Haar man een dubbelganger, ze wist het!

Wat voorafging: na een geslaagd millenniumfeest treft Corinthia, weduwe van Charles, tussen de eerste post van het nieuwe jaar een anonieme ansichtkaart aan: 'Uw man legt hier'. Een smakeloze grap, chantage? Corinthia ziet in elk geval haar bange vermoeden bevestigd: Charles is vermoord.

De jongste deelnemende auteur aan het feuilleton, in 1975 geboren in Ighazzazen, Marokko. In 1979 verhuisde hij met zijn familie naar Rotterdam. Hij studeerde Arabische Taal- en Letterkunde in Leiden. Op de middelbare school viel zijn schrijftalent al op en nam hij deel aan kunstprojecten voor jongeren. In oktober 1996 debuteerde hij met 'Bruiloft aan zee', dat bekroond werd met de Geertjan Lubberhuizenprijs voor het beste debuut.

Middag. Begin van de eeuwigheid.

Gaston staat in de tuin, maar hij weet niet wat hij in de tuin staat te doen. De tuin is kaal en hij zal de tuin nog verder verdord achterlaten. Hier groeien geen rozen meer. Je kunt proberen wat je wilt, de tuin blijft dor. Slecht gesternte. Volgens Charles had hij de handen er niet voor -voor tuinman. Het silhouet van Corinthia steekt zich af in de erker. De omhooggevallen vrouw. De vrouw met een rekenmachine in het hoofd, ze telt op en trekt af en de uitkomst neemt ze als ontbijt. Ze draait zich om en hij ziet uit een ooghoek hoe ze haar blik naar de tuin wendt. Ze ziet me en ze vindt me lekker. Al die mensen om haar heen die zij niet kent, die haar niet kennen, onze pillendraaister. Hoe heet ze -Pollie- de Engelse struisvogel, angstig, zoekt beschutting bij haar nog bangere tante. De burgemeester is een racist. De vetklep is jaloers op zijn jeugd. Jaloers tot in het merg. Elke dag, elke minuut die zijn Swatch aanwijst, elke seconde in zijn slakkenbestaan, voelt hij de jaloezie als een virus door zijn lichaam gieren. Hij neukt zijn vrouw niet. Zal ik het voor hem doen? Dat meneertje is wel toevallig burgerpappie van deze jankboel hier, dus op je plaats! Hier groeien geen rozen meer, in de tuin gebeurt niets. Het gaat te traag voor jouw loden oog. Zij. Zij. Zij.

Ze moet knopen doorhakken. De Fransen eruit, de omhoog gevallen tacoventers Chilenen erin. Bruine mensen van een meter vijfenvijftig nemen de wereld binnenkort over en dit kasteel wordt het epicentrum van dat cataclysme. Ze zullen ruimteschepen bouwen met haar druif als brandstof. Aaaaaaaaarrrrrrrggggggghhhhhhhh. Rustig, rustig, rustig maar, zegt dormical, ik ben je vriendje en samen lopen we door het gras. Ze ziet hem, en ik word weer schofterig verlegen als een meisje dat haar beugel net een dag in heeft, denkt ze, zich ervan vergewissend dat ze nooit een beugel in heeft gehad.

,,Madame?' Hij staat tegenover mij, werkhandschoenen aan, wat een kop; dormical zegt dat hij voor verleiden een extra rekening in kaart brengt. Even iets drinken en ik trek dat flesje uit de la hier. Drank. Verschoning. Gaston hoeft zijn keel niet te schrapen. ,,Madame, uw man en ik waren, ja ik zeg het, waren minnaars. Tuinman op dit kasteel was mijn alibi om hier te zijn.' Ze wist het wel, haar man een dubbelganger! Dormical zegt: hij is paars en danst op bokkenpootjes. ,,Ik verdien mijn franken met het organiseren van popfestivals in Marseille. Bent u wel eens in Marseille geweest?' Plotseling zegt dormical: 'Geeuw, geeuw zo onfatsoenlijk mogelijk'. Ze verzet zich. ,,Nee, nog nooit, maar ga zitten.' Hij trekt zijn werkhandschoenen uit en legt ze op de bureautafel. Voor het eerst achter het raam. Mooie kamer. Chic. Dit is een hoogstaande familie die haar geheimen koestert, als goede wijn nooit gedronken. En die geheimen bewaren ze in een ebbenhouten kistje. Ze hebben die geheimen nodig zoals de vlieg het rottend vlees. Leven zonder geheimen valt ze zwaar, leven zonder maden. ,,Ik was dol op uw man; we waren geliefden, nu is hij weg, helaas. Ik ben geen tuinman, ik moet terug naar Marseille. Mijn thuis.' Hij buigt zich naar haar toe. ,,Ik moet terug.' Hij wil weg gaan en zij zegt (dormical is het er niet mee eens): ,,Wacht, wacht even. Laten we nog even praten.'

Diner. Een eeuwigheid later.

De burgemeester was er niet. Prima. Gaston zat in zijn stoel. Mooi lichaam. Ik voel dat hij als geest rond het kasteel hangt en de boel dirigeert. Verdwijn, Satan! lk moet alleen dit kiezelpad af. Van dit medicijn word ik geen steek rustiger. Een dame van jouw leeftijd moet haaien jagen in stille oceanen, ballonvaren naar Kameroen of een rituele besnijdenis meemaken op de Fiji-eilanden. Dit kasteel is meer iets voor demente francofielen. Hij zei het, mijn kleine Raspoetin. Eerst met een man, nu met mij. Vreemd, in mijn tijd had je dat niet. Misschien is het kasteel meer iets voor Toppie. Zij spreekt haar talen -zou ze Spaans spreken? Zij mag zich bemoeien met de Chilenen, zodat ik heerlijk depressief kan zijn met mijn kleine Raspoetin in bad.

Hoor, hoor, ik ben het er niet mee eens. Ik ben het er niet mee eens. lk ben het er niet mee eens. Hij heeft haar helemaal ingepakt. Iedereen zat er maar wezenloos bij -die nerd van een Pierre, hij begrijpt er niets van- schuift zijn dagelijkse portie calorieën gewoon maar naar binnen. Snappen ze het niet! Hij is een, hij is, hij is een. In ieder geval weet hij meer van wat er met Charles is gebeurd. Hoe hij haar betovert, verschrikkelijk! En nu zijn al mijn kansen op een werkrelatie met tante verkeken. Klein wereldje, korte contacten. Geen plaats voor een relnicht uit Cambridge. ****(sorry). Hij was voor zijn job hier organisator van popbandjes in Marseille (Independence à Marseille, Toujours Attaque, Minimal Dose, FFF -naar de nationale equipe, ZiZa -naar de nationale topschutter; ik ken die bandjes wel), dus hij heeft ervaring met leiding geven. Zogenaamde vlucht naar het rustige platteland. Straks mag hij zich bezighouden met die tacoboeren uit Chili. Maar heeft hij verstand van WIJN, van het proces, van de methode, van de methode! Ze gaat toch niet DE METHODE uit handen geven! Ik heb het altijd al geweten, mijn tante is een **** die zichzelf in de uitverkoop heeft gegooid.

Avond. Einde van de eeuwigheid.

Ik ben een matig drinker. Ik ben een matig roker. Ik ben een matig organisator. Ik ben een gematigd mens. Zij denkt dat ik van Marseille ben. Zij denkt dat ik met Charles de hoelahoep deed. Mispoes, schatje.

Corinthia (verschrikkelijke naam) roept hem vanuit de erker. Ziet ze me? Hij loopt door de tuin, over het grind, en verdwijnt het kasteel in.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden