Hard werken

Televisie kijken is soms hard werken. Niks onderuit hangen en met chipszakken kraken: stil zijn en erbij blijven, eisen sommige programma's. Vrijdagmiddag begon Human met 'Durf te Denken', een wekelijks bliksemcollege over filosofen. Anders dan televisiewijsgeren Alain de Botton en Stine Jensen die de wereld instappen om grote thema's te onderzoeken, houden de makers het simpel: ze geven op een gezellige zolder een kenner het woord. Filosoof Henk Oosterling praatte een half uur over de Franse denker Michel Foucault, kwistig strooiend met termen als controledispositief, zelfstilering en relationele autonomie. Tikje taai? Ja, maar geen moment saai.

Nog leuker - en inspannender - werd het 's avonds: natuurkundige Robbert Dijkgraaf besprak in een live 'DWDD'-college 'het allerkleinste'. Voor alfa's die zodra het op school mogelijk was natuurkunde hebben laten vallen, is een uur moleculen, atomen en kernen ongeveer de ergst denkbare vrijdagavondbesteding, maar tjonge, wat wist Dijkgraaf er spannende televisie van te maken!

Losjes gebruikmakend van matroesjka-poppetjes, peperkorrels, zandemmertjes en mandarijnen liet hij zien welke enorme stappen de afgelopen eeuw op zijn vakgebied zijn gezet. De wetenschapper waagde zich zelfs aan een paar goocheltrucs, die luider gegrinnik hadden gekregen als zijn publiek, met knarsende hersenen, het niet zo druk had gehad het uitgelegde bij te houden.

Ook 'Pauw & Witteman' hadden tijd ingeruimd voor een les. Dirigent Jan Willem de Vriend liet met groot enthousiasme horen hoe je in Beethovens 9de het geluid van stoommachines kunt herkennen. Dat viel niet mee. Zelfs medegast Ronald Plasterk, niet zo heel lang geleden nog minister van cultuur, zat er een beetje glazig bij te kijken.

Wakker blijven en opletten, dat vraagt ook 'The Bridge', bij de KRO nu vijf weken op weg. En dat tegen middernacht, want de Deens-Zweedse detectiveserie is gruwelijker dan 'The Killing', de hit waarmee een paar jaar geleden een Deense tv-dramagolf begon. Scandinavische thrillers herken je aan de sobere design interieurs, grauwe straatbeelden, kale bomen en praktische wollen kleding. Voorbij de Oostzee is het altijd winter. Ook in 'The Bridge', een complexe whodunit over een cryptische moord halverwege de brug tussen Kopenhagen en Malmö, die wat betreft naargeestigheid teruggrijpt op jaren negentig seriemoordenaarfilms als 'The Silence of the Lambs' en 'Se7evn'. Niet heel fijn om naar te kijken, ware het niet dat de series zulke memorabele, nerdy heldinnen opvoeren.

Na 'The Killing'-detective Sarah Lund, is het nu leuk kijken naar Saga Norén, een sociaal minstens even hoekige vrouw die zich met leren broek en dienstwapen volledig op de zaak stort. Aan grapjes of beleefdheden doet ze niet ('bedankt voor het eten, maar lekker vond ik het niet'). Ze denkt 'zoals de moordenaar denkt'. Dat belooft weinig goeds over haar psyche. Toch hebben we na vijf afleveringen stiekem meer vertrouwen in haar dan in collega Martin Rohde: warmer, maar ook sneller afgeleid. Door zijn gezin, door zijn overspel. Saga, díe werkt pas hard. Zij is de wakkere geest die doorgaat nadat gewone stervelingen zoals wij zijn gaan slapen - moe van alle tv-inspanning.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden