Hamas moet de Gazanen wel enige hoop voorspiegelen

NUWEIRA YOUSKINE

Een kijkje in de ziel van de islamitische vrijheidsstrijder. We zien ze over de hele islamitische wereld. Vechters, niet bang om voor God en vaderland te sterven. Wat zeg ik: niet alleen niet bang om te sterven, nee: ze stevenen erop af. Zonder omzien het noodlot tegemoet. Als het moet rechtstreeks in de armen van de vijand.

Wanneer ze sterven mag er nauwelijks reden zijn tot verdriet. Familie en buren huilen wel, maar erboven gloort trots of zelfs blijdschap. Vader, broer of zoon komt immers automatisch in het paradijs. Nauwelijks verholen gelikkebaard op de achtergrond: de zeventig maagden lonken al. Wie zou eigenlijk nog op deze aarde willen blijven, wanneer er zoveel moois in het hiernamaals te verwachten is?

Zie hier het algemene beeld van de islamitische strijder. Tenminste, deze strijder zoals hij in veler gedachten bestaat. Het sijpelde bijvoorbeeld duidelijk door in het opiniestuk van arabist Jan Jaap de Ruiter afgelopen dinsdag in deze krant. Naar aanleiding van het geweld in de Gazastrook schrijft hij dat verzetsbeweging Hamas slim gebruikmaakt van het 'martelaarsdogma in de islam': "Als je sterft is er niets aan de hand: je wordt toch martelaar".

Dit beantwoordt natuurlijk heel fijn aan het hierboven geschetste beeld dat we ons graag vormen van de primitieve islamitische medemens, die met achteloosheid of zelfs genoegen de dood tegemoet ziet. Maar waarom kennen alle religies en heel veel culturen zoiets als martelaarschap? Waarom wordt zelfs de kruisdood van Jezus door sommige christenen beschreven als de ultieme vorm van martelaarschap? Dat gebeurt om met een realiteit om te kunnen gaan die anders niet te bevatten of te pijnlijk is. Zingeving dus.

Misschien kunnen we even door deze bril naar de heldhaftige martelaarsretoriek en de religieuze mooipraterij rondom de getroffenen in de Gazastrook kijken. De doden heten martelaren, hun leven in het hiernamaals wordt voorgesteld als de verlossing van alle pijn en verdriet. Inderdaad gebruikt Hamas al deze mechanismen wanneer ze aan de doden refereert.

De kwaadaardige veronderstelling van veel commentatoren daarbij is, dat Hamas vanuit een soort religieus stoïcisme niet zo zwaar tilt aan de getroffenen. Het trieste feit is, dat Hamas niet zoveel andere opties heeft.

Ze kunnen de Gazanen toch moeilijk afschepen met de mededeling dat dit leven misschien zwaar en vervelend was, en dat er ook verder helemaal niets meer is om naar uit te kijken. Wat moet je anders, dan je honderden doden verheffen tot heroïsche figuren, die niet voor niets zijn gestorven? Waarom ze niet voorspiegelen dat ze in ieder geval bij God nog hoop hebben op enige gerechtigheid? Als ze de getroffen Gazanen ook nog eens hun laatste restje troost zou ontnemen, zou Hamas geen knip voor de neus waard zijn.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden