Grüss Gott meine Damen und Gerren

In het krantenrek stond hij op de voorpagina 's van El Pais en de Süddeutsche Zeitung. Pep Guardiola. Een dag eerder had hij zich als trainer van Bayern München aan de pers voorgesteld, in elegant grijs driedelig kostuum, met smalle das en pochet.

Hij sprak Duits.

Een jaar lang woonde hij met zijn gezin in New York, een jaar zonder voetbal, en de laatste weken kreeg hij er privéles in Duits. En dit was zijn bijna foutloos uitgesproken openingszin:

"Guten Tag, Grüss Gott meine Damen und Herren, bitte entschuldigen sie mein Deutsch, aber ich habe ein Jahr in New York gelebt. Das ist nicht der optimale Ort um Deutsch zu lernen."

Bij 'Herren' hoorde je nog 'Gerren'. Naast hem keken de bonzen van Bayern geroerd toe.

Ik las dat de perszaal van de Arena in München nog nooit zo vol was geweest, met 240 verslaggevers uit elf landen, en dat men Beierse 'tapas' had neergezet als 'Tafelspitzsülze', 'Radieserl-Kresse-Salat' en 'Ochsenroastbeef ', overigens naast Spaanse snacks als queso manchego, pulpo en jamon ibérico, die vers met een sabel van een achterbout werd gesneden.

Tafelspitzsülze. Een terrine van rund- of kalfsvlees in gelei. Pep Guardiola stonden nog culinaire avonturen te wachten.

In het vliegtuig van Barcelona naar München had hij aan een stewardess nog gevraagd wat 'Apfelstrudel' was, aldus had een stilletjes meegereisde verslaggever van Bild opgetekend. De mededeling was minder triviaal dan op het eerste gezicht leek.

Want Guardiola is niemand minder dan de heiland, met een kleine 'h' dan. ('Geiland' zou Guardiola met zijn charmante tongval zeggen.) Aangenomen werd dat men hem spoedig naar het Starnberger Meer zou brengen om te zien of hij over water kon lopen.

En al het ongelofelijke dat over hem al werd verteld. De Süddeutsche berichtte dat hij in New York met Woody Allen ging lunchen, en dat hij van Herman Hesse hield en Immanuel Kant. Hij, deze homo universalis, die en passant het voetbal opnieuw uitvond en die Barcelona in vier jaar tijd veertien titels bezorgde.

Hij sprak nog een zin heel mooi in het Duits, een zin die heel zijn filosofie leek samen te vatten, een zin ook die zijn deemoedigheid illustreerde. Want alle groten der aarde zijn natuurlijk deemoedig, neem Nelson Mandela die zei dat het er uiteindelijk om gaat iets voor anderen te hebben betekend.

Dit zei Guardiola: "Der Fußball gehorcht den Spielern, nicht dem Trainer," waarbij de Süddeutsche opmerkte dat alleen de 'ch' in 'horchen' voor een Iberiaan al een tongbreker moest zijn, zodat aangenomen moest worden dat Guardiola de zin van tevoren had geoefend.

Het voetbal gehoorzaamt de spelers, niet de trainer.

Later betrad hij de grasmat. Liet zich fotograferen in de dug out. En onderhield zich lang met enkele kinderen - langer dan met de journalisten - alvorens een balletje met ze te trappen. Want zo is Pep; hij laat de kinderen tot zich komen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden