Haal toch die tv-camera’s weg uit Dendermonde

De media vertellen het verkeerde verhaal over de steekpartij in Vlaanderen.

Hoe vaak zullen de kindjes die in Dendermonde zo tragisch aan hun einde kwamen het gesprek van de dag zijn geweest in Nederland en België? Honderdduizenden keren? Niet alleen aan de koffietafel was het drama een gewild ’tussendoortje’, ook in de media was het heel hip om over de rug van de overleden kindjes en hun leidster sensationele foto’s en informatie uit te wisselen. Van verdieping was op een enkele uitzondering na geen sprake. De focus lag op het scoren van foto’s van de slachtoffers, en op de gekte van de dader. Over het ondersteunen van ouders en kinderen de komende jaren, waarbij het nu van belang is de mensen uit de media te houden, hoorde je bijna niemand.

Hoogtepunt (of dieptepunt, het is maar hoe je het ziet), was de chef de clinique van het ziekenhuis in Dendermonde, die vrijdag bij Pauw en Witteman mocht komen vertellen hoe vreselijk het was om die kindjes met al die messteken binnen te zien komen. Goh. Wat deed deze onnozele gans daar aan tafel? Waar was de woordvoerder van de organisatie voor kinderdagverblijven, die kon toelichten dat beveiliging altijd weer mensenwerk is? Waar bleef de rouwdeskundige, die kon vertellen hoe ingrijpend deze gebeurtenis is, ook op lange termijn, niet alleen voor de ouders en broers en zusjes van de overleden kindjes, maar ook voor de overlevenden zelf, onder wie kleine kinderen?

Zelfs Trouw pakte flink uit op de voorpagina. Ook hier: alleen aandacht voor de gestoorde dader. En voor de leeftijd van de slachtoffertjes. Geen woord over de tijd die nog komen gaat. Daar is niemand in geïnteresseerd: rouw is geen nieuws. Rouw is heel normaal.

Ondertussen moeten de getroffen gezinnen het hoofd bieden aan alles wat op hen afkomt. En proberen ze uit alle macht om uit de media te blijven, wat niet meevalt.

Ook kleine kinderen dragen de gevolgen van zo’n ingrijpende gebeurtenis met zich mee, al was het maar omdat ze aan hun omgeving merken dat er iets voorgoed veranderd is. Dat merken ze aan de manier waarop ze worden vastgepakt, aan de manier waarop er wel of juist niet met ze gepraat wordt, aan de wisselende stemming van hun ouders en andere leden van hun gezin.

Het is heel belangrijk dat de hulplijnen de komende maanden (en wellicht jaren) open blijven. Media-aandacht is tijdelijk, hopelijk is de aandacht voor het welzijn van de slachtoffers dat niet. Ze moeten, van jong tot oud, nu de kans krijgen om in een veilige omgeving (zonder camera’s) hun gevoelens te uiten. Ze moeten de komende jaren de helpende hand aangeboden krijgen om te leren omgaan met dit verlies.

Kom op, media: berg de camera’s op. Oprechte belangstelling voor de getroffenen? Zet 23 januari 2016 dan in de agenda, en interview dán de mensen die je nu zo graag in de krant, of in het journaal wilt hebben. Vraag de chef de clinique over zeven jaar (en Pauw en Witteman ook) naar de slachtoffers, en de gevolgen van die gruwelijke daad. Vraag de ouders over zeven jaar hoe de ondersteuning was, en vraag de kindjes over 7, 14 en 21 jaar of zij behoefte hebben hun verhaal te doen. Een mooiere opvolger van het BBC programma ’7 years Up’ kan ik mij niet voorstellen. Ik wil het met liefde zelf doen. Als de media nu de slachtoffers van de steekpartij maar met rust laten, zodat anderen hun werk kunnen doen, en de slachtoffers in alle rust een begin kunnen maken met hun verliesverwerking.

Daan Westerink
rouwdeskundige en publiciste

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden