Groot en boos 'monster'

In Den Haag heeft iedereen zijn machtige gestalte weleens gezien. Hij deed van zich spreken, meestal niet zo gunstig, want hij was het 'Monster van Laak'.

PERDIEP RAMESAR

Het 'Monster van Laakkwartier' is dood. De ras-Hagenees Ton Hoogduin werd onwel tijdens zijn training in een sportclub in zijn geliefde Haagse wijk Laak. Ineens lag hij languit op de vloer van de sportschool. Reanimatie mocht niet meer baten. De man met een lengte van ruim twee meter en een gewicht van 130 kilo, de grote bonk spieren was levenloos. Waarschijnlijk door een hartstilstand.

Dat hij op zo'n manier aan zijn einde zou komen, had niemand verwacht. Met zijn ruige levensstijl leek hij op een ander einde aan te koersen. Wie zich daarover zorgen maakte, kreeg te horen dat hij toch sportte, en dat is toch goed? Hoogduin heeft een veelbewogen leven gekend. Hij heeft veel gezien en veel lijfelijk meegemaakt.

Hoogduin was misschien wel de meest gevreesde burger van Den Haag. In de stad kende iedereen hem, iedereen heeft hem weleens gezien of van dichtbij meegemaakt.

Hij was herkenbaar door zijn reusachtige gestalte. Zijn fiets leek minuscuul onder zijn lichaam. Hij droeg vaak een camouflagebroek met een T-shirt of een wollen trui. Soms droeg hij een spijkerbroek. Een groot deel van het jaar droeg hij geen jas. En als dat toch moest, dan was het een bomberjack of een jas in de kleuren van zijn grote liefde ADO Den Haag, groen-geel. Hij beende door de stad op gympen.

Als er wat te rellen was in de residentie, was het 'Monster van Laak' er bijna altijd bij. Althans, als hij niet bij zijn dochter was, die hem nodig had. Toen bekend werd dat LPF-leider Pim Fortuyn in 2002 was doodgeschoten, stond hij vooraan bij de rellen op het Plein bij het Tweede Kamergebouw. Ineens stond hij daar in de menigte: groot, machtig en boos. Alsof hij de toorn van de Fortuyn-aanhangers op zijn schouders droeg en die naar de politici als PvdA'er Ad Melkert en Paul Rosenmöller van GroenLinks wilde werpen.

De bijnaam 'Monster van Laakkwartier' heeft hij jaren geleden gekregen toen hij nog een tiener was. Hij 'verdiende' die naam tijdens de jaarlijkse kerstboomgevechten met de jongens uit Spoorwijk. Hij durfde niet weg te lopen. Hoogduin was te bang om voor een lafaard te worden uitgemaakt. Dat zou tegen zijn karakter in gaan. Daarom vocht hij weleens in zijn eentje tegen twintig man, vertelde hij in een interview. Hoewel hij ook wel zei dat hij vocht tegen dat 'monsterlijke' imago, droeg hij die bijnaam ook wel als een geuzennaam. Vriend en vijand noemen hem zo.

Het imago van de in Laakkwartier geboren Hoogduin achtervolgde hem tot aan zijn dood. Mensen waren bang voor hem. Het zou zijn omgeving niets verbazen dat er mensen in Den Haag rondlopen die een zucht van verlichting slaakten toen ze hoorden dat hij was overleden.

Hoogduin maakte zijn bijnaam waar. Zo was hij de lijfwacht van extreem-rechtse politici als Joop Glimmerveen en Hans Janmaat van de Centrum Democraten. Hand- en spandiensten noemde hij het. Dat is hij zijn hele leven blijven doen: een handje helpen, want echt vast werk had hij niet, of hij hield het niet zo lang vol.

Hoogduin was in zekere zin een avonturier. Hij hield wel van een beetje sensatie. En hij moest een uitdaging voelen in wat hij deed. Zo is hij twee keer naar Libanon geweest om als huurling voor de pro-Israëlische militieleider majoor Haddad te vechten, maar daar kwam hij beide keren snel van terug naar Den Haag.

Mensen die een sterke man nodig hadden, konden bij Hoogduin terecht. Een topambtenaar wilde in de jaren tachtig een groep potige kerels meenemen naar een stel krakers die uit een kraakpand in Amsterdam moesten worden gejaagd. Hoogduin stond vooraan de knokploeg, maar werd opgepakt wegens openlijke geweldpleging. Dat was de eerste keer dat hij vast zat. Dertien dagen celstraf leverde hem dat op.

De tweede keer dat hij werd opgepakt, was voor het gooien van een steen naar de politie tijdens een voetbalwedstrijd tussen FC Utrecht en ADO Den Haag. Daar zat hij dertig dagen voor vast, naar later bleek onterecht. Dat was het, vaker heeft hij niet vastgezeten. Maar zijn imago deed anders vermoeden. Mensen dachten dat hij wel een lang strafblad moest hebben, maar hij heeft in zijn leven 43 dagen in een cel doorgebracht.

Hoogduin was ook een markante verschijning in de supporterskringen rondom ADO Den Haag. Hij was het boegbeeld van de beruchte North Side. Bij uitwedstrijden liep hij als een soort vaandeldrager voorop van de trein naar het voetbalstadion. Als het ADO-legioen in de buurt van het stadion kwam, begon de tegenpartij al te sidderen. Althans, als we de ADO-fanaten mogen geloven. Meteen na zijn dood hebben die supporters een eigen condoleanceregister op internet geopend voor het 'Monster', waar honderden reacties op kwamen.

Zijn extreem-rechtse verleden speelde hem parten. Zijn baan bij de het Haagse openbaarvervoersbedrijf HTM ging niet door, vanwege de bezwaren van een aantal allochtone organisaties. Hij voelde zich voor altijd gebrandmerkt, terwijl de dingen die Janmaat destijds zei tegenwoordig allemaal gewoon kunnen. Hij zei niet dat hij het er niet mee eens was. Maar hij zei ook niet dat hij een vreemdelingenhater was, want hij had ook allochtone vrienden.

Vlak na Fortuyns dood heeft hij bij de verkiezingen niet op de LPF gestemd. Dat vond hij maar een zooitje ongeregeld. Zijn stem was voor VVD'er Ayaan Hirsi Ali, omdat ze tegen de multiculturele samenleving was in de huidige vorm. Hij vond ook dat buitenlanders zich hier in Nederland moeten aanpassen aan de gewoonten en de taal moeten leren. Maar dan, zei hij, zie je ze lopen met die leipe kleren en gekke jurken, dan dacht hij: wat komen ze in Nederland doen, laat ze teruggaan naar Marokko of Turkije. Geef liever een plaats in dit land aan de asielzoeker die al jaren op een verblijfsvergunning wacht, vond hij.

Eigenlijk was hij een soort freelance beveiliger. Hij bewaakte gebouwen, mensen die dat even nodig hadden, maar zijn levenswerk was zijn dochter van wie hij zielsveel hield en voor wie hij de wereld over had.

Priscilla is opgegroeid bij haar moeder. Maar hij zei zelf dat hij sinds 'de kleine' is geboren afzag van heftige zaken. Aan een vader in de gevangenis heeft zijn dochter niets, zei hij dan. Naast zijn beruchte verleden en het imago dat hij met zijn enorme lichaam meetorste, kreeg hij ook de intensieve zorg voor zijn kind mee. Ze is borderliner en kan het niet aan om zelfstandig te wonen. Die kleine is niet zo klein, ze is inmiddels 23 en 1.86 m. lang en is een grote dame, maar ze heeft eigenlijk zeven dagen in de week 24 uur per dag begeleiding nodig.

Hoogduin deed alles voor haar en probeerde van alles om haar in een goed huis te krijgen. Dat ging soms mis en dan joeg hij de hulpverleners en de leiding de stuipen op het lijf. Maar hij was de wanhoop nabij. Uiteindelijk heeft hij zijn dochter niet kunnen helpen zoals hij graag wilde. Zijn hart dat pijn deed als zijn kind leed, kon het niet meer aan en begaf het, denken zijn vrienden. De steunpilaar van zijn kleine viel in één klap weg.

ADO-supporters zongen bij zijn uitvaartdienst 'You'll never walk alone', en dat was zeker niet alleen voor Hoogduin bedoeld.

Ton Hoogduin werd op 6 juni 1959 geboren in Den Haag. Daar stierf hij op zijn verjaardag in 2011.

undefined

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden