Gruwelijke dierenwereld

Sinds een paar weken kijken we als gezin op zondagavond naar 'Planet Earth', zo'n glanzende natuurserie waar de BBC een patent op heeft en die de EO uitzendt. Dat gezin bestaat tijdens het kijken naast mezelf uit mijn vrouw en twee tienerdochters, die er hun telefoons voor opzijleggen. Ze verheugen zich op close-ups van de meest vreemde diertjes, die door hun verschijning vertederen of op de lachspieren werken.

De filmkunst is natuurlijk fabuleus, met inzet van drones en state-of-the-art technische camera's, die frames maken waar de meest zeldzame soorten zomaar binnenwandelen, als waren ze door de makers daarvoor getraind, wat niet zo is. (Behalve dan die arend die met een cameraatje op zijn vogelkop rondvloog.)

Vrijwel iedere aflevering kent een vast stramien, want het dierenleven is overzichtelijk. Je jaagt, je paart, je brengt een paar jongen groot. En omdat het wilde dierenleven ongereglementeerd liberaal is, heb je bij alles last van concurrenten, die het op je prooi, je vrouw of kroost hebben voorzien.

Die meiden kunnen wel vertederd zijn, maar de dierenwereld is gruwelijk, wreed en humorloos.

In de Nederlandse voice-over van Peter Drost klinkt dat allemaal iets aangenamer en ook ligt over dat jagen en gejaagd worden een beschaafd muziekje.

De laatste aflevering koos na bergen, woestijnen, eilanden en diepzee 'steden' als leefgebied voor dieren. Ik moest denken aan de nieuwe Nederlandse natuurfilm 'De nieuwe stad' die dit jaar als opvolger gaat draaien van 'De nieuwe wildernis' - die zeer succesvolle, soms poëtische film over de Oostvaardersplassen met voice-over teksten als: 'Na een lange strenge winter begint het wiel van het leven weer op volle toeren te draaien.' In de opvolger 'De nieuwe stad' draait het om poezen, duiven, meeuwen, eenden en muizen, enfin, alles waar we niet meer van opkijken, maar in deze film wel, want er komen ook ratten en vossen in voor.

Bij de dure jongens van de BBC kregen we meerdere steden voorgeschoteld: tempelapen in Jodhpur, slechtvalken in New York, luipaarden in Bombay, spreeuwen in Rome, prieelvogels in Townsville, Australië, wasberen in Toronto, makaken in Jaipur en gevlekte hyena's in Harare. Die hyena's 'staan misschien wel het slechtst bekend van alle dieren op aarde', ronkt Peter Drost, terwijl ene Yoessef ze met de hand voert.

O, die kleine drama's in Planet Earth.

We kennen dat van natuurdocumentaires: olifantjes die hun moeder kwijtraken, ijsbeerjongen die verhongeren, een zieke gnoe die de kudde niet meer volgen kan; leed, leed en nog eens leed. En nu waren het de karetschildpadjes.

Pas geboren in het zand gaan ze zo snel mogelijk op weg naar zee, aangelokt door het licht van de maan, begint de vertelling nog keurig. Maar de lichten van een nabije stad zorgen voor desoriëntatie: tachtig procent van de schildpadjes kruipt de verkeerde kant op! En we zien van heel dichtbij de gevolgen: ze vallen van stoepranden, worden overreden, raken vast in rioolputten en dan volgt, terwijl we zo'n diertje over het donkere asfalt zien stuntelen dat zinnetje: 'Uitgeput door zijn lange tocht over land heeft dit schildpadje maar weinig kans om de nacht door te komen.'

Naast me op de bank hoor ik: 'Ow.'

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden