Harde baan nekt Lathouwers

Sprinters hebben baat bij olympische ondergrond, andere lopers niet

Toptijden op de sprint vormen de beste reclame voor de atletiek. Ook de organisatoren in Londen hebben daarvoor in het Olympisch Stadion een keiharde ondergrond neergelegd. Daarbij wordt voor de musculatuur van atleten weinig mededogen getoond.

Het is een klacht die al sinds de Spelen van Atlanta 1996 klinkt. Destijds was Haile Gebrselassie woedend na zijn triomf op de tien kilometer. Hij had zijn voeten kapot gelopen op het kunststof, en zijn droom om met de vijf kilometer de dubbel op zijn naam te schrijven was verstoord.

Atleten kunnen klagen wat ze willen, verantwoordelijke officials luisteren niet. De baan in Londen beantwoordt qua hardheid net aan de eisen die de IAAF eraan stelt. Dat wil zeggen: goed voor sprinters, slecht voor de anderen.

De Britse sprinter Harry Aikines-Aryeetey weet met een eenvoudige testje van tevoren al waar hij aan toe is. Hij laat een cricketbal op de baan vallen. "Op een normale baan stuit die terug tot kniehoogte, hier komt hij tot je heup. Alles wat je erin stopt, krijg je terug."

Het is de verklaring voor de razendsnelle tijden die op de 100 meter zijn gerealiseerd. Maar ook voor de klachten van veel atleten. Churandy Martina klaagde twee dagen na de 100 meterfinale nog over stijfheid. Robert Lathouwers had aan een etmaal hersteltijd niet voldoende voor zijn halve finale op de 800 meter.

Lathouwers had maandag al de race van zijn leven gelopen, en was gisteren met veel spierpijn opgestaan. "De baan is ontzettend hard en dat geeft meteen reactie op mijn spieren." Het feit dat hij een sprinterstype is, speelde hem daarbij parten. Eén snelle race over 800 meter kan hij verwerken, een tweede niet. Dat maakt hem als toernooiloper kansloos.

"Ik kan heel goed één keer hard lopen, maar een volgende dag dat herhalen is te veel gevraagd van mij." Het feit dat hij door blessures de afgelopen vier jaar nauwelijks aan hardlopen toekwam, is daar ook debet aan. Goed beschouwd liep hij gisteren ondanks het ontbreken van voldoende macht met 1.45,85 een uitstekende tijd. Zijn vijfde plaats was echter ontoereikend binnen het hoogstaande veld.

Lathouwers is met zijn 29 jaar een laatbloeier, zoals dat ook geldt voor discuswerper Erik Cadée. Zijn carrière is al dertien jaar gevorderd, maar pas in Londen bereikte de werper zijn eerste grote finale. De afgelopen jaren wierp hij steevast op achteraf wedstrijdjes vroeg in het seizoen droomafstanden, om te falen als het erom ging. De EK van 20120 en de WK van vorig jaar waren toernooien die voor hem in een deceptie eindigden.

De Brabander zegt bewust te hebben gekozen voor een langzame ontwikkeling. Zijn perfectionisme en de daarmee regelmatige veranderingen van techniek staat hem daarbij nogal eens in de weg. In dat licht was zijn plaatsing bij zijn olympische debuut voor de finale een opsteker.

Onder die druk kan hij echter niet maximaal presteren. Het persoonlijk record van 67.30 van mei in Hoorn bleef te ver buiten zijn bereikt. In Londen was zijn beste worp gisteren 62,78 (tiende) onvoldoende voor de echte finale, waar beste acht nog drie extra worpen doen.

Cadée bleef daarmee zelfs achter bij zijn kwalificatieworp van maandag: 63,55.

De excentrieke Duitser Robert Harting bleef met zijn winnende worp van 68.27 dicht bij zijn gebruikelijke hoge kwaliteit. Opvallend was het zilver voor de Irakees Hadadi, die met 68.18 slechts twee centimeter van zijn seizoenstop af bleef.

Martina geniet
Churandy Martina heeft de eerste stap op weg naar rehabilitatie gezet. Vier jaar geleden passeerde hij als Antilliaan in Peking op de 200 meter als tweede de finish, maar stond diskwalificatie een zilveren medaille in de weg. Gisteren plaatste hij zich als Nederlander moeiteloos voor de halve finales.

Met 20,58 was hij in de buitenbaan de snelste van zijn serie. Winnen is vanavond ook zijn doel, dat brengt hem namelijk een goede baanindeling voor de finale van morgen. Een plaats in een van de binnenbanen is ongunstig vanwege de hoge snelheden die de lopers bereiken.

Een betere indeling van zijn volgende race had Martina zich niet kunnen wensen. Hij ontloopt vanavond zijn gevaarlijkste concurrenten Bolt, Blake, de Fransman Lemaitre en de Amerikaan Spearmon. Alleen de Jamaicaan Warren Weir heeft dit seizoen een tijd gelopen die in de buurt komt bij Martina's persoonlijke record van 19,94.

De 28-jarige Nederlander van Curaçao geniet zichtbaar van zijn starts in Londen. Hij was nog niet hersteld van de finale 100 meter, waarin hij zondagavond de zesde werd. "Mijn lichaam is kapot, ik was nog helemaal stijf", zei hij. "Normaal gesproken heb je een week nodig om te herstellen van de 100 meter." De adrenaline van de Spelen zal wonderen doen. Zeker met zijn lijfspreuk: "Alles komt goed."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden