Hard voelen, goed kijken, diep luisteren, kan dat ook via de tv?

Toen Zomergast Griet Op de Beeck eenmaal durfde om haar meest kale, diepe gevoelens op papier te zetten, wat ze tot haar 39ste niet had gekund, toen ging ze ook. Ze schreef boeken waarin ze het pijnlijke in onze omgang met elkaar en onszelf, recht in de ogen kijkt. "Het is zo schoon als je durft hard te voelen, goed te kijken, diep te denken - wat er dan allemaal met je gebeurt", zei ze eerder eens.

Ze wil voluit leven, en wie haar warme stem daarover hoort, wil dat ook. Zij kan een verlangen opwekken naar een hart dat barst van gevoel.

Op de zondagmiddag dat ik dit schrijf, zit zij nog niet eens in de studio bij 'Zomergasten' en kan ik slechts uitzien naar de komende aflevering - de recensie is vandaag online te lezen op Trouw.nl.

Maar met haar blik op de wereld valt er over zaterdagavond ook genoeg te zeggen. Het was buiten fris maar lekker, en duizenden mensen genoten van het Amsterdamse Prinsengrachtconcert en van festival Lowlands. Beide muziekevenementen waren op tv. Daar keek ik dus naar.

Laat ik, met Griet Op de Beeck in gedachten, maar eens eerlijk zijn: die concertregistraties roepen gemengde gevoelens bij me op.

Als ik hoor hoe weergaloos de Zweedse mezzosopraan Ann Hallenberg haar aria's zingt, als ik zie hoe kobaltblauw de avond is aan de voet van de Westertoren, en als ik met de camera's meekijk naar de mensen die met gesloten ogen of de blik op oneindig deelnemen aan dat moment van verstilling, dan voel ik me vol en leeg tegelijk. Compliment aan de mensen die de concertregistratie maken. Zij brengen geluid, beeld en sfeer aanstekelijk genoeg over om te willen dat je er zelf zat. Waarschijnlijk nog beter dan dat je er zelf zit; ik weet dat je in zo'n dobberend bootje klam wordt, moet plassen en een houten kont krijgt. En dat er altijd een grotere boot voor je komt liggen zodat je het gezicht van de Nederlandse countertenor Maarten Engeltjes helemaal niet ziet.

Toch voel ik kijkend op de bank de lokroep van het echte leven. Schaamte ook: ik ben nu zo iemand die op een scherm kijkt naar dingen die je met je hele lichaam moet ervaren.

De tv-registratie van Lowlands doet het nog beter. Wat had ik graag bij Oscar and the Wolf willen zijn, of bij het meezingconcert van Edward Sharpe and the Magnetic Zeros. De tent barst van het zingen. Muziek is er ook om samen te delen, bedenk ik voor de tv, en ik voel me schuldig dat ik momenten zoals deze heb laten passeren.

Een enerverende avond hoor, met al die gevoelens. Ondertussen bleef ik maar kijken, in vervoering. Tv is een magisch medium.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden