar ziekte ontkende en hij niet wist hoe daarmee om te gaan. "Ik heb een leuke babbel, maar ik ben geen therapeut."

Die gezamenlijke gesprekken gaven hem al een flinke steun in de rug. Zo wist de therapeute Anny van de onhandigheid van hoge hakken te overtuigen en sneed ze de onderliggende emoties aan: angst en verdriet over het verlies van haar vrouw-zijn.

Sinds deze maand komt Harrie daarnaast solo voor gesprekken met dezelfde therapeut. Om ook te praten over wat hij verloor: zijn autonomie bijvoorbeeld. Toen Harrie nog lange werkdagen maakte als verkoopdirecteur, leidden hij en Anny ook elk een eigen leven. "Nu zit je op elkaars lip. Je rol verandert van partner naar verzorger."

Tijd voor zichzelf heeft of neemt hij niet meer. "Soms denk je: ik wil wel eens een halve dag zelf weggaan", zegt Harrie. "Maar dan denk ik ook: Kan ik dat wel máken? Kan ik wel plezier hebben als zij dat niet heeft? Als ik tijd voor mezelf neem, doe ik dan het verkeerde voor mijn partner?"

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden