GRONINGEN Poepdoos

In het Natuurmuseum, St. Walburgstraat 9, Groningen. Tot en met 12 september. Dinsdag tot en met vrijdag van 10.00 tot 17.00 uur. Zaterdag en zondag van 14.00 tot 17.00 uur.

Ome Willem zou niet hebben misstaan op de tentoonstelling 'Strontekont' in het Natuurmuseum Groningen (buiten breeduit aangekondigd in heuse keutelletters) die de milieuproblemen van menselijke uitwerpselen behandelt. De kleintjes vinden het prachtig om bij binnenkomst te lezen dat een drol doorgaans 150 gram weegt en dat de Groningse bevolking iedere dag bijna een hele Martinitoren bij elkaar drukt. De commotie is compleet als de jeugdigen hun handen via twee stinkende, geitewollen sokken in een doos stoppen waar ze poep kunnen betasten.

Na de lacherige entree slaat de toon echter om. Uitwerpselen zijn gevaarlijk. Ze dragen ziekten als cholera en polio over, ze vervuilen het grondwater, om over de misselijkmakende stank nog maar te zwijgen.

Eeuwenlang werd men geconfronteerd met deze problemen, doordat dat de behoefte gewoon op straat belandde.

In 1906 spuide een lid van de nationale Gezondheidscommissie nog zijn gal: “Groningen bezit de meest achterlijke, de minst hygienische en minst esthetische reinigingsdienst van het gehele land.” De gemeente had haar bevolking toen weliswaar al verboden om uitwerpselen nog langer uit het raam te gooien, maar de nieuwe regels waren amper een verbetering te noemen. Iedereen zette zijn behoefte netjes aan de weg, opgespaard in oude, lekkende braadpannen en emmers. De stillevegers, die 's nachts de overgebleven poep en pies ophaalden namen het niet zo nauw en morsten nog eens het nodige op straat. Pas in 1925 kreeg Groningen een centraal rioolstelsel en in 1929 begon de VAM met de grootschalige verwerking van het menselijk eindprodukt tot compost.

Het toilet is ondertussen het toonbeeld van reinheid geworden. Een geurblok aan de rand van de geemailleerde pot verdrijft ongewenste luchten en de scheut chloor nekt - denken we - het ongedierte. Om zeker van de zaak te zijn komt er nog wat WC-eend achteraan terwijl het plastic flesje met lentebloesem de lucht in het kleinste kamertje verzadigt met een chemische odeur.

Kortom, een fiks ander milieuprobleem is geboren. Gelukkig zijn er alternatieven, zoals het composttoilet. Een grote poepdoos annex compostfabriekje. Zonder stankoverlast, zonder spoelwater, maar wel ieder jaar een emmer zelfgeproduceerde mest. Voor de plantjes op de vensterbank.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden