Hare Geestigheid viel buiten de prijzen

Over één ding was de Nipkowjury het deze week roerend eens: het was een rijk televisiejaar. Veel nieuw drama, zoals ’Annie M.G.’ (NPS/Vara) en ’Bernhard, schavuit van Oranje’ (VPRO), verdieping in ’De oorlog’ (NPS) en ’Kijken in de ziel’ (RVU), en boeiende reisreportages van Jelle Brandt Corstius in ’Van Moskou tot Moermansk’ (VPRO).

Over ’Annie M.G.’ bestond binnen de jury grote verdeeldheid. De een roemde het scenario en de acteerprestaties, de ander had zich geërgerd aan de ronkende voorpubliciteit, terwijl de derde vond dat de serie goed in beeld bracht hoe Schmidt de deuren van ’een stinkend huis’ had opengezet.

En dat laatste was nou juist het bezwaar van uw recensent. Schmidt werd te veel geëtaleerd als zuurpruimerig politiek icoon en te weinig als scheppend kunstenaar. Een serie over Hare Geestigheid Zelve zonder één grap, dat is toch een knappe prestatie van NPS/Vara.

’Bernhard’ haalde evenmin de finale. Over het briljante acteerwerk van Eric Schneider, Daan Schuurmans en Ellen Vogel bestond geen verschil van mening, evenmin over het prettig ironische gehalte, dat de reeks ook voor niet-’Blauw bloed’-kijkers aantrekkelijk maakte. Minder te spreken was de jury over het een-dimensionale karakter, waardoor Bernhard te veel kon gloriëren als charmante prins, verdwaald in zijn eigen James Bondfilm. Als Maria Goos het scenario zou hebben geschreven, zou er meer verdieping in hebben gezeten, dacht een jurylid.

Jelle Brandt Corstius is zeker Nipkow-waardig, maar zijn pech is dat hij lijdt aan de wet van de remmende voorsprong. Voor zijn vorige serie ontving hij een eervolle vermelding, en dan kun je hem een jaar later alleen de hoofdprijs geven als de tweede reeks nog beter is dan de eerste.

En dat was volgens de jury niet het geval. Daarmee blíjft Brandt Corstius een getalenteerd programmamaker, die het gewone bijzonder maakt doordat hij voor zijn verhalen niet put uit overheidsbulletins, maar uit het dagelijkse leven van de Rus.

Bleven in de eindronde over ’De oorlog’ en ’Kijken in de ziel’. ’De oorlog’ van Ad van Liempt is een heel andere dan die van Loe de Jong. Minder gemaakt volgens het goed-foutschema, en dat is begrijpelijk, want naarmate de tijd verstrijkt, komt er meer oog voor nuance. Eén jurylid merkte op: „Prettig om een normaal mens als presentator te zien”, waarmee Rob Trip werd bedoeld. Toch, toen het op stemmen aankwam, bleken meer Nipkow-juryleden tegen dan vóór ’De oorlog’.

Aan het eind van de middag ontkurkten we een goede fles wijn op ’Kijken in de ziel’. „Superieure journalistiek”, klonk het euforisch. „Coen Verbraak verleidt psychiaters tot een onthullende blik in het eigen binnenste”, riep de één. „Een indrukwekkend portret van een wetenschap, waarbij er door de montage een soort continu gesprek op gang kwam tussen vooraanstaande psychiaters”, vond de ander. Kortom, de Zilveren Nipkowschijf staat klaar voor televisiezielenknijper Verbraak.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden