Groep van 160 Pakistaanse christenen wordt gereformeerd

ROTTERDAM - In één klap krijgt de gereformeerde Bergsingelkerk in Rotterdam er een groot aantal zielen bij. Komende zondag sluit een groep van 160 Pakistaanse christenen zich aan bij deze wijkgemeente. De 'overkomst' wordt bezegeld met een feestelijke dienst.

Aan de stap van de Pakistaanse christenen is een lange voorbereidingstijd voorafgegaan. Vier jaar geleden al maakte de groep, die toen nog 70 leden telde, kenbaar dat ze zich wilde aansluiten bij een groter inheems kerkverband. Dat het zo lang heeft geduurd, heeft voornamelijk te maken met de kerkordelijke zaken die moesten worden geregeld. De Pakistanen krijgen de status van bijzondere wijkgemeente van gereformeerd Rotterdam. Hun voorganger Sarwar Eric, die volledig bevoegd is binnen de Church of Pakistan, komt op de loonlijst van de classis Rotterdam van de gereformeerde kerken.

“Omdat de overstap van zo'n grote groep mensen uniek is en de samenwerking verder gaat dan het huren van een kerkzaal, wilden we het allemaal goed regelen. Maar kerkelijke molens draaien nu eenmaal langzaam”, vertelt ds. Th. de Kok, emeritus-predikant en actuaris van de classis Rotterdam van de gereformeerde kerken, die als contactpersoon fungeert. Van vertraging als gevolg van weerstand aan gereformeerde zijde is geen sprake geweest, bevestigt P. Haasdijk, voorzitter van de classis en van de kerkenaad algemene zaken. “Integendeel, van meet af aan hebben alle betrokkenen zich positief opgesteld.” Op de gemeenteavond die onlangs werd gehouden, was sprake van groot enthousiasme, vertelt De Kok. “Wat me vooral bijgebleven is dat veel mensen zoiets hadden van: Na al dat Samen op Weg-gedoe zijn we nu eindelijk met iets wezenlijks bezig.”

De Pakistaanse christenen wonen verspreid over het land, maar de grootste kern bevindt zich in Rotterdam. Sinds een jaar of vijf houden ze kerkdiensten, afwisselend in Rotterdam (de gereformeerde Breepleinkerk) en Amsterdam (de hervormde Maranathakerk). Sarwar Eric: “Daarvoor kwamen we samen in huiskamers, waar we gesprekken voerden over de Bijbel, zongen en in gebed gingen. Toen de kring groeide, zijn we naar een kerkzaal gegaan. Ik voelde toen ook steeds sterker de roeping om me als voorganger te laten opleiden.” Eric ging terug naar Pakistan, waar hij na een studie werd gewijd tot deacon. Dat betekende dat hij in Nederland 'gewone' kerkdiensten mocht leiden. Voor avondmaals- en doopdiensten werd ds. J. Slomp ingeschakeld. Deze emeritus-predikant, die van 1964 tot 1977 als zendeling voor de gereformeerde kerken in Pakistan werkzaam was, spreekt vloeiend Urdu. De Church of Pakistan, waar Sarwar Eric zijn wijding ontving, is in 1971 ontstaan uit een samenvoeging van vier zendingskerken, en heeft daardoor een anglicaanse, een methodistische, een presbyteriaanse en een lutherse tak.

Eric: “Inmiddels ben ik volledig bevoegd binnen de Pakistaanse kerk en door de bisschop van Hyderabad gewijd tot master of divinity, maar de contacten met ds. Slomp zijn nog zeer intensief. Hij is onze adviseur geworden, nadat wij de behoefte hadden uitgesproken ons aan te sluiten bij een Nederlands kerkgenootschap. Onze voorkeur voor de gereformeerde kerken is ingegeven door de natuurlijke band die wij voelen door het werk van de gereformeerde zending in Pakistan.” De keuze voor de Bergsingelkerk in Rotterdam-Noord houdt volgens Eric verband met het feit dat veel kerkleden in dat stadsdeel wonen.”

Mevrouw Eric, die de Nederlandse taal beter beheerst dan haar echtgenoot, licht op verzoek van haar man toe waarom ze zoveel waarde hechten aan aansluiting bij een inheemse kerk. Ze wijst naar haar zonen, Kenny van 12 en en Kevin van 6. “Wij denken aan de toekomst. Natuurlijk hadden we een zelfstandige gemeente kunnen blijven, maar dat is niet bevorderlijk voor onze integratie in de Nederlandse samenleving. Onze kinderen spreken en verstaan nog Urdu, maar hoe zal het met de volgende generatie gaan? Bovendien willen we met deze stap ook tot uitdrukking brengen dat we kinderen van één God zijn. We willen niet apart blijven zitten.”

De Pakistaanse gemeente zal zeker de eerste jaren relatief zelfstandig opereren binnen de 900 zielen tellende Bergsingelkerk. De gereformeerden blijven 's morgens 'kerken', de Pakistanen houden 's middags hun diensten, de voertaal blijft voorlopig Urdu. Maar het is wel de bedoeling dat de samenwerking verder gaat dan het gebruik maken van hetzelfde gebouw, benadrukt ds. Snijder. “Er komt een werkgroep die daarover ideeën zal formuleren. Zo willen we tijdens hoogtijdagen samen activiteiten organiseren. Ook in het jeugdwerk zullen we dingen samen doen. Een volledige samensmelting zit er op langere termijn misschien ook wel in. Maar ik sluit ook niet uit dat we over 25 jaar nog steeds apart kerken, omdat de Pakistanen onze diensten te saai vinden.”

Een eerste stap in de richting van een goede samenwerking is in ieder geval de benoeming van de Pakistaanse koster W. Paul. Paul was al als koster werkzaam tijdens de Pakistaanse diensten in de Breepleinkerk, maar werkt nu ook voor de gereformeerden van de Bergsingelkerk. Ds. Snijder: “We zaten net zonder koster en wat lag er nu meer voor de hand om meneer Paul in te schakelen. Hij heeft inmiddels een paar diensten tot volle tevredenheid meegedraaid.”

Zowel De Kok als Snijder benadrukken dat ze ook niet te snel van stapel willen lopen met gezamenlijke activiteiten. De Kok: “Zoiets moet groeien en het mag niet allemaal van één kant komen. Doordat wij in de ogen van de Pakistanen de machtigen zijn en gereformeerden niet zo sterk zijn in het geven van ruimte, bestaat het gevaar dat we in een soort paternalistische rol vervallen. Dat mag niet, want we moeten op basis van gelijkwaardigheid met elkaar omgaan. De Pakistanen zullen het nodige van ons kunnen opsteken, maar omgekeerd kunnen we ook veel van hen leren. Ik denk dan alleen al aan de spontaniteit in hun diensten. Ik verheug me er nu al op om samen met hen avondmaal te vieren. De beker doorgeven aan iemand uit een andere cultuur en met een donkere huid. Daar zit toch iets in van het pinksterfeest.”

Ook ds. Slomp ziet in de samenwerking voor de gereformeerden een “unieke uitdaging” om inhoud te geven aan het begrip 'ruimte geven'. In alle opzichten, want de groep Pakistanen telt de meest uiteenlopende christenen. Er zitten bijvoorbeeld ook rooms-katholieken bij. Slomp: “Voor Nederlandse begrippen is dat onbestaanbaar. Maar de Pakistanen hebben zich nadrukkelijk als een gróép christenen aangemeld.”

De feestelijke dienst van zondag begint om 4 uur. Maar, waarschuwt mevrouw Eric alvast, het zal wel later worden. “Bij ons speelt de klok een minder belangrijke rol dan bij de autochtone Nederlanders. Ik probeer de mensen om 4 uur binnen te hebben, maar rekent u er toch maar op dat het een half uur later wordt.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden