Halfbroer en -zus, en allebei de weg kwijt

Io e Te
Regie: Bernardo Bertolucci. Met Jacopo Olmo Antinori en Tea Falco.

Hij was vorige week de beroemdste gast op het Filmfestival van Rotterdam. Bernardo Bertolucci (72) hoefde alleen zachtjes in zijn rolstoel voorbij te zoeven, of alle gesprekken vielen stil. Eerbied voor een halve eeuw Italiaanse cinema, en volop verhalen over politiek, seks en schandalen - alsof we weer terug waren in de jaren zeventig.

Over 'Io e Te', zijn eerste film sinds hij tien jaar geleden in een rolstoel belandde, werd nauwelijks gerept. Terwijl het zo'n aangename verrassing is. Een mooie, kleine film die zich evenals Michael Haneke's 'Amour' vrijwel geheel afspeelt in één ruimte, en ook over familie gaat, en liefde. Maar waar Haneke zich concentreerde op een hoogbejaard echtpaar dat de dood in de ogen kijkt, bekommert Bertolucci zich om de jeugd.

Zijn held is een pukkelige puber die zich liefst terugtrekt in zijn eigen wereld. Capuchon zo ver mogelijk over het hoofd. Koptelefoon op de oren. En dan meedeinen op 'Boys Don't Cry' van The Cure. Lorenzo doktert zelfs een plan uit om te ontsnappen aan het schoolreisje naar de skipiste. Hij verschanst zich een week lang in de kelder van het ouderlijk appartement, waar de spullen staan opgeslagen van een overleden gravin. Met de oude divan en schemerlamp is snel een huiskamer geïmproviseerd, alsof Bertolucci niet op een hectische filmset staat, maar op een eenvoudige toneelvloer.

Alle ballast gaat overboord, om zich op het wezenlijke te concentreren: de ontmoeting tussen twee mensen. Want op het moment dat Lorenzo zich met zijn laptop, een stapel boeken en een weekvoorraad cola en chocoladepasta eindelijk veilig acht, valt zijn oudere halfzus binnen. Een brutale meid in een zwarte pooierjas die in de kelder komt afkicken van de heroïne. De twee kennen elkaar nauwelijks, maar na de nodige weerstand beginnen ze te ondooien, de introverte Lorenzo en de uitbundige Olivia. Twee kinderen die om de een of andere reden de weg kwijt zijn. Zij aan de drugs. Hij op jonge leeftijd in psychotherapie en aan de medicijnen.

Bertolucci, die zich baseerde op een novelle van de Italiaanse schrijver Niccolò Ammaniti, geeft slechts flarden familiegeschiedenis. Het is genoeg om te bedenken dat er iets is voorgevallen. Maar in plaats van in het verleden te wroeten, concentreert hij zich op de toekomst, op de genegenheid die langzaam ontstaat. En dan zou het zomaar kunnen dat die straatmeid met die lange gebleekte haren eigenlijk een engel is.

Bertolucci maakt in de herfst van zijn leven een kleine film over de opbloeiende vriendschap tussen broer en zus, een verhaal vol hoop dat scherp stelt op een glimlach.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden