Hard én zacht

Isabelle Huppert zit goed in haar vel als actrice. En daarom ziet ze een carrière als regisseur niet als een volgende stap.

De Franse actrice Isabelle Huppert veert op als ik haar lichaam halverwege het gesprek vergelijk met het lichaam van een danseres. Ze is in werkelijkheid zo klein, dun en bleek, dat je het nauwelijks voor mogelijk houdt. Er wordt over anorexia nervosa gesmoest, maar misschien heeft ze ook wel een hele actieve schildklier die voor een goede stofwisseling zorgt. Spieren en pezen lijken haar in ieder geval op de been te houden. Tegelijkertijd is ze koninklijk en gracieus, met die lange, slanke hals en die kleine statige pasjes. Alles oogt groot in haar bijzijn. Zeker de fauteuil van het deftige Des Indes in Den Haag waar ze steeds verder in wegzakt.

Als Huppert opveert, veert ze dus echt op. Ze zegt ’Ah bon?’ en begint te glimlachen. Gelukkig, ik had toch ook een beetje het gevoel dat ik Erika Kohut ging ontmoeten, de strenge, masochistische pianolerares uit Michael Haneke’s meesterstuk ’La Pianiste’ (2001), die verknipte mevrouw in die regenjas waarvoor iedereen een beetje bang is. „Cinema gaat over het lichaam”, zeg Huppert heel Frans, en voordat ik het weet zit ik in een verhandeling over het fysieke en het mentale lichaam.

De afgelopen paasdagen vertoefde Huppert in Nederland, om hier een filmzaal en een fototentoonstelling te openen, en een middagje door te brengen in het Filmmusem waar de gerestaureerde versie van Maurice Pialats ’Loulou’ (1980) voor het publiek werd vertoond. Huppert ligt in die film in de gulzige schoot van Gérard Depardieu, één brok vlees en instinct. Hij bijt in haar billen en knijpt in haar wangen. Ze rollebollen door dag en nacht, alsof er geen verschil is. Als twintiger had Huppert nog wat vet. Als vijftiger niet meer. Wel heeft ze voor haar leeftijd – 54 is ze nu – opmerkelijk lang en mooi haar. Het is nog steeds rossig, helemaal in toon met het sproetige gezicht dat ook van dichtbij fascineert. Ze slaat vaak haar ogen neer. En friemelt veel aan die lange haren. Acteert ze nu?

Om het meisje in de vrouw te benadrukken fotografeerde de Nederlandse Rineke Dijkstra haar met vlechten. De foto is nu te zien op de tentoonstelling ’Isabelle Huppert: Woman of Many Faces’ die afgelopen weekeinde in het Fotomuseum Den Haag – onderdeel van het Gemeentemuseum - werd geopend. Huppert werd niet alleen gefilmd door talloze beroemde filmers – denk aan Jean-Luc Godard, Claude Chabrol en Michael Haneke – maar ook gefotografeerd door vele bekende fotografen, onder wie Henri Cartier-Bresson.

Hupperts jarenlange echtgenoot Ronald Chammah – een vriendelijke, uit Beiroet afkomstige Parijzenaar met wie ze drie kinderen kreeg - stelde de reizende fototentoonstelling samen, evenals de begeleidende fotocatalogus waarin Susan Sontag, Elfriede Jelinek en film- en operaregisseur Patrice Chéreau een ode aan de actrice schreven. Allen liggen voor de Franse sproetenkop in katzwijm, inclusief Serge Toubiana, directeur van de Parijse Cinématheque die het voorwoord schreef. Opmerkelijk is, dat ze eigenlijk allemaal verwijzen naar het dubbele dat Huppert in haar rollen en poses uitstraalt. Ze is er, en tegelijkertijd is ze er niet. Ze is een volwassen vrouw en een klein meisje. Ze is hard en zacht. En ga zo maar door.

Huppert: „Het staat dicht bij het leven, vind je niet? Die verschillende facetten van mensen? Ik ben eigenlijk nog nooit iemand tegen gekomen met slechts één kenmerk. Volgens mij bestaan er geen eendimensionale figuren. Mensen hebben bijvoorbeeld een privéleven en een sociaal leven, en de menselijke psyche regelt het tussen die twee werelden. In de cinema is dat dubbele wel van belang, het zorgt ervoor dat je aan het slot van de film nog wat vragen hebt, en niet alleen antwoorden.”

„Hoe ik zo’n film herken voordat hij is gemaakt? Met Chabrol heb ik inmiddels zo veel films gemaakt, dat we aan een half woord genoeg hebben. De keuze voor Joachim Lafosse – de relatief onbekende regisseur van ’Nue Propriété’ – heb ik op basis van het script gemaakt. Dat was zeer goed geschreven, met interessante dialogen en situaties. De kwaliteit van een film herken ik onderhand wel op papier. En ja, het is me door de jaren heen wel gevraagd, of ik niet wil gaan regisseren. In principe niet, maar misschien ook wel. Het punt is dat ik regisseren niet beschouw als een volgende stap. Ik zit goed in mijn vel als actrice. Het is een expressief vak, en als ik acteer, voelt dat op de een of andere manier erg goed, misschien wel steeds beter.”

Momenteel werkt Huppert in Kameroen aan een nieuwe film van Claire Denis, de Franse regisseuse die in Noord-Afrika eerder het zinderende ’Beau Travail’ maakte. „Claire Denis is erg goed geschoold, en ze kent Afrika, ze is er opgegroeid, waardoor ze een bijzondere kennis van de mensen heeft, en de verschillende landen”, zo vertelt Huppert zichtbaar opgetogen over haar eerste samenwerking met de Franse regisseuse. Huppert: „Het gaat over oorlog, niet per se een oorlog in Kameroen, niet zo precies. Het gaat ook over lichamen in ruimte, tijd en licht.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden