Column

Groot probleem, maar voor politici ligt de toekomst te ver weg

null Beeld anp
Beeld anp

TINKEBELL   Zoals de waard is, vertrouwt hij zijn gasten' en 'Nuance is ons grootste goed'. Die eerste zin stond op een tegeltje gedrukt dat vroeger bij ons thuis boven de bank hing. De tweede zin heb ik dit weekend zelf bedacht, maar ik geloof dat het waarheidsgehalte gelijk is.

Vorige week organiseerde ik een persvoorbezichtiging van een film waarin ik een doemscenario, geschetst door wetenschapper Wouter de Heij over fosfaatproblematiek en daarmee komende voedseltekorten, probeer te weerleggen. In de film ondervraag ik experts zoals Louise Fresco en Dolf Boddeke om uit te zoeken of er inderdaad een reële kans bestaat dat we straks een deel van de wereldbevolking niet meer kunnen voeden. Mijn uiteindelijke conclusie is behoorlijk genuanceerd. Het komt erop neer dat als we deze problematiek en de nu al mogelijke deel-oplossingen niet nu maximaal gaan inzetten, er inderdaad een groot probleem ontstaat. Dat 'fosfaat' een woord is waar veel mensen nooit van hebben gehoord en dat het probleem politiek gezien slechts als onderdeel van 'zuinig omgaan met grondstoffen' wordt benoemd, schept weinig hoop op de directe urgentie die noodzakelijk is voor het optimaal terugwinnen van fosfaat uit voornamelijk mest, rioolslib en beendermeel.

Reëel scenario
Als die urgentie niet snel ontstaat, zullen prijzen van fosfaat en daarmee van kunstmest en daarmee van voedsel, enorm gaan stijgen. Wanneer voedselprijzen wereldwijd over de kop gaan, kunnen veel mensen de broodnodige maaltijd niet meer bekostigen, met alle gevolgen van dien. Een reëel scenario dat we enorm kunnen uitstellen, mits, en ik noem het woord nog een keer: 'politieke urgentie'.

Mijn gebrek aan vertrouwen is gebaseerd op politici als Liesbeth van Tongeren (GroenLinks) en Dion Graus (PVV), die erkennen dat dit een van de grootste problemen van de komende tijd is, maar dat politiek nu eenmaal altijd over de korte termijn gaat en dat het dus moeilijk is om dit soort zaken op de agenda te zetten. Hierdoor ziet het er niet naar uit, alle theoretische mogelijkheden ten spijt, dat er wereldwijd op korte termijn alles op alles gezet gaat worden om grote voedselschaarste te voorkomen. Dit, terwijl de wereldbevolking de komende honderd jaar zal blijven groeien.

Sterilisatie
Ik ben beeldend kunstenaar en ik beschouw het als mijn werk om realiteit te tonen. Om u onmogelijkheden te tonen, en om u uiterste consequenties te tonen. Mijn film 'SAVE OUR CHILDREN', laat ondanks de compilatie van 20 uur filmmateriaal teruggebracht tot 50 minuten, een zo genuanceerd mogelijk beeld zien. De uiterste consequentie van het doorgaan met consumeren zoals we nu doen en van een blijvend gebrek aan urgentie, is dat we met te veel mensen zijn om allemaal te kunnen eten.

En ja, ik voel mij op dit moment met deze kennis zó verantwoordelijk dat ik heb besloten dat sterilisatie voor mij die uiterste consequentie verbeeldt. Dat een journalist na de voorvertoning in mijn oor fluisterde dat ik best wel aan hem kan toevertrouwen dat ik dit natuurlijk allemaal in scène heb gezet en niet echt ben geopereerd, zegt meer over hem dan over mijn overtuiging. Het tegeltje van vroeger dook op in mijn herinnering: 'Zoals de waard is, vertrouwt hij zijn gasten'.

'SAVE OUR CHILDREN' gaat donderdag in première in 'Het nieuwe instituut' in Rotterdam. Meer info vind je hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden